I SA/Ke 15/11

Dnia 23 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego P. Z. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skarg I. I. P.Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2005r. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2005r. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005r. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2005r. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2005r. p o s t a n a w i a: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz doradcy podatkowego P. Z. kwotę 8856,00zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) w tym 1656,00zł (jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć) podatku VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 15/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, odmówił doradcy podatkowemu P. Z. przyznania wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Na skutek wniesionego od tego postanowienia przez P. Z. zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 listopada 2011r. sygn. akt I FZ 350/11 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. W motywach uzasadnienia postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r. Nr 31, poz. 153), zwane dalej: rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości; wskazuje na wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym zarówno w pierwszej (ust. 1), jak i w drugiej instancji (ust. 2) używajac formy czasownikowej "wynosi". Ni mniej ni więcej oznacza to, że wynagrodzenie ma odpowiadać wartościom kwotowym wskazanym w tych przepisach, ma się z nimi równać. Nie ma zatem możliwości zejścia poniżej ich poziomu. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynagrodzenie doradcy podatkowego określone w § 3 rozporządzenia z 2011 r. należy uznać za wynagrodzenie minimalne, które przy zasądzaniu przez sąd kosztów zastępstwa prawnego nie poddaje się obniżeniu według reguł przewidzianych w § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Zdaniem NSA, w sytuacji, gdy w sprawie, została sporządzona przez pełnomocnika strony opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej za której to sporządzenie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przewiduje wynagrodzenie, to Sąd pierwszej instancji odmawiając przyznania stosownego wynagrodzenia postąpił wbrew omówionym wyżej regulacjom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej ustawą p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej ustawą p.p.s.a wyznaczony doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych(...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r Nr 31, poz. 153) powoływane dalej jako "rozporządzenie". Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwoty wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Zgodnie z § 4 ust. 2 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 75% tej kwoty, w obu przypadkach, nie mniej niż 120zł. W przedmiotowej sprawie doradca podatkowy został ustanowiony przed wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 czerwca 2011r. oddalającego skargi, czyli brał udział w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Zważywszy na wartość przedmiotu spraw kwota wynagrodzenia podstawowego określona na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. d, e, f, i wynosi 14 400,00zł. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 50% kwoty wynagrodzenia, tj. 7200zł. Pełnomocnik ustanowiony w sprawie z urzędu sporządził, doręczył stronie skarżącej oraz przedłożył Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 4 ust. 2 rozporządzenia, w opinii tej zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu wraz z oświadczeniem, że wyżej wymienione koszty w całości nie zostały opłacone. Tak ustalone wynagrodzenie zostało podwyższone o 23% podatku VAT. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Mając na uwadze powyższe na względzie uwzględniając stanowisko NSA należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.