I SA/Ke 106/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi C. D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji oddala skargę. I SA/Ke 106/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]. nr [...] Organ drugiej instancji wskazał, iż na podstawie przedłożonej przez C. oferty zgłoszonej w trybie ustawy o pomocy społecznej, Powiat S. zlecił C.prowadzenie ponadgminnego domu pomocy społecznej w R. dla 14 osób przewlekle chorych psychicznie. W dniu 28 marca 2007r. między C. D.K.a Powiatem S. zawarta została umowa o realizację zadania z zakresu pomocy społecznej. Wojewoda Ś. decyzją dnia [...]. przekazał Powiatowi S. dotacje celowe z budżetu państwa na realizację inwestycji w kwocie 250 000 zł z przeznaczeniem na prace związane z rozbudową Domu Pomocy Społecznej w R., określając jednocześnie termin wykorzystania środków do końca 2007r. Przyznane środki dotacji celowej z budżetu państwa zostały wprowadzone do budżetu Powiatu uchwałą z dnia 6 listopada 2007r. Powiat Staszowski reprezentowany przez Zarząd przekazał dotację do Domu Pomocy Społecznej w R., zawierając w dniu 20 listopada 2007r. umowę nr 1/2007 z C.D. K. jako organem prowadzącym ten Dom. Załącznikiem do umowy był haromonogram rzeczowo-finansowy dla Domu Pomocy Społecznej w R. (nadbudowa i rozbudowa). C. pismem z dnia 18 grudnia 2007r. zwróciła się do Powiatu o przekazanie dotacji, załączając kserokopię faktury z dnia 18 grudnia 2007r. za roboty budowlane w związku z nadbudową i rozbudową Domu Pomocy Społecznej w R. opiewającej na wartość 250 380 zł. Środki przekazano C.w dniu 21 grudnia 2007r. celem dokonania zapłaty wykonawcy. W dniu 6 lutego 2008r. C. przedłożyła sprawozdanie z realizacji zadania z którego wynika, iż fakturę z dnia 18 grudnia 2007r. na kwotę 250 380 zł uregulowano w dniu 30 stycznia 2008r. Po przeprowadzeniu kontroli ustalono, że w/w faktura za roboty budowlane związane z nadbudową i rozbudową Domu Pomocy w R. została zapłacona przez Caritas w trzech ratach: w dniu 8 lutego 2008r. w kwocie 150 000 zł, w dniu 19 marca 2008r. w kwocie 50 000 zł i w dniu 10 kwietnia 2008r. w kwocie 50 380 zł. W świetle powyższych ustaleń faktycznych Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., powołując się na art. 144 i art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) zważyło, iż bezspornie umową nr 1/2007r. Powiat zobowiązał się dofinansować zadanie publiczne polegające na rozbudowie i modernizacji Domu Pomocy Społecznej w R. Powiat zobowiązał się do przekazania na realizację tego zadania dotacji, przy czym środki te miały być przekazane na rachunek C. po spełnieniu warunków określonych § 2 ust.2 lit. a/ i b/ umowy. Dalsze warunki w zakresie wykorzystania dotacji zawarto w dalszej części umowy. W § 8 umowy określono, iż przyznane środki finansowe wnioskodawca jest zobowiązany wykorzystać w terminie do dnia 31 grudnia 2007r. Niewykorzystane w tym terminie środki C.był obowiązany zwrócić wraz z odsetkami do dnia 5 stycznia 2008r. Z tego względu odsetki ustawowe zostały naliczone od dnia 2 stycznia 2008r. do dnia 15 lutego 2008r. zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. Począwszy od dnia 16 lutego 2008r. odsetki naliczono w wysokości jak od zaległości podatkowych. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 176 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, a następnie wyjaśnił, iż zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. Nr 96, poz.873 ze zm.), a jeżeli dotyczy ono innych zadań niż określone w tej ustawie zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje na podstawie umowy jednostki samorządu terytorialnego z podmiotem i wówczas do tej umowy stosuje się odpowiednio przepis art.131 ust. 2 ustawy o finansach publicznych. Przywołując treść art. 4 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, organ drugiej instancji wskazał, że w ustawie tej nie są wymienione zadania polegające na budowie, rozbudowie, utrzymaniu domów pomocy społecznej, ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 19 pkt 10 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 ze zm.), do zadań własnych powiatu należy prowadzenie i rozwój infrastruktury domów pomocy społecznej o zasięgu ponadgminnym oraz umieszczanie w nich skierowanych osób. Natomiast na mocy art. 20 pkt 2 tej ustawy, prowadzenie i rozwój infrastruktury ośrodków wsparcia dla osób z zaburzeniami psychicznymi należy do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat. Zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, Dom Pomocy Społecznej w R. świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające dla osób przebywających na podstawie skierowań wydanych do dnia 31 grudnia 2003r. oraz decyzji wydanych po 1 stycznia 2004r. Pomiędzy Powiatem i C. została zawarta umowa o realizację zadania z pomocy społecznej. Na realizację zadania Powiat otrzymuje dotacje celowe z budżetu państwa i ta forma zadania zleconego ma charakter zadania wygasającego, co oznacza, że Powiat otrzymuje dotacje z budżetu państwa na utrzymanie osób przebywających w domach pomocy społecznej na podstawie skierowań wydanych do dnia 31 grudnia 2003r. Przyznaną dotację Powiat przekazuje w całości na zadania zlecone Caritas w formie dotacji celowej. Niewykorzystane przez Caritas w danym roku budżetowym środki dotacji celowej podlegają zwrotowi do budżetu Powiatu, zaś Powiat zobowiązany jest tą część dotacji zwrócić do budżetu państwa na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych. Jak wyjaśnił dalej organ drugiej instancji, ze względu na wskazanie konkretnego podmiotu w piśmie Wojewody z dnia 11 października 2007r. udzielenie z budżetu powiatu dotacji podmiotowi niepublicznemu w trybie art. 176 ust. 3 ustawy o finansach publicznych nie było możliwe. Ustawa o pożytku publicznym i wolontariacie nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania, gdyż ustawa o pomocy społecznej określa szczegółowe zasady udzielania dotacji podmiotom niepublicznym realizującym na zlecenie zadania z zakresu pomocy społecznej. Organ odwoławczy podniósł nadto, że z uwagi na fakt, iż decyzją Wojewody z dnia 11 października 2007r. został zwiększony plan dotacji celowej zaplanowanej w ustawie budżetowej na 2007r., zgodnie z art. 165a ustawy o finansach publicznych, doszło zatem do zwiększenia dochodu budżetu Powiatu S. Środki dotacji celowej z budżetu państwa na realizację inwestycji i zakupów inwestycyjnych Powiatu w kwocie 250 000 zł zostały wprowadzone do jego budżetu uchwałą Rady Powiatu Nr XVI/89/07 z dnia 6 listopada 2007r. Dofinansowanie udzielone C. przeznaczono na cel określony w umowie t.j. rozbudowę i nadbudowę Domu Pomocy Społecznej w R.. Według organu, nie nastąpiło jednak wykorzystanie środków, gdyż nie dokonano zapłaty do dnia 31 grudnia 2007r. Przyznane w formie dotacji środki nie zostały wykorzystane, choć wystawienie faktury w dniu 18 grudnia 2007r. spowodowało, że z tym dniem powstał obowiązek zapłaty na rzecz wykonawcy, faktura została bowiem zaksięgowana ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z prawa cywilnego i podatkowego. Stosownie zaś art. 191 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, niezrealizowane kwoty wydatków zamieszczonych w budżecie jednostki samorządu terytorialnego wygasają z upływem roku budżetowego. W § 8 umowy określono, iż wnioskodawca jest obowiązany wykorzystać przyznane środki do dnia 31 grudnia 2007r., zaś w § 15 tej umowy zawarto stwierdzenie, że w zakresie nieuregulowanym umową stosuje się m.in. przepisy ustawy o finansach publicznych. Zgodnie zaś z art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania. Powiat S. w dniu 21 grudnia 2007r. przekazał środki dotacji na rachunek bankowy C.. Dlatego też C. do dnia 31 grudnia 2007r. mógł zapłacić za koszty wynikające z faktury wystawionej w dniu 18 grudnia 2007r. Tymczasem dokonując wydatku po 31 grudnia 2007r., C. przekroczyła zakres upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych, gdyż po zakończeniu roku budżetowego środki dotacji nie pozostawały w dyspozycji C., albowiem w świetle powołanego art. 191 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wygasają one z upływem roku budżetowego. Niewykorzystane natomiast w danym roku środki z dotacji celowych podlegają zwrotowi do budżetu w części, w jakiej zadanie nie zostało wykonane. Jak wyjaśnił następnie organ, bez znaczenia jest przyczyna uchybienia terminowi do wykorzystania dotacji celowej w danym roku. Dotacja celowa jest przeznaczona na określony cel i powinna być zrealizowana w wyznaczonym