I SA/Ke 15/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Asesor WSA Mirosław Surma (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Krzysztof Czarnecki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2007 r. sprawy ze skargi K. i T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. ISA/Ke15/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] , Wójt Gminy S. odmówił uchylenia decyzji ostatecznych ustalających dla T. i K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2001-2005. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, że pismem z dnia 7 listopada 2005 roku podatnik wniósł o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2001-2005, zakończonego ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy w S.: z dnia [...], nr [...], z dnia [...]nr [...], nr [...], z dnia [...] nr [...], z dnia [...] nr [...]oraz z dnia [...], nr [...]. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podnosząc, że wyszły na jaw nowe okoliczności, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. Taką okolicznością zdaniem podatnika było zlikwidowanie działalności gospodarczej, jak również okoliczność, że działka położona w K. jest sklasyfikowana jako użytki rolne. Zdaniem organu, pomimo prawidłowego wezwania podatnika do złożenia dowodów będących w jego posiadaniu, a mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, podatnik nie złożył tych dowodów, nie stawił się także na wyznaczony termin przesłuchania. W związku z tym organ zmuszony był orzec na podstawie zebranego materiału dowodowego. Z ustaleń organu wynika zaś, że podnoszone przez podatnika okoliczności nie uzasadniają zmiany prawomocnych decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowe nieruchomości zostały zakupione od Gminnej Spółdzielni "SCh" w S. jako nieruchomości związane z działalnością gospodarczą tej spółdzielni. Również podatnik i jego żona wykorzystywali nieruchomości w swej działalności gospodarczej. W ocenie organu w przeciwnym razie podatnicy z pewnością zaskarżyliby doręczone im decyzje (tym bardziej, że dotyczyły one kilku następujących po sobie okresów). Ujawnione dowody i okoliczności nie są nowe, gdyż okoliczność formalnego (zmiany wpisów w ewidencji) zaprzestania prowadzenia przez podatnika i jego żonę działalności gospodarczej były znane organowi, a zatem nie mogą stanowić podstawy do zmiany prawomocnych decyzji. Zdaniem organu podatnik nie wykazał, że na nieruchomości 2 nie prowadzona była działalność gospodarcza w przedmiotowym okresie, zaś dowody zgromadzone w sprawie wskazują, iż było inaczej. Na skutek rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na wyjątkowość postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego oraz podniósł, że w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest wymóg, by nowe okoliczności lub dowody nie były znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 1997r., III SA 77/97, organ odwoławczy wskazał, że warunkiem spełnienia tej przesłanki jest nieznajomość powoływanych dowodów lub okoliczności w dniu wydania decyzji. Zdaniem tego organu wskazany przez stronę dowód zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie jest nowy, był bowiem znany organowi pierwszej instancji w dacie wydania decyzji ustalających wysokość podatku od nieruchomości na lata 2001-2005. Decyzja z dnia [...] , nr [...] , o wykreśleniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, której kserokopię załączono do wniosku o wznowienie postępowania, wydana została z upoważnienia Wójta Gminy S., a więc organu, który określał wysokość podatku od nieruchomości dla T. i K. P. za lata 2001-2005. Trudno zatem, zdaniem organu odwoławczego, zakładać, że Wójt Gminy S. nie znał wydawanych przez siebie decyzji. Z akt sprawy wynika ponadto, że działalność gospodarczą w latach 2001-2005 prowadziła współwłaścicielka objętych opodatkowaniem gruntów i budynków – K. P. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy z innych powodów. Natomiast wznowienie postępowania w sytuacji, gdy organ podatkowy znał nowe okoliczności lub dowody w dniu wydania decyzji, byłoby naruszeniem prawa. Takie wnioski, zdaniem organu odwoławczego, wypływają z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97). Organ odwoławczy podniósł ponadto, że właściwym do ustalenia, czy grunty będące w posiadaniu K. i T. P. nie były w latach 2001-2005 zajęte na działalność gospodarczą, było postępowanie zwykłe. Braku aktywności strony w postępowaniach zwyczajnych, a zwłaszcza braku wniesienia odwołania, nie można natomiast naprawiać w postępowaniu o wznowienie postępowania, albowiem sprzeciwia się temu zasada trwałości decyzji ostatecznych. Odnosząc się do kwestii powołania przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji ustawy Ordynacja podatkowa z miesiąca stycznia, organ odwoławczy podniósł, że błąd ten został sprostowany, co wynika z postanowienia z dnia [...] , nr [...]. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. P. i K.P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazali, iż podtrzymują swe stanowisko zawarte w odwołaniach składanych w postępowaniu podatkowym. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy S. z [...], nr [...] , zarzucono natomiast naruszenie przepisów art. 120,121,123§1, 187,191, 210 § 1 pkt 6, 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz podano, że do dnia wniesienia tego odwołania nie zaszły istotne zmiany w wykorzystaniu gruntu rolnego i obiektów wykorzystywanych do celów rolniczych. Skarżący oświadczył również, że nie wie w jaki sposób ma udowodnić, że w obiektach tych nie prowadzi działalności gospodarczej. We wniesionej skardze skarżący podnieśli ponadto, iż ich zdaniem trudno zgodzić się z argumentacją organu pierwszej instancji, że obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości dotyczy również gruntów rolnych. Decyzją z [...] Wójt Gminy S. określił wymiar podatku od nieruchomości (działki i budynków), położonych we wsi K. W ocenie skarżących organ wydający decyzję nie wziął pod uwagę okoliczności, że nieruchomości te stanowią użytki rolne i zarówno grunty, jak i położone na nich budynki nie były wykorzystywane do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej. Skarżący zakwestionowali ponadto stanowisko, zgodnie z którym mieliby zostać obciążeni podatkiem od nieruchomości wyłącznie w oparciu o domniemanie, że nieruchomości były wykorzystywane (zajmowane) do prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ ich właściciele posiadali status przedsiębiorcy. Ponadto skarżący zarzucili, że ostateczne decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości za lata 2001-2005 wydane zostały w wyniku postępowania, w którym 4 skarżący nie brali czynnego udziału. Organ wydający decyzje nie przeprowadził oględzin nieruchomości, od których wyliczył wymiar podatku. Nie informował także o materiale dowodowym, jak również nie wskazał podstawy czy sposobu wyliczenia należnego podatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy podniósł dodatkowo, że zarzut niebrania czynnego udziału w postępowaniu podatkowym przy wydawaniu decyzji wymiarowych na lata 2001-2005 zgłoszony został dopiero na etapie skargi, zaś zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Kolegium zwróciło również uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo UG S. z dnia 12 lutego 2001 roku, skierowane do K. T. P. (odebrane 14 lutego 2001 roku), wzywające od wypełnienia i przesłania do organu podatkowego wykazu nieruchomości. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego świadczy to o tym, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji wymiarowych starał się uzyskać od podatników informacje na temat stanu posiadanych przez nich nieruchomości. Tym samym można uznać, że podatnicy brali udział w postępowaniu podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 5 Istotą sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie jest ocena przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego, a w szczególności ocena zaistnienia nowych istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym. Na wstępie należy wskazać, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 128 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie decyzji ostatecznej jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Przy czym ustanowiona zasada trwałości decyzji ostatecznej jest zagwarantowana sankcją nieważności. Według art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Konstrukcja sankcji nieważności opiera się na tożsamości sprawy rozstrzygniętej decyzją, a sprawy będącej przedmiotem wcześniejszej decyzji ostatecznej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Podstawę prawną rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Wynika stąd, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1. ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody, 2. okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3. okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na 6 odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym należy podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Dotychczasowe uwagi wskazują więc, że istota zagadnienia, sprowadza się do tego, czy istniały podstawy wznowienia postępowania, a ściślej rzecz biorąc, wskazywana przez stronę skarżącą przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie mogą natomiast odnieść skutku te wszystkie argumenty, które zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji ostatecznych. Po pierwsze, wnioskodawca jako nowy dowód nieznany organom podatkowym w postępowaniu zwykłym wskazał, że z dniem 31 grudnia 2001 r. zlikwidował działalność gospodarczą. Do wniosku dołączył kserokopię decyzji o wykreśleniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nr [...] W świetle materiału sprawy, w ocenie Sądu, uprawnionym jest stwierdzenie organów w niniejszym postępowaniu, że decyzja potwierdzająca zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego nie posiada przymiotu nowego dowodu, który istniał w dniu wydania pierwotnych decyzji wymiarowych, a nie był znany organowi podatkowemu. Nie bez znaczenia jest przy tym, gdy się uwzględni fakt, że autorem decyzji w przedmiocie wymiaru podatku jak i wykreślenia T. P. z ewidencji działalności gospodarczej jest ten sam organ. Skoro więc oba rozstrzygnięcia pochodzą od tego samego organu to nie można zakładać, że wskazana przez wnioskodawcę decyzja nie była znana i należy ją traktować jako nowy dowód. Nawet zaś przyjmując, że dowód ten był dowodem "nowym" to nie spełnia on kolejnej, a koniecznej cechy, tj. nie jest to dowód "istotny", który mógłby wpłynąć na odmienną ocenę stanu faktycznego. Dowód ten nie może być uznany za istotny bowiem wydając pierwotne decyzje sposób opodatkowania organ podatkowy łączył z prowadzeniem działalności gospodarczej przez T. P. w 2001 r., a w latach następnych zaś z prowadzeniem działalności gospodarczej przez K.P. Dowód ten nie powoduje więc powstania przesłanek uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej. Po drugie, we wniosku o wznowienie postępowania jego autor przywołał treść art. 2 ust.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. - stosownie do której opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości 7 nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ta część wniosku (co wydaje się być zgodne z intencją wnioskodawcy) została zakwalifikowana jako wskazanie okoliczności, że grunty skarżących, stanowiące użytki rolne nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się do zasadności tej części wniosku należy na początku wskazać, że do 1 stycznia 2003r przepis art.3 ust.1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowił, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Tym samym elementem koniecznym do opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytków rolnych było ich zajęcie, a przed 1 stycznia 2003r. ich związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawową okolicznością więc decydującą o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytków rolnych było ich zajęcie (uprzednio związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej). W przedmiotowej sprawie chodzi o grunt położony w miejscowości K. Ustalając podatek od nieruchomości organ podatkowy niewątpliwie obciążając ten grunt tymże podatkiem musiał dokonać oceny sposobu jego wykorzystywania i przyjął, że grunt ten był wykorzystywany gospodarczo. Organ I instancji dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, gdzie zwrócił uwagę na kontynuację wykorzystywania nieruchomości dla celów gospodarczych. Nie bez znaczenia też dla sprawy pozostaje ustawowy obowiązek jaki wynika z art.6 ust.6 i ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stosownie do którego osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części. Podatnicy byli wzywani do złożenia takiej informacji, jak również byli pouczani w decyzjach o treści tych przepisów; nie zgłaszali żadnych zmian. 