I SA/Ke 132/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. P., M. P., M. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2020 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: kolegium) decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. (dalej: burmistrza) z [...] nr [...] orzekającą o uchyleniu ostatecznej decyzji burmistrza z [...] nr [...] w sprawie ustalenia M. P., A. P., P. P. i M. P. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2020 i o ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2020 w kwocie [...]zł. Organ wyjaśnił, że burmistrz ww. decyzją z [...] r. orzekł o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2020 w stosunku do współwłaścicieli nieruchomości M. P., A. P., P. P. oraz M. P.. Przedmiotem opodatkowania objął budynki mieszkalne o pow. 40 m2, część budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 252 m2, grunty pozostałe o pow. 7892 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1428 m2. W dniu 5 maja 2021 r. organ przeprowadził kontrolę podatkową u podatników, której przedmiotem była kontrola prawidłowości ustalenia podatku od nieruchomości gruntów, budynków oraz budowli za okres 2016-2021 rok. Organ ustalił, że na działce nr [...], obręb 0005 sklasyfikowanej jako "B" o pow. 5858 m2 oraz ,,Bi" o pow. 1466 m2 znajduje się budynek o numerze ewidencyjnym [...];2 o pow. zabudowy 285 m2 sklasyfikowany jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, który przeznaczony jest na halę warsztatową, w budynku prowadzona jest działalność gospodarcza. W budynku o numerze ewidencyjnym [...];4 o pow. zabudowy 40 m2 sklasyfikowanym jako mieszkalny, prowadzona jest działalność gospodarcza i budynek pełni funkcje biurową. Na działce znajduje się budynek o numerze ewidencyjnym [...];5 - handlowo-usługowy dwukondygnacyjny o pow. zabudowy 109 m2, rok zakończenia budowy budynku 2018. Działka o numerze ewidencyjnym [...] obręb 0005 utwardzona została kostką betonową oraz jest ogrodzona, na działce znajdują się maszyny budowlane, wózki, podnośniki, zwyżki, natomiast obok budynku [...];2 hala warsztatowa znajduje się hala namiotowa, w której znajdują się również maszyny. Działka o numerze ewidencyjnym [...] obręb 0005 o pow. 1996 m2 stanowi tereny zielone, jest ogrodzona, podatnicy wykorzystują ją na działalność gospodarczą. Na działce znajduje się złom. Grunt, wszystkie budynki oraz budowle zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Budynek sklasyfikowany jako mieszkalny przeznaczony jest na cele biurowe w firmie. Budowle takie jak utwardzenie terenu, namiot halowy, ogrodzenie i reklamy nie zostały zgłoszone do opodatkowania. W związku z kontrolą organ wznowił postępowanie w sprawie i orzekł o uchyleniu swojej decyzji oraz o ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2020 w kwocie [...]zł w stosunku do współwłaścicieli nieruchomości, do podstawy opodatkowania przyjmując: budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 468,50 m2, budowle o wartości [...] zł oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 9320 m2. Ustalił, że zgodnie z wypisem z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w S., według stanu na dzień 1 grudnia 2020 r., działka o numerze [...] obręb 0005 sklasyfikowana jest jako "B"- tereny mieszkaniowe o pow. 5 858 m2 oraz "Bi"- inne tereny zabudowane o pow. 1.466 m2, natomiast działka nr [...] obręb 0005 o pow. 1.996 m2 sklasyfikowana została jako "Ba"- tereny przemysłowe. Organ wyjaśnił, że podnoszone w odwołaniu okoliczności związane z wykorzystywaniem procentowym działki nr [...] na działalność gospodarczą w 40 %, nie mogą mieć wpływu na zasadność rozstrzygnięcia organu podatkowego. Działka oznaczona jest symbolem "Ba", tj. tereny przemysłowe, i podlegać winna opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. art. 2 ust. 2. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 organ wyjaśnił, że nieruchomość stanowiąca przedmiot opodatkowania stanowi współwłasność M. P., A. P., P. P. oraz M. P., z których dwóch współwłaścicieli P. P. oraz M. P. prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Miejsce wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorców to nieruchomość przy ul [...] w S.. W oparciu o prowadzoną przez podatników ewidencje środków trwałych: - działka [...] niezabudowana - numer inwentarzowy poz. 12 została wpisana do ewidencji środków trwałych 27 marca 2013 r. - wartość początkowa -[...] zł, - działka [...] zabudowana - numer inwentarzowy poz. 13 została wpisana 27 kwietnia 2013 r., wartość początkowa [...] zł, - plac utwardzony kostka brukową numer inwentarzowy poz. 14 został wpisany do ewidencji 27 sierpnia 2013 r., wartość początkowa [...] zł, - budynek biurowo-magazynowy - numer inwentarzowy poz. 15 został wpisany do ewidencji 27 sierpnia 2013 r., wartość początkowa [...] zł, - namiot halowy numer inwentarzowy poz.6 został wpisany do ewidencji środków trwałych 18 grudnia 2010 r., wartość początkowa [...] zł. Organ wyraził stanowisko, że budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, które choćby w ograniczonym zakresie służą do prowadzenia działalności gospodarczej, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Powołał przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 stycznia 2021 r. sygn. SK 39/19. W jego ocenie, ustalił związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu faktu, że nie może on opierać się na samym posiadaniu nieruchomości przez przedsiębiorcę prowadzącego określony profil działalności. Podatnicy P. P. i M. P. są przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą pod nazwą [...]. Z CEDiG wynika, że przeważającym przedmiotem działalności spółki jest sprzedaż hurtowa pozostałych maszyn i urządzeń, oraz m.in. naprawa maszyn, sprzedaż detaliczna samochodów, konserwacja i naprawa pojazdów, sprzedaż hurtowa i detaliczna części, magazynowanie i przechowywanie towarów a także wynajem i dzierżawa maszyn. Podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą są wspólnicy spółki cywilnej, którzy przedmiotowe nieruchomości oraz znajdujące się nich przedmioty wprowadził do ewidencji środków trwałych swojego przedsiębiorstwa. Na spółkę organy nadzoru budowlanego wydały w dniu 30 października 2018 r. pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego o pow. użytkowej 176,50 m2. Rozpoznając związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy powinno się uwzględniać konkretne okoliczności faktyczne sprawy. Związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe nieruchomości były w kwestionowanym okresie w całości związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez przedsiębiorców. Skargę na decyzję złożyli M. P., A. P., P. P. i M. P.. Wnosząc o jej uchylenie zarzucili: 1. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który narusza właściwą proporcję (art. 2 Konstytucji) pomiędzy wynikającym z art. 84 Konstytucji obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych, a prawem jednostki do własności i jej równej ochrony (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji) i zasadę równego nakładania obowiązków podatkowych (art. 32 ust. 1 Konstytucji); 2. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wydanie rażącej decyzji, tj. w szczególności art. 6, 7, 7a, 8, 9 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego sprawy, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, przez dokonanie w przedmiotowej sprawie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, brak rzetelnego wyjaśnienia sprawy, brak wysłuchania skarżących na rozprawie administracyjnej, przeprowadzenie postępowania administracyjnego wbrew wyrażonej w art. 8 kpa zasadzie zaufania uczestników do władzy publicznej, nałożenie na skarżących obowiązku podatkowego za 2021 r., mimo że w sprawie pozostawały wątpliwości, które organ winien rozstrzygnąć na korzyść strony, a zwłaszcza nie zostało ustalone i zweryfikowane na jakiej powierzchni działki w 2021 r. była prowadzona działalność gospodarcza, zwłaszcza że działka do celów prowadzenia działalności gospodarczej jest użytkowana w rzeczywistości w zaledwie jedynie 40%, a w pozostałych 60% jest działką rolną, nieużytkowaną; w związku z tym o naliczaniu podatku od nieruchomości winno stanowić rzeczywiste i faktyczne wykorzystywanie nieruchomości, a nie przeznaczenie ujawnione w ewidencji gruntów. Nadto organ wskazuje, że P. P. i M. P. są przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą pod nazwą [...], jednakże organ nie wyjaśnia dlaczego M. P. i A. P., jako osoby nie będące przedsiębiorcami mają ponosić podwyższone stawki podatkowe. W uzasadnieniu skarżący podnieśli ponad wyżej opisane zarzuty, że budynek o nr [...], usytuowany na działce skarżących został sklasyfikowany jako mieszkalny, i nie powinien być opodatkowany według wyższych stawek. Wynika to z treści art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. W przypadku, gdy jeden budynek ma dwojakie przeznaczenie, tj. jednocześnie jest on zamieszkały i prowadzona jest w nim działalność gospodarcza, ustawa przewiduje odrębny reżim podatkowy dla opodatkowania budynku mieszkalnego, którego część jest zajęta pod prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazali na sytuację, w której znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy grunty, budynki lub budowle nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Powołali wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, z którego wynika, że rażące jest nałożenie obowiązku podatkowego na współposiadaczy gruntu wówczas, gdy jeden z nich nie jest przedsiębiorcą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Sądy administracyjne zostały wyposażone w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji lub postanowienia, sąd bada ich zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, określanej dalej jako "p.p.s.a."). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada przepisom prawa. W ocenie Sądu, istniały pełne podstawy do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją burmistrza z [...] r. w przedmiocie opodatkowania nieruchomości za 2020 r. We wznowionym postępowaniu, wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo dokonał ustalenia wysokości zobowiązania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W postępowaniu podatkowym, stosownie do regulacji zawartej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną możliwe jest jeżeli zachodzą przyczyny enumeratywnie wyliczone w art. 240. Postępowanie "wznowieniowe" toczy się w bardzo zawężonych ramach i jego przedmiotem jest zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, że organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ właściwie ocenił, że w sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, mające wpływ na wielkość opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 1170 ze zm., dalej "u.p.o.l."), osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. W przedmiotowej sprawie organ, w wyniku ustaleń kontroli podatkowej z 5 maja 2021 r. uznał, że składana dotychczas informacja wykazująca przedmioty opodatkowania, nie jest rzetelnym źródłem informacji w tym zakresie. Na jaw wyszły bowiem nowe, istotne dla sprawy informacje, nieznane wcześniej organowi, a wskazujące, że budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wynoszą powierzchnię 468,50 m2, natomiast grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchnię 9320 m2. Organ ustalił, że budynek nr [...];2 o pow. zabudowy 285 m2 sklasyfikowany jako zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, przeznaczony jest na halę warsztatową, a w budynku prowadzona jest działalność gospodarcza. W budynku nr [...];4 o pow. 40 m2, sklasyfikowanym jako mieszkalny, prowadzona jest działalność gospodarcza i budynek pełni funkcje biurową. Budynek nr [...];5 pełni funkcję handlowo- usługową o pow. 109 m2. Działka nr [...] utwardzona została kostką betonową oraz jest ogrodzona, na działce znajdują się maszyny. Działka nr [...] o pow. 1996 m2 stanowi tereny zielone i wykorzystywana jest do przechowywania złomu. W związku z powyższym prawidłowe jest postępowanie organu, który powyższe nieruchomości zakwalifikował jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Argumentom skarżących, że działka zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej tylko w 40%, a budynek nr [...] jest mieszkalny, przeczą rzetelne i poprawne ustalenia organu. Twierdzenia stron, niepoparte żadnymi dowodami, nie mogły więc zostać uwzględnione. Należy przy tym wskazać, że jeżeli podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to ciąży na nim obowiązek uzasadnienia swojej racji. Podatnik powinien sam ujawnić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy posiada on dowód, którym organ nie dysponuje. To na podatniku ciąży obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Skarżący nie wykazali w tym zakresie żadnej aktywności ani nie przedłożyli zasługujących na uwzględnienie dowodów. Zarzut skargi, że powinna być w tym celu wyznaczona rozprawa administracyjna na nieruchomości jest bezzasadny. Na nieruchomości odbyły się bowiem oględziny, w trakcie których przebiegu, jak i w toku postępowania przez organami, podatnicy mogli zgłaszać wszelkie wnioski na poparcie swoich twierdzeń. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Z kolei art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Ostatni z powołanych przepisów był przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r. SK 13/15. Trybunał stwierdził w nim, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że wydany on został na tle sprawy, w której skarżący małżonkowie, z których jedno jest przedsiębiorcą, nabyli grunt, który nigdy nie był i nie jest wykorzystywany na cele związane z działalnością gospodarczą, a mimo to zostali zobowiązani do zapłacenia podatku od nieruchomości według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trybunał zwrócił uwagę, że "(...) samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą". Dalej Trybunał stwierdził, że jeżeli jednak osoba fizyczna współposiada nieruchomość, która wchodzi w skład przedsiębiorstwa innego współposiadacza, to osoba taka jest zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce. Powyższe ma kluczowe znaczenie ze względu na zarzuty skargi, w której wskazano, że M. P. i A. P., jako nie prowadzące działalności gospodarczej, nie powinny być opodatkowane podwyższoną stawką podatku. Stanowiące przedmiot sporu w sprawie niniejszej nieruchomości zostały w całości przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, co jak wyżej przesądzono, poprawnie ustaliły organy. To oznacza, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Trybunał, że skarżące zostały prawidłowo opodatkowane, a z analizowanego orzeczenia wywodzą niewłaściwe wnioski. Kolejnym wyrokiem Trybunału z 24 lutego 2021 r., SK 39/19 orzeczono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym Trybunał wyraził pogląd, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Skutkiem powyższego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Doprecyzowanie "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej nastąpiło w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (zob. wyroki z 4 marca 2021 r., III FSK 896/21, z 24 marca 2022 r. III FSK 2647/21, www.orzecznia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, wyznaczone przez Trybunał standardy zostały spełnione przez organy w przedmiotowej sprawie. Sporne nieruchomości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych. Ich rzeczywiste wykorzystanie służy prowadzonej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest: sprzedaż maszyn i urządzeń, ich naprawa, sprzedaż detaliczna samochodów, konserwacja i naprawa pojazdów, sprzedaż hurtowa i detaliczna części, magazynowanie i przechowywanie towarów, wynajem i dzierżawa maszyn. Takie urządzenia zastano na kontrolowanych nieruchomościach. Z kolei budynek uznawany przez podatników za mieszkalny ma charakter biurowy, co bezsprzecznie wiąże się z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują zatem na związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a., lecz Ordynacji podatkowej. Przepis art. 122 tej ustawy zawiera zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika, że obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, będący rozwinięciem tej zasady, nakłada na organ obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dokonując rozpatrzenia materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stwierdzić należy, że organy podatkowe wypełniły obowiązki wynikające z wymienionych przepisów. Zebrały wszystkie dowody, a ich oceny dokonały nie wykraczając poza ramy swobodnej oceny dowodów. Ustalenie organów podatkowych o przeznaczeniu i wykorzystaniu spornych nieruchomości pozostaje w zgodzie z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki. Ponadto organy wyjaśnił wszelkie podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo zastosowały zarzucane w skardze przepisy prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podsumowując, w niniejszej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.