terminie. Po upływie wyznaczonego terminu nie ma podstaw do dokonania z dotacji celowej określonego wydatku, bowiem środki publiczne stanowiące dotację celową nie pozostają już w dyspozycji jednostki, która ją otrzymała. Dokonanie wydatku z takich środków po upływie wyznaczonego terminu jest przekroczeniem zakresu upoważnienia do dokonywania wydatków ze środków publicznych. Zarówno budżet państwa jak i budżet jednostki samorządu terytorialnego to roczne plany, w których fundusze na wydatki są przyporządkowane do konkretnego celu i mogą być przeznaczone wyłącznie na ten cel. W danym roku kalendarzowym mogą być wydane środki przewidziane w budżecie na cel realizowany w tym roku, a w przypadku programu wieloletniego celem jest jeden z etapów jego realizacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało także, iż Wojewoda Ś.pismem z dnia 31 października 2008r. poinformował Powiat S.o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji w związku z brakiem zwrotu przez Powiat niewykorzystanej przed końcem roku budżetowego dotacji w kwocie 250 000 zł. przekazanej w 2007r. na rozbudowę Domu Pomocy Społecznej w R.. Decyzje w sprawie zwrotu dotacji wydaje ten podmiot, który dotację przekazał. Dlatego decyzją z dnia 14 listopada 2008r. nakazano C.D. K. zwrot kwoty dotacji niewykorzystanej do dnia 31 grudnia 2007r. w kwocie 250 000 zł wraz z naliczonymi należnymi odsetkami od tej kwoty. Organ odwoławczy przypomniał nadto treść przepisów art. 42 ust. 1 pkt 3 i art. 43 ust. 1 i 3 ustawy o finansach publicznych dotyczących m.in. umarzania, odraczania spłaty lub rozkładania na raty należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. C.D. K.złożył skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zaskarżając wskazany akt w całości i zarzucając decyzji naruszenie: (1) art. 7 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia, wbrew nakazowi tego przepisu, stanu faktycznego i prawnego sprawy, (2) art. 8 k.p.a. przez całkowicie dowolną i pozbawioną jakichkolwiek podstaw interpretację przepisu, (3) art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, co stoi w sprzeczności z wyrażoną w tym przepisie zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, (4) art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych przez błędne przyjęcie, że "wykorzystanie" środków, o którym mowa w tym przepisie jest równoznaczne z ich wydaniem - dokonaniem przelewu bankowego i (5) art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego przy rozstrzyganiu zarzutów zawartych w odwołaniu. Jak wskazał autor skargi w jej uzasadnieniu, najistotniejszym zagadnieniem dla prawidłowego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest prawidłowa wykładnia pojęcia "wykorzystania" środków użytego w art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249 z 2005 r., poz. 2104 ze zm.) oraz w § 8 ust. 1 umowy Nr 1/2007 z dnia 30 listopada 2007r. zawartej między Starostwem Powiatowym w S. i C. Diecezji Ki.. Zgodnie z § 8 ust. 1 tej umowy, przekazane przez Powiat S. środki finansowe skarżący był zobowiązany wykorzystać do dnia 31 grudnia 2007r. Środki te zostały przez skarżącego wykorzystane. Świadczą o tym następujące okoliczności. W dniu 18 grudnia 2007r. wykonawca robót wystawił fakturę nr 24/2007 i z tą datą powstał obowiązek dokonania przez skarżącego na rzecz wykonawcy robót zapłaty za fakturę w terminie w niej określonym tj. 14 dni, który to termin wypadał po dniu 31 grudnia 2007r. W dniu 19 grudnia 2007r. doszło do podpisania przez skarżącego i wykonawcę robót protokołu odbioru robót. W tym dniu roboty objęte umową i dotacją celową zostały wykonane przez ich wykonawcę. Ponadto skarżący zaksięgował fakturę nr 24/2007 w grudniu 2007r. ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi zarówno z prawa cywilnego, jak i z prawa podatkowego oraz ustawy o rachunkowości. Po stronie skarżącego powstało nieodwołalne cywilnoprawne zobowiązanie do zapłaty na rzecz wykonawcy kwoty określonej na przedmiotowej fakturze za wykonanie przez niego robót będących przedmiotem umowy nr 1/2007 z dnia 30 listopada 2007r., jak również powstał koszt podatkowy mający wpływ na rozliczenie miesięczne i roczne. C. podniósł, że wykorzystanie środków, o którym mowa w art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych oraz w umowie Nr 1/2007 nie może być utożsamiane wyłącznie z techniczną czynnością przekazania środków na rzecz wykonawcy robót w postaci dokonania przelewu na jego rachunek bankowy. Wynika to przede wszystkim z samej treści omawianego przepisu, który stanowi, że wykorzystanie dotacji może nastąpić w szczególności poprzez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo poprzez realizację celów wskazanych w odrębnych przepisach, dla których dana dotacja została przyznana. W świetle omawianego przepisu zapłata jest tylko jednym ze sposobów wykorzystania dotacji, natomiast innym, dopuszczalnym sposobem wykorzystania dotacji jest zrealizowanie celów, na które dotacja ta została przyznana. Zostało natomiast bezspornie ustalone, że roboty określone w załączniku nr 1 do umowy Nr 1/2007- rozbudowa i modernizacja Domu Pomocy Społecznej w R. - zostały zrealizowane w całości w 2007r. Ponadto za prezentowaną przez skarżącego wykładnią przepisu art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w jego opinii, przemawia zakres semantyczny wyrażenia "wykorzystanie" (środków). Z językowego punktu widzenia pojęcie to ma znacznie szerszy zakres od pojęć "zapłacić", "wydać", "przelać", "wydatkować" Ponieważ, zdaniem skarżącego, pierwszeństwo wykładni językowej przed innymi rodzajami wykładni zostało w nauce prawa przesądzone już dawno, nie zachodzi konieczność dokonywania dalszej wykładni powołanego, jasno sformułowanego, przepisu. Wykładnia sformułowania "wykorzystanie" środków dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oczywisty sposób narusza zatem przepis art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Jak podniósł skarżący, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ orzekający nie wskazał, jakie metody wykładni doprowadziły do przedstawionego w decyzji rozumienia przepisu art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, a które uzasadniało utrzymanie w mocy decyzji Starosty S. z dnia 14 listopada 2008r. W przekonaniu strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. całkowicie dowolnie i bez jakichkolwiek podstaw przyjęło, że pojęcie "wykorzystania" środków, o którym mowa w art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, jest równoznaczne z ich wydaniem - dokonaniem przelewu bankowego, co narusza powołane przepisy art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Jak zarzucił skarżący, organ orzekający nie odniósł się także w żadnym stopniu do zarzutów skarżącego zawartych w jego odwołaniu, ograniczając się tylko do ich przytoczenia. Zarzuty te dotyczyły wielu zagadnień związanych z procesem podejmowania decyzji przez organ pierwszej instancji, nie tylko wykładni przepisu art. 144 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, lecz również rozstrzygnięcia, które przepisy powinny być stosowane przy załatwianiu niniejszej sprawy oraz wewnętrznej sprzeczności postanowień umowy Nr 1/2007 z dnia 30 listopada 2007r. i procesu jej wykonywania przez Starostę Staszowskiego. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wyjaśnienia, które zarzuty C. zostały uznane za zasadne, czy też za niezasadne, a jeżeli zostały uznane za niezasadne - to z jakich przyczyn, co skutkuje naruszeniem przepisów art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., jak również stoi w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 k.p.a. W związku z powyższym Caritas Diecezji Kieleckiej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. Nr Fn/2/08 z dnia 14 listopada 2008r. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację. Organ odwoławczy wyjaśnił, dlaczego zarzuty sformułowane w skardze są chybione. Podkreślił nadto, że wystawienie faktury nie jest wydatkowaniem środków, ale przyjęciem zobowiązania finansowego. Pod terminem wykorzystanie środków rozumie się zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była przeznaczona. Od dnia 21 grudnia 2007r. Caritas dysponowała środkami z dotacji i brak było przeszkód do zapłaty wykonawcy robót. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr. 