8 Dlatego, w ocenie Sądu, podnoszona okoliczność, że grunt ten nie był wykorzystywany gospodarczo nie stanowi okoliczności, o której mowa w cyt. wyżej art.240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie posiada bowiem ona przymiotu okoliczności nowej nieznanej organowi w dacie podejmowania pierwotnych decyzji. Inicjatywa strony lub działającego z urzędu organu określona w tym przepisie dotycząca wyjścia na jaw nowych okoliczności sprawy nie może bowiem zmierzać do nowej innej oceny okoliczności sprawy. Analiza materiału sprawy prowadzi do wniosku, że podejmując pierwotne decyzje organ dokonał stosownej oceny i przyjął, że grunt wykorzystywany jest pod prowadzoną działalność gospodarczą. Taka ocena też była elementem koniecznym dla przyjętej przez organy kwalifikacji prawnej. Należy przy tym zauważyć, że inna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Czym innym jest wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym wiedza o faktach. Dodatkowo należy wskazać, że nawet gdyby organ błędnie zinterpretował przepisy prawa materialnego dokonując kwalifikacji prawnej stanu faktycznego to błędna wykładnia przepisów nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, bo nie stanowi nowej okoliczności faktycznej. Dlatego ewentualnie w zwykłym postępowaniu strona mogła zarzucić błąd co do oceny stanu faktycznego lub wadliwą kwalifikację prawną, a nie zaś w ramach trybu nadzwyczajnego. Mimo że, w ocenie Sądu, organy mogły poprzestać na stwierdzeniu, iż brak jest nowych istotnych okoliczności i dowodów to starały się w ramach przeprowadzonego postępowania potwierdzić czy przedmiotowe nieruchomości były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej. Postępowanie to nie potwierdziło twierdzeń skarżących, przy czym w tym zakresie wykazali się oni bierną postawą. Reasumując skarżący żądają odmiennej oceny stanu faktycznego, który stał się podstawą do wydania pierwotnych decyzji, nie wykazując żadnej inicjatywy dla potwierdzenia swych twierdzeń. Zasadą jest, że organ prowadzący postępowanie musi zabiegać o udowodnienie każdego faktu prawotwórczego wszystkimi legalnie dostępnymi środkami dowodowymi, aby dotrzeć do rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W tej jednak sprawie podkreślić należy, że nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania, jeżeli w danym zakresie nie dostarczył ich sam podatnik inicjujący postępowanie, a z ustaleń organów podatkowych wynikają wnioski przeciwne do ogólnikowo sformułowanych twierdzeń podatnika. Stąd można zaakceptować pogląd Kolegium, 9 że wydając pierwotne decyzje organ działał w pewnym stanie faktycznym jaki istniał w dacie ich wydania i zarzut strony nadawałby się do rozpoznania w trybie zwykłym. Należy jeszcze dodać, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną wart. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Analiza materiału sprawy w ocenie Sądu pozwala na akceptację twierdzenia, iż brak było przesłanek z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w następstwie których doszłoby do zmiany lub uchylenia ostatecznych rozstrzygnięć. Skarżący pomijają zupełnie, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w bardzo zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji trafnie przyjęły, że wspomniane okoliczności nie wystąpiły. Za niezasadne należy więc uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przywołanych z odwołania przepisów postępowania. Odnosząc się natomiast do wyeksponowanego w skardze zarzutu nie brania czynnego udziału w postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami ustalającymi wymiar podatku od nieruchomości za lata 2001-2005, w ocenie Sądu, zarzut ten nie znajduje też potwierdzenia w materiale sprawy. Ponadto, co należy wyraźnie podkreślić, Sąd akceptuje pogląd zgodnie z którym jeżeli strona bez własnej winy nie wzięła udziału w istotnych czynnościach przed organem I instancji, ale okoliczności tej nie podniosła w postępowaniu odwoławczym to nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania. Tryb zwykły ma bowiem pierwszeństwo przed trybem nadzwyczajnym. Nieskorzystanie z możliwości złożenia odwołania i powołania tego zarzutu stanowi zawinienie, które wyklucza istnienie podstawy z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Skoro bowiem strona miała możliwość spowodowania rozpoznania sprawy od początku, a tym samym czynnego udziału w obu instancjach, to nie sposób przyjąć, że "...nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu..." (tak B. Gruszczyński [w:] S.Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005, s. 606-607). 10 Dlatego w ocenie Sądu istniały podstawy faktyczne i prawne do podjęcia zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie również nie narusza prawa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu kwalifikowanym, uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.