I SA/Ke 152/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. .M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ... nr ... w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. I SA/Ke [...] Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia 4 grudnia 2020 r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 31.08.2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.500,00 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140), lp. 6.3.16, lp. 5.11.1, Ip. 6.2.1 oraz lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a), art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1). Na podstawie upoważnienia nr [...] z dnia 29.04.2020 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy Pana M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] M. M., [...], [...]. Do kontroli strona okazała: • zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (osób), udzielone dnia 25.06.2019 r., ważne na czas nieoznaczony; • zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (rzeczy), udzielone dnia 25.06.2019 r., ważne na czas nieoznaczony; • licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną dnia 25.04.2018 r., ważną od dnia 26.04.2018 r. do dnia 25.04.2023 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym. Kontrolą objęto okres od dnia 29.05.2019 r. do dnia 29.05.2020 r. Zgodnie z okazanymi dokumentami, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 4 kierowców. Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 16.06.2020 r. Podstawę faktyczną stanowiło: • nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; • przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; • niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; • niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Organ wskazał, że analiza okazanych przez przedsiębiorcę dokumentów wykazała, że strona podczas kontroli nie udostępniła danych cyfrowych z karty kierowcy Pana M. M. z dni: 28.10.2019 r., 29.10.2019 r., 30.10.2019 r., 31.10.2019 r., 4.11.2019 r, 6.11.2019 r., 7.11.2019 r. i 8.11.2019 r. - łącznie 8 dni. Konsekwencją powyższego zgodnie z treścią lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 500,00 złotych. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 4.000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ stwierdził, że odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; Ip. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, to zgodnie z art. 4 lit. d rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przerwa, oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.11.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, która przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: • o czas do mniej niż 30 minut sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 złotych. 1. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana M. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerw napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu 17.09.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 32 minuty w okresie od godziny 10:13 do godziny 15:07. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. 2. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana M. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerw napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu 20.09.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 7 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 37 minut w okresie od godziny 14:28 do godziny 19:26. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. 3. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana M. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerw napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu 11.10.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 10:12 do godziny 15:06. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki 'wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. 4. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana M. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerw napięcia, wykazała, iż kierowca w dniu 17.10.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 5 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 35 minut w okresie od godziny 15:48 do godziny 20:40. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki wydruku, karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna wynosi 100 zł. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 400,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 3 Rozporządzenia 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która karą pieniężną w wysokości 5.000,00 złotych sankcjonuje naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z informacją dotyczącą przejazdu pojazdów, którymi przedsiębiorca Pan M. M. wykonuje przewozy drogowe, protokołu przesłuchania strony z dnia 24.07.2020 r. oraz pisemnych wyjaśnień strony, iż kierowca - przedsiębiorca Pan M. M. w dniu 23.02.2020 r. prowadził pojazd o nr rej. [...] nie posługując się kartą kierowcy, co skutkowało nierejestrowaniem na karcie kierowcy prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Kara pieniężna wynosi 5 000 zł. Organ wskazał również, że w dniu 11.10.2019 r. Pan M. M. wykonywał przewóz pojazdem o nr rej. [...] W trakcie wykonywania zadania transportowego pojazd przejął Pan M. M.. Pan M. M. samochodem osobowym wrócił do domu (siedziby przedsiębiorstwa). Samochodem tym w miejsce, z którego przejął pojazd przyjechał Pan M. M.. Pan M. M. nie wprowadził na swoją kartę kierowcy okresu aktywności gotowości ("innej pracy"), tj. czasu dojazdu samochodem osobowym do miejsca, gdzie przejął pojazd od Pana M. M.. Pan M. M. nie wprowadził na swoją kartę kierowcy okresu gotowości ("innej pracy"), tj. czasu dojazdu samochodem osobowym z miejsca, w którym przekazał pojazd Panu M. M. do domu. Oznacza to, iż: • niespełniony został wymóg ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy Pana M. M. za dzień 11.10.2019 r. Kara pieniężna wynosi 50 zł. • niespełniony został wymóg ręcznego wprowadzenia danych na kartę kierowcy Pana M. M. za dzień 11.10.2019 r. Kara pieniężna wynosi 50 zł. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł M. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj a) art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 7 KPA poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a zwłaszcza poprzez niepełną analizę mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia szczególnych okoliczności towarzyszących naruszeniu b) art. 80 KPA poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego z pominięciem kwestii istotnych dla oceny prawidłowości wszczęcia postępowania, w tym bezpodstawne przyjęcie, że wszystkie okoliczności faktyczne wskazujące na zasadność nałożenia kary finansowej, z jednoczesnym nieuwzględnieniem wszystkich szczególnych okoliczności towarzyszących naruszeniu; c) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W uzasadnieniu skarżonej decyzji podniósł, że chociaż ustalenia co do samego naruszenia nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie wyjaśnić wszystkie kwestie istotne dla odpowiedzialności skarżącego za takie naruszenie, zwłaszcza braku na nie wpływu, gdyż jak wyżej wskazano, odpowiedzialność przedsiębiorcy przewozowego na gruncie przepisów o transporcie drogowym chociaż jest odpowiedzialności obiektywną, to nie jest odpowiedzialnością absolutną, od której może się uwolnić po wykazaniu określonych przepisami przesłanek, które podlegają badaniu przez organ z urzędu. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem przewidziana w art. 7 K.p.a. zasada, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie podjęte w sprawie prawidłowo uzasadnić (vide: art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.). Podniósł ponadto, że nie zgadzam się z zarzutem organu nakładającym na mnie karę z zał 3 UoTD l.p 6.3.16 tj za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Zarzut organu w tym zakresie polega na tym, że ja jako przedsiębiorca nie okazałem podczas kontroli w przedsiębiorstwie również danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego - tachografu zainstalowanego pojazdach. Z treści decyzji wynika, iż organ nie kwestionuje twierdzeń, iż zasadnicza okoliczność, tj. fakt prowadzenia i nieprowadzenia pojazdu przez kierowcę M. M. został ustalony w oparciu o inne dane z urządzeń rejestrujących, min. zawarte na zapisach z tachografu cyfrowego. Dane sczytane z tachografów cyfrowych były przekazane organom kontrolnym i na ich podstawie organ mógł stwierdzić, za które dni brakuje sczytanej karty kierowcy. Oznacza to, że w oparciu o dane z tachografu ustalono dni, prowadzenia pojazdu przez kierowcę, którego danych z karty kierowcy nie mogłem udostępnić. W związku z powyższym zauważyć należy, iż przepis tj.l.p.6.3.16 załącznika nr 3 skonstruowany jest na zasadzie koniunkcji, o czym świadczy użyty w nim spójnik "i". Należy go zatem odczytać w ten sposób, iż aby organ mógł nałożyć karę za nieudostępnienie danych przedsiębiorca musiałby nie okazać danych zawartych na karcie kierowcy i tachografie cyfrowym, wystarczające jest wykazanie faktu prowadzenia pojazdu za pomocą jednego z wymienionych nośników danych pozwalających ocenić aktywność kierowcy. Organ nie wyjaśnił dlaczego dane z tachografu cyfrowego, które zostały kontrolującym udostępnione, nie zostały uznane za wystarczające dla spełnienia wymogu, o którym mowa w lp.6.3.16. Tu należy zauważyć, iż przeprowadzona kontrola obejmowała analizę czasu pracy kierowców i naruszenia w tym zakresie zostały objęte sankcją na podstawie lp.5.11.1 , co nie zostało przeze mnie zakwestionowane. W świetle ustaleń w tym zakresie zarzut nieokazania danych z karty kierowcy ma charakter formalny. W stosunku do drugiego naruszenia tj. niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu i przebytej drogi, skutkującej nałożenie kary za nie posługiwanie się kartą kierowcy w dniu 23 lutego 2020 roku prowadząc pojazd o nr rej [...] podniósł, że w dniu 23 lutego 2020 roku wykonałem przejazd pojazdem o nr rej. [...] na odcinku baza stacjonowania pojazdu – Stacja benzynowa w celu zatankowania w/w pojazdu. Przejazd ten był wykonany tylko ciągnikiem siodłowym bez naczepy. Jako właściciel pojazdu chciał sprawdzić również ogólny stan techniczny pojazdu, gdyż ogólnie w tym okresie pojazd był użytkowany tylko przez zatrudnionego kierowcę. Wykonując ten przejazd włączył na tachografie funkcje Time OUT będąc przekonanym o prawidłowości użycia tej funkcji podczas tego przejazdu pojazdu w celu zatankowania. Przejazd na funkcji Time OUT w dniu 23 lutego 2020 roku nie miał na celu zafałszowania czasu prowadzenia pojazdu, gdyż w miesiącu lutym 2020, był to jedyny przejazd na pojeździe posiadającym tachograf. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, zważył co następuje. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z 28 kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), zmienionej ustawą z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U.2020.875). Zgodnie ze wskazanym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. W ocenie Sądu ustalenia organów w zakresie przedstawionego stanu faktycznego są prawidłowe i zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości akceptuje. Podkreślenia wymaga, że również skarżący de facto nie podważa powyższych ustaleń, wskazując w skardze, że chociaż ustalenia co do samego naruszenia nie budzą wątpliwości, to organ powinien jednoznacznie wyjaśnić wszystkie kwestie istotne dla odpowiedzialności skarżącego za takie naruszenie, zwłaszcza braku na nie wpływu, gdyż jak wyżej wskazano, odpowiedzialność przedsiębiorcy przewozowego na gruncie przepisów o transporcie drogowym chociaż jest odpowiedzialności obiektywną, to nie jest odpowiedzialnością absolutną, od której może się uwolnić po wykazaniu określonych przepisami przesłanek, które podlegają badaniu przez organ z urzędu. W ocenie Sądu organ zasadnie zatem uznał, że miało miejsce nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy; - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. W powyższym zakresie organ postępowanie przeprowadził z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej ( art.7 K.p.a.). zgodnie z obowiązkiem wymykającym z art. 77 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy który ocenił zgodnie z wymogami art.80 K.p.a. Brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia powyższych norm przez organ w ramach przeprowadzonego postępowania. Nie zasługuje na uznania argumentacja skarżącego, że tj.l.p.6.3.16 załącznika nr 3 skonstruowany jest na zasadzie koniunkcji, o czym świadczy użyty w nim spójnik "i". a zatem odczytać w ten sposób, iż aby organ mógł nałożyć karę za nieudostępnienie danych przedsiębiorca musiałby nie okazać danych zawartych na karcie kierowcy i tachografie cyfrowym, wystarczające jest wykazanie faktu prowadzenia pojazdu za pomocą jednego z wymienionych nośników danych pozwalających ocenić aktywność kierowcy. Użyta w powyższym przepisie koniunkcja nakłada bowiem na kontrolowanego okazania wszystkich wymienionych materiałów. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut . naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Zgodnie z treścią art. 92c. ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ponieważ zarzut w tym zakresie został zawarty także w odwołaniu zasadne w tym zakresie jest przytoczenie prawidłowej argumentacji organu. Zasadnie organ wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820'85. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto, przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Do okoliczności, które nie będą podlegać wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie art. 92 b ustawy o transporcie drogowym nie można zaliczyć sytuacji, w której przedsiębiorca nie może nadzorować kierowcy, ponieważ prowadzi on pojazd samodzielnie. Wskazana sytuacja jest bowiem typowa w stosunkach pomiędzy podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu transportu drogowego, a zatrudnionym kierowcą, a jej wyłączenie godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Jednocześnie w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.3.16, lp. 5.11.1, lp. 6.2.1 oraz lp. 6.3.8 18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że podjął próby kontakt z kierowcą po jego odejściu z pracy celem odzyskania danych z karty zatrudnionego kierowcy. I to bezpośrednio po jego odejściu z pracy a przed dniem przeprowadzonej kontroli. Podkreślenia wymaga, że wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą, oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. Zasadnie organ wskazał ponadto, że nawet gdyby do naruszenia doszło - jak twierdzi strona - wyłącznie z winy kierowcy, okoliczność ta nie stanowiłaby podstawy do zastosowania art. 92c. Powyższe potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. II GSK 976/09 stwierdził: "Dotychczasowy art. 93 ust. 7 u.t.d. nie może być odnoszony do przypadków, gdy naruszenie przepisów jest wynikiem działania lub zaniedbania samego przedsiębiorcy lub osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, gdyż świadczy to o nieprawidłowej organizacji pracy przedsiębiorstwa. Nie ulega więc wątpliwości, że jest to przepis wyjątkowy, odnoszący się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.