I SA/Ke 12/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2007 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 100 ( sto ) zł. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]Nr [...]w sprawie odmowy stwierdzenia dla I.S. nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z dnia 16 maja 2006r., uzupełnionym pismem z dnia 19 maja 2006r. I. S. zwróciła się do Izby Skarbowej w K. o stwierdzenie nadpłaty i zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003. Przedmiotowa nadpłata wynikała z zapłaconego podatku od odsetek z tytułu zwrotu przez developera kwot wpłaconych na budowę mieszkania w związku z nie wywiązaniem się sprzedającego z zawartej umowy oraz zwrotu doliczonych do podatku kwot ulgi wykorzystanej w latach 2000-2002 w związku z odstąpieniem w 2003r. od umowy. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, odmówił uwzględnienia wniosku strony, tj. stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003. Podatniczka złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej, który podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Wskazał, że developer zwrócił należne podatniczce pieniądze wraz z odsetkami z tytułu odstąpienia od umowy, a za nieterminowy zwrot naliczył i wypłacił odsetki ustawowe. Kwoty te I. S. wykazała w złożonym za rok 2003 zeznaniu podatkowym PIT-37 jako przychód z "innych źródeł". Odsetki te, zdaniem organu, mające charakter odsetek za zwłokę, nie mieszczą się w katalogu zwolnień określonych przepisem art. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm. ). Zatem wykazanie ich w zeznaniu podatkowym za 2003r. po stronie przychodów było prawidłowe. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odniósł się do kwestii zwrotu kwot odliczonych przez podatniczkę od podatku w latach 2000-2002 z tytułu wydatków poniesionych w ramach tzw. "dużej ulgi budowlanej", a doliczonych w zeznaniu za rok 2003. Organ wyjaśnił, że prawo do odliczeń wydatków mieszkaniowych w latach 2000-2002 I. S. nabyła w związku z zakupem lokalu mieszkalnego w W. przy ul. E. W dniu 3 kwietnia 2003r. podatniczka odstąpiła od umowy, a następnie w 2003r. poniosła wydatki na zakup innego lokalu mieszkalnego od Spółdzielni Mieszkaniowej "A", położonego przy ul. S. w W. Organ wskazał, że z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 134, poz. 1509) wynika, że podatnicy, którzy w latach 1997 - 2001 nabyli prawo do odliczania od podatku wydatków poniesionych na cele określone w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a-f, w tym m.in. wydatków na zakupu lokalu mieszkalnego od osoby, która wybudowała ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej, mogą korzystać z odliczenia od podatku z tytułu dalszych wydatków na kontynuację danej inwestycji, poniesionych od dnia 1 stycznia 2002r. do 31 grudnia 2004r. Zdaniem organu zakup przez I. S. nowego lokalu mieszkalnego nie było kontynuacją inwestycji, dlatego nie przysługuje jej prawo odliczenia za 2003r. tych wydatków. W dniu 4 grudnia 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach została złożona skarga D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...]. W skardze strona podniosła, że decyzje organów obu instancji są niezgodne z zasadami postępowania w sprawach podatkowych, bowiem w sprawie tej zapadło już stanowisko wyrażone w piśmie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak: [...]. Stanowisko to nadal obowiązuje i oznacza, że D. S. ma nadpłatę podatku z tytułu odsetek na kwotę 2.204,90 zł . Odnosząc się do zwrotu odliczonych kwot z tytułu ulgi budowlanej skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie nie doszło do wycofania wkładu budowlanego, a do jego przeniesienia z winy nieuczciwego developera. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi. Podniósł, że decyzja o nr [...] wydana była dla I. S., zaś w stosunku do D. S. organ w ogóle nie wydawał decyzji. W dniu 11 czerwca 2007r. I.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo, w którym zakwestionowała stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Przytoczyła twierdzenia zawarte w skardze i wyjaśniła ponadto, że umowę z developerem podpisała ona oraz jej syn D. S. i rozliczenie rozwiązania wzajemnej umowy jest wspólne. Po otrzymaniu stanowiska Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zarówno ona, jak i syn musieli postąpić tak samo. Sporządzając korekty zeznania PIT-37 za 2003r. dla siebie i dla syna otrzymała informację, że urzędem właściwym dla D. S. jest urząd w W. Stąd nietrafne jest twierdzenie organu, że D. S. nie posiada decyzji. W piśmie złożonym do tut. Sądu w dniu 15 czerwca 2007r. I. S.wskazała, że budowa mieszkania przez Spółdzielnię Mieszkaniową "A" rozpoczęła się w 2000r., a więc przed wejściem w życie przepisów o likwidacji ulgi budowlanej. Oznacza to zachowanie ciągłości umowy na budowę mieszkania i prawo do przyznania ulgi budowlanej. Podtrzymując swoje wcześniejsze argumenty I. S. złożyła do WSA w Kielcach kolejne pismo, w którym powołując się na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 26 października 2004r. oraz stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., po raz kolejny zakwestionowała prawidłowość zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrolę tą, polegającą na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, może spowodować tylko skarga dopuszczalna. Konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności jest legitymacja podmiotu do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. Legitymację skargową określono w art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Obok prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich, zalicza się do nich także organizację społeczną w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób z zastrzeżeniem jednak, że brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Daje to podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego. Druga natomiast - to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja, mające charakter materialnoprawny, wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Oznacza to, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, iż działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] została wydana w stosunku do I. S. W ocenie Sądu, wnoszący skargę D. S. nie posiada interesu prawnego, który stanowiłby o uprawnieniu do jej wniesienia. Skarżący nie wykazał bowiem związku między chronionym przez przepisy prawa materialnego jego interesem prawnym, a zaskarżoną decyzją, która została wydana w stosunku do jego matki I. S. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja tyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatek ten ma charakter podatku osobistego, co oznacza, że podatnikami są poszczególne osoby fizyczne uzyskujące dochody, a nie podmioty zbiorowe, choćby były to podmioty tworzące rodziny. A zatem każda osoba fizyczna osobiście rozlicza swój podatek dochodowy, a rozliczenie jednej z nich nie ma wpływu na rozliczenie drugiej. Wyjątkiem jest jedynie wspólne rozliczanie małżonków pozostających we wspólności oraz rozliczenie przez osoby samotnie wychowujące małoletnie dzieci. Skoro zatem D. S. nie był uprawniony w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. do wniesienia skargi, należało ją odrzucić zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.