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo, jeśli miało ono lub w przypadku prawa procesowego mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.Nr. 154, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Okoliczności faktyczne sprawy sporne nie są i wynikają z załączonych akt administracyjnych. Poprawnie organ wskazał, że w myśl art. 25 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U.04.64.593) organ samorządowy tj Powiat S. zlecił podmiotowi uprawnionemu tj. C. D. K. realizację swojego zadania z zakresu pomocy społecznej w postaci prowadzenia ponadgminnego domu pomocy społecznej w R., udzielając jednocześnie stosownych dotacji. Udzielone dotacje pochodziły z budżetu państwa w myśl art. 87 ust. 1-9 ustawy z dnia 13.XI.2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U.2008.88.593). W sprawie niniejszej Powiat S. taką właśnie dotacje celową otrzymał i uchwałą z dnia 6.XI.2007 r. przyznane środki wprowadził do swojego budżetu. Również z art. 131 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz.U.2005.249.2104 ze zm.) wynika, że powiat finansuje organizacje, której zlecił prowadzenie swoich zadań za pomocą dotacji celowych. Skoro zatem w myśl powyższych przepisów Powiat S.ze swojego budżetu przekazał C.D.K.dotację celową to mają tu zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych. Przedmiotowa dotacja udzielona została w trybie art. 176 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych poprzez zawarcie w dniu 30.XI.2007r. umowy pomiędzy Powiatem S. a C.D.K.. Z zapisu tej umowy wynika również, że w sprawach w niej nieuregulowanych zastosowanie znajdą przepisy ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z dyspozycją art. 190 powołanej wyżej ustawy do dotacji udzielonych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego stosuje się odpowiednio art. 145 i 146 tej ustawy a poprzez art. 146 – art. 144. Istotą sporu miedzy stronami jest interpretacja zapisów art. 144 ustawy o finansach publicznych w szczególności jego ustępu 1 i 4. Z zapisów tych wynika bowiem, że dotacja udzielona z budżetu państwa a poprzez art. 190 z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlega zwrotowi. Z kolei w ustępie 4 ustawodawca wskazał, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona. Zdaniem Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dokonało prawidłowej wykładni tego przepisu. Art. 144 ust. 4 stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę. Użyte przez ustawodawcę słowo " w szczególności" odnieść należy jedynie do formy zapłaty, która może polegać nie tylko na przelewie gotówki ale np. może przybrać formę potrącenia. W orzeczeniu z dnia 5.X.2007r. V SA/Wa 1103/07 – LEX nr. 395409 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "Pojęcie, o którym mowa w art. 144 ust.4 ustawy o finansach publicznych należy rozumieć wyłącznie w ten sposób, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę. Użyte w tym przepisie pojęcie " w szczególności’ odnosi się do całej treści zdania a nie tylko do jego pierwszej części." Z poglądem tym i jego szerokim uzasadnieniem należy zgodzić się w całości Nie można natomiast podzielić poglądu strony skarżącej podnoszącej w skardze, że wykorzystanie dotacji w myśli tego przepisu może też polegać na wykonaniu robót i wystawieniu przez ich wykonawcę faktury. Brzmienie przepisu mówi wprost o zapłacie a termin ten należy rozumieć dosłownie tj. nie wystarczy aby zobowiązanie stało się wymagalne. Skoro zatem nie jest sporne, że do 31.XII.2007r. przyznane z dotacji środki nie zostały wykorzystane poprzez zapłatę należności objętych fakturą z dnia 18.XII.2007r. , to zaskarżona decyzja odpowiada w tym zakresie prawu. Nie są też zasadne zarzuty wskazujące na naruszenie prawa procesowego. Uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 ustawy z dnia 14.VI.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr. 98 poz. 1071 ze zm. dalej kpa).Organ bardzo szczegółowo ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony skarżącej a nadto rozpoznał sprawę na nowo. Szczegółowe uzasadnienie decyzji powoduje, że zrealizowana została wbrew twierdzeniem skargi zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji państwowej. Z kolei poprawność merytoryczna decyzji powoduje, że nie doszło do naruszenia zasady praworządności wynikającej z art. 7 kpa. Wymienione w skardze art. 124 i 126 kpa nie miały w sprawie zastosowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.