I SA/Ke 134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia Żeglarsko – Szantowego "G." o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Żeglarsko – Szantowego "G." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podlegającej zwrotowi z tytułu wykorzystania dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem. postanawia odmówić przywrócenia terminu. Stowarzyszenie Żeglarsko – Szantowe "G." złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...]w przedmiocie określenia kwoty podlegającej zwrotowi z tytułu wykorzystania dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem. Wraz ze skargą złożono wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że M. S.- Prezes Stowarzyszenia odebrał przedmiotową decyzję prawdopodobnie w dniu 7 listopada 2010r. W okresie od 25 listopada 2010r. do 20 grudnia 2010r. przebywał on w Areszcie Śledczym w K.. Ponadto wskazano, że M. S. jako jedyny dysponował dokumentami oraz wiedzą niezbędną do sporządzenia i złożenia skargi. Zdaniem skarżącego w tych okolicznościach niemożliwym było wniesienie skargi w ustawowym terminie ponieważ jedna z reprezentujących go osób została pozbawiona możności dysponowania swoja osobą oraz swobodnym przygotowaniem i złożeniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżące Stowarzyszenie uchybiło terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja została bowiem skarżącemu prawidłowo doręczona w dniu 19 listopada 2010r. Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem termin ten w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 20 grudnia 2010r. Skarga zostało natomiast przez skarżącego wniesione w dniu 27 grudnia 2010r. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. W świetle tego przepisu jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. postanowienie NSA z 4 czerwca 2008r., I OZ 357/08, LEX nr 493881). Oceniając podnoszone przez skarżące Stowarzyszenie okoliczności, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, stwierdzić należy, iż skarżące Stowarzyszenie nie uprawdopodobniło braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazało bowiem, że w okresie od dnia 19 listopada 2010r. do dnia 20 grudnia 2010r. zaistniały niezależne od niego przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie. Z przytoczonych we wniosku argumentów wynika, że przeszkodą, która uniemożliwiła stronie dotrzymanie terminu była nieobecność jednej z osób upoważnionych do jej reprezentowania z powodu jej tymczasowego aresztowania. Zdaniem Sądu nie można zaakceptować braku reprezentacji Stowarzyszenia podczas nieobecności jego Prezesa, jako przyczyny usprawiedliwiającej uchybienie terminu. Rolą władz Stowarzyszenia jest bowiem takie zorganizowanie jego funkcjonowania, aby nie dochodziło do podobnych sytuacji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009r. sygn. akt II OZ 139/09, Lex nr 139/09; wyrok NSA z dnia 29 maja 2009r. sygn. akt II FSK 320/08). Przyczyną usprawiedliwiającą uchybienie terminu nie jest również fakt, iż według skarżącego aresztowany jako jedyny dysponował dokumentami oraz niezbędną wiedzą do sporządzenia i złożenia skargi. Niewątpliwie osoba tymczasowo aresztowana ma ograniczone możliwości działania i kontakt z nią jest utrudniony. Skarżące Stowarzyszenie nie wykazało jednak, że podjęto jakiekolwiek działania, wysiłki mające na celu przezwyciężenie zaistniałej przeszkody poprzez np. nawiązanie kontaktu z tymczasowo aresztowanym w celu uzyskania niezbędnych informacji. Mimo ograniczonych możliwości do działania osoba tymczasowo aresztowana nie jest bowiem pozbawiona prawa do korespondencji, "widzeń", czy ustanowienia pełnomocnika. Należy przy tym podnieść, że tymczasowo aresztowany miał możliwość zapoznania się z treścią przedmiotowej decyzji, bowiem została mu on prawidłowo doręczona w dniu 19 listopada 2010r., przed aresztowaniem, które miało miejsce w dniu 25 listopada 2010r. Pomimo tego we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano na żadne czynności, starania zarówno ze strony tymczasowo aresztowanego, jak i pozostałych członków Stowarzyszenia mające na celu choćby próbę sporządzenia i wniesienia skargi w terminie. Stąd, w ocenie Sądu uprawnionym jest twierdzenie, że skarżące Stowarzyszenie nie dochowało należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niego oczekiwać. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia.