I SA/Ke 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [...]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. K.z [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie z [...] r. zostało prawidłowo doręczone stronie T. O. 28 listopada 2015 r. Adresatka ponadto została pouczona, że na otrzymane postanowienie służy jej zażalenie do Ministra Finansów w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Na postanowienie z 10 listopada 2015 r., stosownie do ww. pouczenia, T. O. złożyła zażalenia 5 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego). Postanowieniem z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. z urzędu sprostował pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] r., co do prawa złożenia środka zaskarżenia, w ten sposób, że zamiast pouczenia o możliwości złożenia zażalenia do Ministra Finansów w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach, zawarł pouczenie o możliwości złożenia przez skarżącą skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Jednocześnie wezwał stronę do dokonania zmiany kwalifikacji prawnej pisma z 4 grudnia 2015 r. zatytułowanego jako "zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. do Ministra Finansów" na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Postanowienie o sprostowaniu wraz z wezwaniem zostało doręczone stronie 28 grudnia 2015 r. Skarżąca 4 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.z 10 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zaczął biec od 29 listopada 2015 r. i upływał 28 grudnia 2015 r. Skarga wniesiona 4 stycznia 2016 r. została zatem wniesiona po terminie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma okoliczność błędnego pouczenia strony przez organ w zakresie przysługującego jej środka zaskarżenia od zaskarżonego postanowienia. W tym zakresie należy wskazać, że stosownie do art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ochrona udzielona na podstawie art. 112 K.p.a. jest dość szeroka, ale nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja (w tym brak w ogóle pouczenia) co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale nie może też dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Mylne informacje organu co do przysługujących stronie środków prawnych nie wpływają na bieg terminu do wniesienia takich środków i tym samym nie oznaczają, że termin do złożenia stosownych środków zaskarżenia nie rozpoczyna w ogóle biegu (por. wyroki NSA z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 3372/14, lex nr 1624463, z 27 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1304/12, lex nr 1311062). Przepis art. 112 K.p.a. stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu por. wyrok NSA z 23 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1804/11, lex nr 1328800). Powyższe oznacza, że jeżeli z przyczyn od niej niezależnych, skarżąca nie mogła zachować terminu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, służy jej ewentualny wniosek do Sądu o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (art. 87 ustawy p.p.s.a.). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.