I SA/Ke 140/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 30 listopada 2009r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W. M. przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Urząd Celny w K. z dnia 12 czerwca 2000r. nr [...] oraz uchylenia czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone jest wobec W. M. przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. w oparciu o w/w tytuł wykonawczy wystawiony przez Urząd Celny w K. i obejmujący należności z tytułu cła oraz opłaty manipulacyjnej za 2000r., którego podstawę prawną stanowi decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia 10 marca 2000r. nr [...] W dniu 12 sierpnia 2009r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wpłynęło pismo W. M. z dnia 10 sierpnia 2009r. zatytułowane "Zarzuty przeciwegzekucyjne", w którym zobowiązany zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego. W piśmie tym zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie tego postępowania do czasu rozpatrzenia zarzutu i uchylenie czynności organów egzekucyjnych dokonanych po dniu 1 stycznia 2006r. Z uwagi na upływ terminu do złożenia zarzutów powyższe pismo W. M. zostało zakwalifikowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. (t.j. Dz. U. Z 2005r, Nr 229, poz. 1954 ze zm.), organ ten przesłał kopię zarzutów do Dyrektora Izby Celnej w K. celem zajęcia stanowiska przez wierzyciela. Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor Izby Celnej w K. wydał postanowienie z dnia 27 sierpnia 2009r. nr [...], w którym nie wyraził zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. jako organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2009r. nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec W. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] (numer teczki) oraz uchylenia czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Pismem z dnia 3 grudnia 2009r. W. M. złożył zażalenie na w/w postanowienie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w K. podniósł, iż organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, jeżeli w toku prowadzonej egzekucji ustali, że wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej jako ustawa p.e.a.). Ponadto organ egzekucyjny może umorzyć postępowanie egzekucyjne, jeżeli stwierdzi, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne - art. 59 § 2 w/w ustawy. Organ powołał się na treść art. 59 § 1 pkt 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, że jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego, określona w art. 59 § 1 ustawy p.e.a., a całokształt okoliczności sprawy nie daje podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej w K. zarzut strony dotyczący naruszenia art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie oraz zarzut, że w niniejszej sprawie należności uległy przedawnieniu, gdyż upłynął termin płatności podatku z dniem 1 stycznia 2006r. Dochodzone bowiem na drodze postępowania egzekucyjnego należności W. M. z tytułu cła i opłaty manipulacyjnej wynikają z decyzji Urzędu Celnego w K. z dnia 10 marca 2000r. nr [...] określającej kwotę długu celnego w wysokości 10 473,80 zł wraz z należnymi odsetkami, za samochód osobowy marki Mercedes-Benz o nr podwozia: [...] objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w dniu 2 czerwca 1999r. na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...], oraz wymierzającej opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości 1400,00 zł. W związku z powyższych organ wyjaśnił, że do należności z tytułu ceł i opłaty manipulacyjnej, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68 poz. 623) stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 w/w Kodeksu celnego za należności celne przywozowe rozumie się cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Z mocy zaś art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy, za dług celny rozumie się powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie) odnoszące się do towarów. Zatem do przedmiotowych należności W. M. z tytułu cła i opłaty manipulacyjnej mają zastosowanie przepisy w/w ustawy - Kodeks celny. Powołując się na treść przepisu art. 244 § 3 Kodeksu celnego, organ wyjaśnił, że dług celny wygasa przez przedawnienie, natomiast zgodnie z art. 242 § 4 tej ustawy, kwotę należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Bieg przedawnienia powyższego terminu przerywa wszczęcie egzekucji lub wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym. Po każdym przerwaniu biegu tego terminu, w świetle art. 242 § 6 Kodeksu celnego, przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: wniesienia wpłaty, ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że w/w decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia 10 marca 2000r. jest ostateczna i prawomocna, a obowiązek określony w tej decyzji podlega wykonaniu, jak również była ona przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek zamiejscowy w K. na skutek skargi złożonej przez W. M. (wyrok z dnia 9 października 2003r., sygn. akt I SA/Kr 2498/00). Postępowanie egzekucyjne wszczęto w dniu 21 czerwca 2000r. W trakcie trwania przedmiotowego postępowania zostały przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. zastosowane następujące skuteczne środki egzekucyjne, o których zobowiązany został powiadomiony: - zajęcie rachunku bankowego w Banku PKO J. w dniu 21 czerwca 2000r. - doręczone dnia 26 czerwca 2000r. przesyłką poleconą odebraną przez H. M. (żonę zobowiązanego), - zajęcie rachunku bankowego w Banku PKO BP O/J. w dniu 16 czerwca 2003r., doręczone dnia 23 czerwca 2003r. przesyłką poleconą podjętą przez