I SA/Ke 132/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) 2011r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) 2011r. nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że wstrzymanie to ma na celu zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wywołanych działaniami organu egzekucyjnego, które mogą utrudniać lub uniemożliwiać prowadzenie działalności gospodarczej. To z kolei sprawi, że skarżący nie będzie miał środków na utrzymanie i leczenie. Istnieje też zagrożenie, że w przypadku wykonania decyzji skarżący nie będzie mógł kontynuować leczenia, a dalsza utrata zdrowia w przypadku strony jest nieodwracalna. Skarżący nie może pozwolić sobie na utratę obecnie realizowanych zleceń, a kolejnych nie będzie mógł pozyskać w przypadku podjęcia wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłankami uzasadniającymi zastosowanie w sprawie przez Sąd tej instytucji procesowej jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym warunkiem wydania pozytywnego dla strony postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, że zachodzą okoliczności mogące uzasadniać zaistnienie w/w przesłanek ustawowych. Sąd uznał, że argumenty skarżącego tylko ogólnie odnoszą się do zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione przez to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek zawiera zbyt lakoniczne informacje uniemożliwiające dokonania oceny spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Jednakże sąd rozpoznając wniosek bierze pod uwagę nie tylko okoliczności w nim wskazane, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008r. II OZ 209/08, treść wyroków dostępna jest na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym Sąd dokonał analizy informacji podanych przez skarżącego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. W jego toku skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie 5.700 zł plus VAT. Miesięczne wydatki wynoszą: składki ZUS – prawie 1.000 zł, podatek dochodowy – 1.300 zł, koszty dojazdów między innymi do pracy i utrzymanie samochodu – około 1.000 zł, koszty lekarzy i leków około 400 zł, koszty prowadzenia działalności gospodarczej – tusze, papier, narzędzia, oprzyrządowanie techniczne itp. 300-400 zł, opłaty za rachunki (gaz, prąd, telefon) około 650 zł, wyżywienie i ubranie (w tym robocze) – 700 zł. Łączna kwota wydatków to ok. 5700 zł. Nie posiada żadnych nieruchomości ani oszczędności. Jest właścicielem samochodu osobowego o wartości od 8.000 do 9.000 zł. Nie posiada nikogo na utrzymaniu. Choruje na nadciśnienie tętnicze, schorzenia kręgosłupa, depresję, guzy na wątrobie i nerkach, ma problemy z poruszaniem się. Leczy się też psychiatrycznie od 8 lat. W związku z niesprawnością nogi w 2011r. utracił zlecenie. Jego miesięczne dochody maleją za każdym razem gdy przebywa na zwolnieniu lekarskim. Nie posiada zgromadzonych środków pieniężnych, jest zadłużony w banku na 4.000 zł. Uzyskiwany dochód nie starcza na bieżące utrzymanie. Rachunek bankowy został zajęty przez komornika sądowego, co pozbawiło skarżącego środków do życia. W ocenie Sądu, na podstawie wskazanych okoliczności brak jest podstaw do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że skarżący z jednej strony wskazuje na zajęcie rachunku bankowego przez komornika sądowego, co pozbawiło go środków do życia, z drugiej strony natomiast opisuje uzyskiwane miesięczne dochody w wysokości 5.700 zł. Na podstawie tych okoliczności nie sposób stwierdzić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Wynika z nich jedynie to, że mimo prowadzonych czynności egzekucyjnych, jakim jest zajęcie rachunku bankowego, skarżący nadal prowadzi dochodową działalność gospodarczą. Uzyskiwany dochód pozwala i na utrzymanie skarżącego, i na pokrycie kosztów leczenia. Zatem argumenty skarżącego, że działania organu egzekucyjnego mogą utrudniać lub uniemożliwiać prowadzenie działalności gospodarczej należy uznać za gołosłowne. Nie znajdują one bowiem potwierdzenia w powoływanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy okolicznościach. Co za tym idzie, skoro skarżący kontynuuje prowadzenie działalności gospodarczej, nie można stwierdzić zagrożenia w postaci utraty środków na utrzymanie i leczenie. Podsumowując należy zatem wskazać, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a.. To z kolei stanowi asumpt do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.