H. M., * zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego (organ rentowy ZUS o/P.) w dniu 3 października 2006r., doręczone zobowiązanemu dnia 6 października 2006r. przesyłką poleconą do rąk J. M. (synowej), * zajęcie innych wierzytelności (zwrot nadpłaty z zeznania rocznego) w dniu 23 maja 2008r., doręczone dnia 28 maja 2008r. przesyłką poleconą odebraną przez J. M., * zajęcie innych wierzytelności (zwrot nadpłaty z zeznania rocznego) w dniu 6 maja 2009r., doręczone dnia 11 maja 2009r. przesyłką poleconą osobiście podjętą przez zobowiązanego. Pierwszą wpłatę ściągnięto w trybie egzekucji administracyjnej w dniu 31 lipca 2002r., a ostatnia wpłata ściągnięta w trybie egzekucji została dokonana w dniu 23 listopada 2009r. W świetle zatem przedstawionego stanu faktycznego organ drugiej instancji stwierdził, iż obowiązek objęty w/w tytułem wykonawczym jest wymagalny i nie wygasł z powodu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi zatem przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jak wynika z akt sprawy, z uwagi na fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, w związku z wprowadzeniem na obszar polski obszar celny w/w samochodu, decyzją nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w K. umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia tych należności. W. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., zaskarżając je w całości i zarzucając aktowi: * naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że należność wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia 10 marca 2000r. nr [...] jest świadczeniem z zakresu prawa celnego, podczas gdy należność ta odpowiada charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej; naruszenie prawa materialnego, a to art. 242 § 4 Kodeksu celnego poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że należność wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia 10 marca 2000r. nr [...] jest należnością z zakresu prawa celnego, podczas gdy świadczenie określone w tej decyzji odpowiada charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej; naruszenie prawa materialnego, a to art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, które organ egzekucyjny winien brać pod uwagę z urzędu. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe. Organ niesłusznie prowadzi postępowanie egzekucyjne, które w niniejszej sprawie powinno być umorzone z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Nieazasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., iż w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy - Kodeks celny, a to z uwagi na regulacje zawarte w ustawie z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne. Stosownie do art. 26 tejże ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolita Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Zatem stwierdzić należy, że powołany w podstawie prawnej skarżonej decyzji przepis art. 242 § 6 Kodeksu celnego ma zastosowanie do spraw z zakresu prawa celnego. Przedmiotem decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K., w której określono kwotę należności celnych, jest świadczenie będące podatkiem. Przedmiotowa decyzja, określająca kwotę należności celnych, odpowiada charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. A zatem do oceny, czy nastąpiło przedawnienie świadczeń, stosujemy przepisy Ordynacji podatkowej, a nie, jak twierdzi organ pierwszej instancji, art. 242 Kodeksu celnego. Skarżący wskazał na wyrok z dnia 23 lipca 2009r. wydany w sprawie sygn. akt I SA/Ke 171/09, gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyraził przekonanie, iż świadczenia powyższego typu odpowiadają charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej. Jak wyjaśniła strona, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jakkolwiek, zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, jednakże po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § zd. 2 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie środek egzekucyjny zastosowano w dniu 21 czerwca 2000r. poprzez dokonanie zajęcia rachunku bankowego W. M. w PKO BP w J., więc bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego rozpoczął się na nowo w dniu 22 czerwca 2000r., co z uwagi na treść art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a zatem z dniem 1 stycznia 2006r. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2003r., w sprawie sygn. akt I SA/Wr 2282/00, przedawnienie zobowiązania podatkowego jest instytucją prawa materialnego i następuje z mocy prawa bez potrzeby wydawania odrębnej decyzji organu podatkowego w przedmiocie stwierdzenia przedawnienia. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego powinien być brany pod uwagę z urzędu w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego i stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazał przy tym skarżący, wydanie przez organ decyzji o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego nie zawiesza, ani nie przerywa biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym nie ulega, zdaniem strony, wątpliwości fakt, iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot postępowania egzekucyjnego w sprawie. W tej sytuacji postępowanie winno być umorzone, zaś czynności dokonane po dniu, w którym nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, winny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższy zakres kognicji Sądu wyznacza przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Kontrola sądowoadministracyjna, której przedmiotem stało się także niniejsze postanowienie, sprowadza się tym samym, a jednocześnie ogranicza, do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. W zakresie kontroli zaskarżonego aktu zakreślonej powyższymi przepisami prawa stwierdzić należy, że skarga W. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy należności celne wynikające z decyzji ostatecznej z dnia 10 marca 2000r., na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nr [...], uległy przedawnieniu, i czy wobec tego postępowanie egzekucyjne winno być umorzone. Decyzja będąca podstawą wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego dotyczy określenia stronie kwoty wynikającej z długu celnego i opłaty manipulacyjnej. Wbrew stanowisku skarżącego, dług celny i opłata manipulacyjna nie są należnościami, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Definicję długu celnego oraz należności przywozowych, jak słusznie wyjaśnił organ drugiej instancji, zawiera art. 3 § 1 pkt 2 i pkt 8 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), której przepisy mają w sprawie zastosowanie z mocy art. 26 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68 poz. 623). Prawidłowo zatem organ, badając zarzut przedawnienia, zastosował przepis art. 242 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym kwot należności celnych można dochodzić w ciągu 5 lat licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Przepis art. 242 § 5 Kodeksu celnego wymienia okoliczności mające wpływ na bieg powyższego terminu, a skutkujące przerwaniem jego biegu. Okolicznością taką jest wszczęcie egzekucji, a także wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawach o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, lub też postępowania przed sądem administracyjnym. Podnieść należy, że, stosownie do unormowania art. 242 § 6 Kodeksu celnego, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, termin ten biegnie na nowo, począwszy od dnia: wniesienia wpłaty, ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, bądź uprawomocnienia się wyroku w sprawach o przestępstwo skarbowe, lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, egzekucja wobec W. M. prowadzona na podstawie w/w tytułu wykonawczego trwa. Analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organu, że zachodziły zdarzenia skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Były stosowane środki egzekucyjne w postępowaniu toczącym się na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, poczynając od zajęcia rachunku bankowego dokonanego w dniu 21 czerwca 2000r., zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego, innych wierzytelności. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego została dokonana wpłata w dniu 31 lipca 2002r. Oznacza to, że od tej daty 5-letni bieg terminu przedawnienia rozpoczął na nowo swój bieg. Został on następnie przerwany przez postępowanie przed sądem administracyjnym. Jak wynika bowiem z uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji, decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 28 listopada 2000r. nr [...] była przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oz. w K., który wyrokiem z dnia 9 października 2003r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 2498/00 oddalił skargę W. M.. Oznacza powyższe, że ponownie od dnia 9 października 2003r. pięcioletni termin przedawnienia przedmiotowych należności celnych rozpoczął swój bieg. A zatem należności te mogą być dochodzone w terminie do dnia 9 października 2008r. Jednocześnie w ramach postępowania egzekucyjnego stosowane były środki egzekucyjne, w wyniku których doszło do zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego, świadczeń z ubezpieczenia społecznego, innych wierzytelności, Poczynając od dnia 20 października 2006r., w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych, ściągane były wpłaty, przy czym ostatnia wpłata została dokonana w 2009r. W związku z powyższym, w świetle powołanych przepisów Kodeksu celnego, objęte tytułem wykonawczym należności nie mogły ulec przedawnieniu. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Organy prawidłowo w sprawie zastosowały przepisy art. 242 Kodeksu celnego. Nie ma racji skarżący, iż w wyroku, na który powołuje się w skardze (sygn. akt I SA/Ke 171/09), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zajął stanowisko, iż świadczenia w postaci należności celnych odpowiadają charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wyrok ten dotyczy innego, niż w sprawie niniejszej, stanu faktycznego i prawnego. WSA w Kielcach w przywołanej sprawie oceniał pod kątem legalności decyzję ostateczną, która jakkolwiek była wydana przez organ celny, to określała kwotę podatku od towarów i usług (nie zaś kwotę należności celnych) i co do kwoty podatku Vat określonej zaskarżoną decyzją Sąd orzekł, iż odpowiada charakterystyce świadczeń, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Stąd, wobec niestosowania w przedmiotowej sprawie ustawy - Ordynacja podatkowa, zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 2 §1 pkt 1 i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest całkowicie chybiony. Sąd nie kwestionuje też poglądu wyrażonego w przywołanym w skardze wyroku WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 2282/00 odnośnie obowiązku uwzględnienia przez organ z urzędu upływu terminu przedawnienia. W przedmiotowej sprawie jak wskazano wyżej obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie wygasł na skutek przedawnienia i nie zachodzi w sprawie przesłanka dla umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy p.e.a., jak również żadna inna z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 ustawy p.e.a. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku.