I SA/Ke 154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego T. G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną przez A. B. (dalej jako "skarżąca") decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego z dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości wraz z odsetkami. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: w dniu 11 lipca 2013 r. skarżąca wystosowała do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wniosek o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wynikającej z zeznania PIT-38 za 2008 r. w kwocie 13.300 zł wraz z odsetkami za zwłokę, a powstałej w związku ze sprzedażą nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała ogólnie trudną sytuację finansową i życiową. Nadmieniła jednocześnie, że przy podpisywaniu aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości, notariusz nie poinformował jej o konieczności zapłaty podatku dochodowego. Przywołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2012.749 ze zm. – j.t.), dalej jako "Ordynacja podatkowa", organ dokonał analizy przesłanek umorzenia zaległości podatkowych z uwzględnienieniem dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazał, że decyzje rozstrzygające czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny mają charakter uznaniowy. Przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Nie można opierać się na subiektywnym przekonaniu o potrzebie umorzenia zaległości podatkowych, decydujące znaczenie mają zobiektywizowane kryteria. Trudna sytuacja majątkowa może być uznana za ważny interes podatnika w rozumieniu art. 67a Ordynacji podatkowej, jednakże nie może być mowy o automatyzmie, powodującym udzielenie wnioskowanej ulgi w każdym przypadku. Z kolei w zakresie interesu publicznego organ przyjął, że przesłanka ta powinna być oceniana z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa zaspakajanych z dochodów podatkowych. Zastosowanie ulgi podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, gdyż zasadą jest płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Poprzez jednolity dla wszystkich sposób i termin płacenia podatków przejawia się bowiem zasada równości podatników i sprawiedliwości podatkowej. Organ wskazał nadto, że interes publiczny to także sytuacja, gdy odmowa udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa w ramach pomocy społecznej. Stąd też interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie Państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na pomoc społeczną. Organ wyjaśnił jednocześnie, że przy rozpatrywaniu wniosków o ulgi podatkowe należy mieć na uwadze, aby nie doprowadzać do rezygnacji z należnych wpływów budżetowych oraz uwzględniać konieczność ochrony interesów innych podatników w ramach równości obowiązków podatkowych. W niniejszej sprawie ustalono, że przedmiotowa zaległość podatkowa dotyczy zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu zbycia przez skarżącą nieruchomości położonej w miejscowości W. gmina B., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka 884/4, którą skarżąca wraz ze swoimi dziećmi odziedziczyła po byłym mężu. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 2007 r. gospodarstwo rolne położone w W. przy ul. Ł. 53 po zmarłym w dniu 6 stycznia 2007 r. H. S. B. nabyli żona A. B. oraz dzieci H. i K. B. (po 1/3 części każde z nich). Na podstawie aktu notarialnego z dnia 1 października 2008 r. Rep. A /.../ skarżąca sprzedała w imieniu własnym oraz jako przedstawiciel ustawowy małoletnich dzieci działkę oznaczoną 884/4, wydzieloną z powyższej nieruchomości za łączną kwotę 70 002,00 zł. W dniu 11 lipca 2013 r. skarżąca złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w K. zeznanie PIT-38 za 2008r., w którym wykazała podatek do zapłaty z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych w latach 2007-2008, o którym mowa w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361 ze zm. – j.t.), dalej jako “u.p.d.o.f." w wysokości 13 300 zł. Termin płatności tego podatku przypadał na dzień 30 kwietnia 2009 r. Zdaniem organu II instancji, rozpatrując sprawę w kontekście przesłanek z art. 67a Ordynacji podatkowej, należy zgłębić aktualną sytuację osobistą, finansową i rodzinną strony. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że skarżąca nie pracuje, ma problemy zdrowotne i samotnie wychowuje córkę w wieku 16 lat oraz syna w wieku 17 lat. Jedyny dochód jaki uzyskuje, to zasiłek z opieki społecznej w wysokości 552 zł miesięcznie. Na podstawie zestawienia sprządzonego przez skarżącą ustalono wysokość jej miesięcznych wydatków na żywność (400 zł i więcej), na lekarstwa i leczenie (84,80 zł i więcej) oraz na podatek rolny 54 zł rocznie. Nadto, organ przytoczył oświadczenie skarżącej, która wskazała, że posiada 1/3 udziałów w nieruchomości (gospodarstwo rolne) w W., którego wartość określiła na kwotę 20 000 zł. Podała, że obecnie mieszka w O. L. w zamian "za opiekę starszej pani", ponieważ "nie ma domu w W.". Oświadczyła też, że oprócz zaległości podatkowych i spłacanych kredytów żadnych długów nie posiada. Analizując dokumentację zgromadzoną w postępowaniu przed organem I instancji oraz w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej w K. uwzględnił przedstawione przez skarżącą: kserokopię karty informacyjnej syna H. B. z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O. L. z dnia 5 kwietnia 2013 r. wraz z kserokopią badania EKG; kseropkopię decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 6 lutego 2013 r. nr Fn.3123.3185.2013 w sprawie ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w kwocie 54 zł, w tym podatek rolny 3 zł, podatek leśny 33 zł, podatek od nieruchomości 18 zł; kserokopię zaświadczenia lekarskiego z gabinetu lekarskiego B. D. w O. L. z rozpoznaniem u skarżącej schorzenia przewlekłego, wymagającego sytstematycznego leczenia i rehabilitacji; kserokopię decyzji Burmistrza O. L. z dnia 11 grudnia 2012 r. nr /.../ w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego; kserokopię paragonu fiskalnego na kwotę 84, 80 zł wystawionego przez aptekę w O. L.; kserokopię odpisu skróconego aktu zgonu H. S. B. zmarłego 6 stycznia 2007 r. w W.. W odpowiedzi na wezwanie Dyrektora Izby Skarbowej w K. do uzupełnienia okoliczności faktycznych sprawy skarżąca w piśmie z dnia 21 listopada 2013 r. wskazała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, samotnie wychowuje dzieci, nie ma prawa do renty rodzinnej i alimentów. Nie przyznano jej jeszcze zasiłku z Ośrodka Pomocy Społecznej na okres od 1 listopada 2013 r. do 21 października 2014 r. i aktualnie jest pozbawiona zasiłku rodzinnego oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dzieci, a dotychczas otrzymywane świadczenia nie wystarczały nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb, bowiem 191 zł miesięcznie na każde z dzieci, które w wieku nastoletnim mają duże potrzeby, jest kwotą znacznie poniżej progu ubóstwa. Wyegzekwowanie zaległości podatkowej objętej niniejszym postępowaniem będzie nierealne i pozbawi ją możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb dzieci. Skarżąca zwróciła uwagę organu także na swój zły stan zdrowia oraz nadwyrężoną kondycję zdrowotą zarówno córki K., jak i syna H.. Stwierdziła również, że nie czerpie żadnych zysków z nieruchomości położonej w W., gdyż w jej skład wchodzą nieużytki. Poza tym nie posiada domu w W., gdyż został on sprzedany wraz z nieruchomością, za której sprzedaż Naczelnik Urzędu Skarbowego żąda od niej zapłaty podatku. Jednocześnie poinformowała, że nie ma żadnej wiedzy o nieruchomościach położonych w L. S.W.oraz P. K., bowiem nikt z rodziny nie był właścicielem wspomnianych nieruchomości. Celem udokumentowania powyższej sytuacji załączyła: zaświadczenie lekarskie z dnia 19 listopada 2013 r. z gabinetu lekarskiego B.D. z rozpoznaniem u skarżącej przewlekłej choroby z patologiczą otyłością, nadciśnieniem, niewydolnością narządu ruchu, koniecznością systematycznego brania leków, stosowania diety i rehabilitacji; kartę informacyjną H. B. z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O. L. z dnia 5 kwietnia 2013 r.; zaświadczenie z Ośrodka Pomocy Społecznej w O. L. z 19 listopada 2013 r. /.../, z którego wynika, że skarżąca otrzymywała w okresie od 1 listopada 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. zasiłek rodzinny wraz z dodatkami w łącznej wysokości 5.820,00 zł oraz złożyła wniosek na nowy okres zasiłkowy, który nie został jeszcze rozpatrzony. Organ zauważył wiele niespójności w podawanych przez skarżącą informacjach, tj.: najpierw podała, że jest współwłaścicielką w 1/3 części gospodarstwa rolnego w W. (wartość około 20 000 zł), informując jednocześnie, że mieszka wraz z dziećmi w O. L., gdyż nie ma domu w W. (pismo z dnia 26 lipca 2013 r.). Następnie w odwołaniu od decyzji organu I instancji (18 września 2013 r.) wskazała, że nie posiada żadnego majątku. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 21 listopada 2013 r. wyjaśniła, że nieruchomość w W. stanowią nieużytki i nie jest w stanie czerpać z nich jakichkolwiek korzyści. Jednoczesnie podkreśliła, że nie ma domu w W., gdyż został on sprzedany wraz z nieruchomością, za której sprzedaż organ żąda od niej zapłaty podatku. Organ ustalił, że wbrew niespójnym informacjom podawanym przez skarżącą – w skład masy spadkowej odziedziczonej po mężu H. B. wchodziło gospodarstwo rolne wraz z domem mieszkalnym. Na podstawie przedłożonej przez skarżącą decyzji z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, jak i z uzyskanej przez organ odwoławczy informacji od Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 29 listopada 2013 r. nr Fn.3127.1.45.2013 wywiedziono, że skarżąca jest współwłaścicielem w 1/3 części działek o numerach 867/2 i 884/5 o łącznej powierzchni 2,1734 ha, w tym 1,3734 ha stanowią użytki rolne, a 0,0800 ha grunty leśne. Pozostałymi współaścicielami są H. B. i K. B.. Burmistrz Miasta i Gminy B. poinformował również, że współwłaściciele zgłosili do opodatkowania użytki rolne, grunty leśne oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 60m², potwierdzając jednocześnie, że osoby te są wspólnie zameldowane na pobyt stały pod adresem W. ul. Ł. 53. Organ podatkowy nadto zauważył, że pod tym adresem doręczano skarżącej korespondencję urzędową. Wezwanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 16 lipca 2013 r. skarżąca odebrała osobiście, natomiast postanowienie organu I instancji odebrał jej szwagier – A. K.. Zdaniem organu odwoławczego posiadana przez skarżącą i jej dzieci nieruchomość to działka rolna z budynkiem mieszkalnym, działka leśna, z których można czerpać konkretne pożytki, np. z tytułu wynajmu, dzierżawy czy sprzedaży. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudził także podniesiony w odwołaniu argument skarżącej, że na bieżące koszty utrzymania jej rodziny składa się m.in. czynsz i opłaty za mieszkanie, podczas gdy na etapie postępowania pierwszoinstanycjnego nie wyodrębniła tych wydatków jako obciążających comiesięczny budżet. Poza tym, w ocenie organu II instancji powyższy argument pozostaje w sprzeczności z powołaną przez podatniczkę okolicznością, że w zamian za opiekę nad starszą panią w O. L. uzyskała możliwość mieszkania wraz z dziećmi. Odnośnie twierdzeń dotyczących stanu zdrowia skarżącej oraz jej dzieci, a także przdłożonych na tę okoliczność zaświadczeń, organ odwoławczy wskazał, że argumenty te nie przesądziły o wystąpieniu w przedmiotowej sprawie ważnego interesu podatniczki. Dalej organ zauważył, że zaświadczenia lekarskie pochodzą z 29 lipca 2013 r. i z 19 listopada 2013 r., podczas gdy zaległość podatkowa objęta wnioskiem o ulgę powstała w 2009 r. Nadto, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej skarżąca, pomimo problemów zdrowotnych, nie jest niezdolna do pracy, a możliwość wykonywania przez nią pracy potwierdza sprawowanie opieki nad osobą starszą. Wzywana nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej status w Urzędzie Pracy. W ocenie organu, skarżąca jest w wieku aktywności zawodowej i ma możliwość zarobkowania, co daje realne szanse poprawy jej sytuacji finansowej w przyszłości. W świetle wyników analizy położenia majątkowego, finansowego i rodzinnego skarżącej oraz weryfikacji podnoszonych przez nią argumentów Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie dopatrzył się przesłanki ważnego interesu podatniczki, uzasadniającej udzielenie jej wnioskowanej ulgi. Zdaniem organu z uwagi na realne możliwości poprawy sytuacji skarżącej i jej dzieci umorzenie przedmiotowej zaległości wraz z odsetkami za zwłokę byłoby przedwczesne. Organ odwoławczy stwierdził, że uzyskana przez skarżącą kwota ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości stanowiła źródło jej dochodu i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegała opodatkowaniu. Skoro przychód ze sprzedaży nieruchomości ma charakter jednorazowy, to uiszczenie podatku z tego tytułu nie zagraża egzystancji, bowiem środki pieniężne na jego uregulowanie nie pochodzą z bieżących dochodów przeznaczonych na utrzymanie. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zauważył, iż skarżąca przyznała, że środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości rozdysponowała na inne cele, tj. na bieżące potrzeby, na mieszkanie oraz na leczenie i rehabilitację. W ocenie organu, skoro skarżąca w sposób jednorazowy otrzymała kwotę 70.000 zł, wyjaśnienia odnośnie rozdysponowania uzyskanych środków mają charakter zbyt ogólnikowy i nie mogą być uznane za argument uzasadniający udzielenie wnioskowanej ulgi. Wręcz przeciwnie, organ stwierdził, że powyższa sytuacja może świadczyć o drugorzędnym traktowaniu obowiązków podatkowych, a to z kolei nie może znaleźć akceptacji organu podatkowego. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał za bezzasadne powoływanie się przez skarżącą na niepoinformowanie jej przez notariusza, sporządzającego umowę sprzedaży o konieczności zapłaty podatku. Zdaniem organu, konieczność zapłaty podatku od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, prawidłowo opublikowanego i to w interesie podatnika leży zapoznanie się z tym prawem, a nieznajomość obowiązujących przepisów prawa nie jest przesłanką do udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca nie wykazała również przesłanki interesu publicznego. Rozważając tę przesłankę organ uwzględnił konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa i uznał, że odmowa udzielenia wnioskowanej ulgi nie wpłynie bezpośrednio na korzystanie przez skarżącą z pomocy społecznej, ponieważ już z niej korzysta. Organ II instancji uznanł za chybiony zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Co do zarzutu naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie. Końcowo, organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie zrozumiała treści art. 217 Konstytucji RP, bowiem nie można instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych utożsamiać z "łaską" organów administracyjnych. Wprawdzie umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, jednak o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria. Nadto, zdaniem organu II instancji skarżąca wybiórczo potraktowała wygodne dla niej przepisy prawa, bowiem całkowicie pominęła art. 84 Konstytucji RP. Reasumując, organ podkreślił, że przedstawiony materiał dowodowy sprawy, rozpatrzony pod kątem wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie daje podstaw do udzielenia skarżącej wnioskowanej ulgi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższą decyzję złożyła A. B.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i porzedzającej ją decyzji organu I instancji, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci odpisu księgi wieczystej nieruchomości nr 844/5, mapy sytuacyjnej tej nieruchomości wydanej przez Starostwo Powiatowe w K. oraz aktu notarialnego z 1 października 2008 r. rep. A /.../ - na okolicznośc nieistnienia jakiegokolwiek budynku na stanowiącej własność skarżącej nieruchomości, a w konsekwencji błędnie ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy. Zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym zinterpretowaniu zarówno pojęcia “interesu publicznego" i w konsekwencji błędne przyjęcie, że przepis ten nie dopuszcza istnienia sytuacji, w których interes publiczny jest realizowany, mimo odstąpienia od dochodzenia należności publicznoprawnych, jak i pojęcia “ważnego interesu podatnika" poprzez przyjęcie m.in. że interes ten winien charakteryzować się zaistnieniem w dacie powstania obowiązku podatkowego, a nie w dacie orzekania, podczas gdy w chwili obecnej sytuacja rodzinna oraz majatkowa skarżącej jest bardzo trudna i niemożliwia jej wywiązanie się z tego obowiązku bez uszczerbku dla dobra jej małoletnich dzieci, co uzasadnia przyznanie przedmiotowej ulgi; następstwem nieprawidłowej wykładni było niewłaściwe zastosowanie tego przepsiu, polegające na odmowie umorzenia przez organ I instancji owych należności oraz utrzymania tejże decyzji przez organ II instancji; 2. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ art. 121, 122, 124, 180, 187, 191, 198, 210, a przede wszystkim art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej; 3. art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez odmienne potraktowanie wniosku skarżącej niż innych spraw tego rodzaju i odmowę udzielenia ulgi, podczas gdy w analogicznych stanach faktycznych innych spraw wydawane były przez organy podatkowe decyzje udzielające przedmiotowej ulgi; 4. art. 122 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności wyjaśnień skarżącej co do faktu nieistnienia na działce nr 884/5 budynku mieszkalnego, niezweryfikowania tych okoliczności przez organy obu instancji, pomimo istnienia rzekomych sprzeczności w ustalonym stanie faktycznym, i w konsekwencji błędnego przyjęcia, że posiadana przez skarżacą nieruchomość nr 884/5 nie stanowi nieużytków, lecz zdaniem organu jest działka rolną zabudowaną budynkiem mieszklanym, z której to działki skarżąca może rzekomo czerpać pożytki z wynajmu, podczas gdy jak to wynika chociażby z odpisu księgi wieczystej tej nieruchomości, mapy sytuacyjnej, nie jest na niej usytuowany jakikolwiek budynek, co znajduje potwierdzenie w rzeczywistości; 5. art. 187 w zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego oraz całkowicie dowolną jego ocenę i niepełne rozpatrzenie, tj.: • nieprzeprowadzenie, pomimo wątpliwości czy na stanowiącej własność skarżącej działce usytuowany jest budynek mieszkalny, dowodu z księgi wieczystej nieruchomosci 884/5 oraz dowodu z aktualnego wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów, a oparcie się w tym przedmiocie jedynie na informacji Burmistrza Miasta B. o tym, że skarżąca rzekomo zgłosiła do opodatkowania poza gruntami lesnymi, użytkami rolnymi budynek mieszkalny o powierdzchni 60m²; • pomimo ustalenia, że skarżąca jest współwłaścicielem działek o numerach 867/2 i 884/5 o powierzchni 2,1734 ha, w tym 1,3734 użytków rolnych oraz 0,800 gruntów leśnych, niczym nieuzasadnione jest przyjęcie, że na tych działkach usytuowany jest dom mieszklany; • poprzez przyjęcie, pomimo przedstawienia przez skarżącą dowodów w postaci aktualnych zaświadczeń lekarskich o złym stanie zdrowia sowjego oraz dzieci, że nie może to być klasyfikowane do okoliczności świadczących o wystąpieniu w przedmiotowej sprawie ważnego interesu skarżącej; • poprzez błędne przyjęcie, że ważny interes skarżącej przejawiający się z złym stanie zdrowia jej i dzieci winien być udowodniony zaświadczeniami z roku 2009, a nie zaświadczeniami aktualnymi; • poprzez przyjecie, pomimo korzystania z pomocy społecznej przez skarżącą z uwagi na bardzo trudne położenie majątkowe, że jej sytuacja jest na tyle dobra, że nie zachodzą jej przesłanki przyznania przedmiotowej ulgi; co więcej organ całkowicie niezrozumiale jako argument przemawiający na niekorzyść skarżącej uznał, że odmowa udzielenia tejże ulgi nie wpłynie bezpośrednio na korzystanie z pomocy społecznej, poniewż skarżąca z takowej już korzysta; • błędne przyjęcie, że fakt zameldowania skarżącej pod danym adresem przesądza o tytule własności do nieruchomości; 6. art. 198 z zw. z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie dowodu z oględzin przedmiotowej nieruchomości (działki nr 884/5), pomimo że skarżąca wielokrotnie zapewniała, że nie znajduje się na niej żaden budynek mieszkalny (co potwierdza m.in. księga wieczysta i mapa sytuacyjna dołączona do niniejszej skargi) i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca jest właścicielem domu mieszkalnego, z którego może czerpać pożytki z jego wynajmu czy też dzierżawy, co rzekomo przesądza o odmowie udzielenia ulgi; 7. art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie przez organ odwoławczy w toku postępowania rozprawy z urzędu, pomimo zajścia potrzeby wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków i w drodze oględzin; 8. art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności wyjaśnień skarżącej co do niedysponowania prawem własności jakiegokolwiek budynku mieszkalnego oraz wiarygodności aktualnych zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia skarżącej oraz jej dzieci. W motywach skargi w pierwszej kolejności podniesiono, że zaległość podatkowa, której dotyczy przedmiotowa sprawa uległa przedawnieniu, bowiem organ podatkowy nie wydał w tym przedmiocie decyzji w terminie 5 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zdaniem skarżącej organy podatkowe obu instancji dopuściły się uchybień proceduralnych, wobec tego nie mogła zgodzić się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Konsekwencją nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego było naruszenie przepisów art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Następnie skarżąca odniosła się do instytucji uznania administracyjnego, wskazując, że wstępnym i decydującym warunkiem podjęcia decyzji w przedmiocie przyznania ulgi podatkowej jest zaistnienie przesłanki w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zdaniem skarżącej na gruncie niniejszej sprawy organy zinterpretowały te pojęcia wadliwie, nie dokonały oceny podniesionych przez nią okoliczności faktycznych, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że trudna sytuacja nie może sama w sobie stanowić przesłanki umorzenia zaległości. Co więcej skarżąca zarzuciła, iż organ uznał za decydujące o ważnym interesie podatnika w umorzeniu zaległości podatkowych - okoliczności powstania tych zaległości, a w konsekwencji całkowicie dowolnie przyjął że jest uprawniony do pominięcia okoliczności istniejących w chwili obecnej i uzasadniających udzielenie przedmiotowej ulgi. Zarzuciła także, że organ nie potraktował jako ważnego interesu skarżącej złego stanu zdrowia jej i dzieci, stwierdzając, iż aktualne zaświadczenia od lekarzy specjalistów nie mają najmniejszego znaczenia dla oceny przesłanek umorzenia. Podczas gdy kondycja zdrowotna wszystkich członków rodziny uniemożliwia podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Skarżąca zarzuciła nadto błędne ustalenie, że pomimo korzystania z pomocy społecznej, jej stan majątkowy jest na tyle dobry, iż może uiścić ową należność bez uszczerbku dla swoich małoletnich dzieci. Natomiast w rzeczywistości natomiast ewentuwalne postępowanie egzekucyjne w tym przedmiocie zakończyłoby się umorzeniem z powodu bezskuteczności. Zdaniem skarżącej, organy podatkowe nie zweryfikowały skutków wyegzekwowania zaległości podatkowej dla niej oraz czy jest ono w ogóle możliwe, zważywszy na brak dochodów oraz korzystanie przez skarżącą i jej dzieci z pomocy społecznej. Zarzuciła, że ustalenie jakoby mogła czerpać dochody z nieistniejącej nieruchomości jest całkowicie pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia faktycznego. W ocenie skarżącej zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do wyprowdzenia wniosku, że trudna sytuacja rodzinna, majątkowa i zdrowotna nie może być okolicznością nadzwyczajną. Stwierdziła, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie dokonał właściwej weryfikacji rozstrzygnęcia pierwszoinstancyjnego pod kątem ogólnych zasad Ordynacji podatkowej, jak i przesłanek wymienionych w art. 67 § 1 tej ustawy. Do skargi oprócz dokumentów, co do których wystosowano wniosek oparty o przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. – j.t.), dalej jako " ustawa p.p.s.a.", załączono wydane wobec skarżącej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. L. z dnia 20 stycznia 2014 r. nr /.../ umarzające postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oraz postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. L. z dnia 20 stycznia 2014 r. nr /.../ umarzające postępowania w sprawie wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, że zaległość podatkowa, o umorzenie której wnioskuje skarżąca, nie jest przedawniona. Mając na uwadze treść art. 30e, art. 45 pkt 1 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że termin płatności podatku z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przez skarżącą w dniu 1 października 2008 r., przypadał na dzień 30 kwietnia 2009 r., zatem pięcioletni okres przedawnienia dla przedmiotowego zobowiązania podatkowego upływa z dniem 31 grudnia 2014 r. Zdaniem organu nie mogą stanowić dowodu przedawnienia przedmiotowego zobowiazania podatkowego załączone do skargi postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. L. z dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., dopuścił dowód z odpisu księgi wieczystej nieruchomości nr 844/5, mapy sytuacyjnej ww. nieruchomości wydanej przez Starostwo Powiatowe w K. oraz aktu notarialnego z 1 października 2008 r. Re. /.../. Na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. radca prawny T. G. złożyła pismo zawierające wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.153.1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2012.270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja uznaniowa wydana w stosunku do skarżącej na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia naruszenia przepisów prawa. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w art. 67a Ordynacji podatkowej pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Kierując się tymi przesłankami i badając skarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi. Sąd na wstępie stwierdza, że termin płatności podatku z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przez skarżącą w dniu 1 października 2008 r., przypadał na dzień 30 kwietnia 2009 r., zatem pięcioletni okres przedawnienia dla przedmiotowego zobowiązania podatkowego upływa z dniem 31 grudnia 2014 r. Mając na uwadze treść art. 30e, art. 45 pkt 1 oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej prawidłowo organ wskazał, że zaległość podatkowa, o umorzenie której wnioskuje skarżąca, nie jest przedawniona. Zgodnie z przepisem art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a. Wniosek skarżącej z 11.07.2013 r. zawierał żądanie umorzenia zaległości podatkowej wynikającej z zeznania PIT-38 za 2008 r. w kwocie 13 300 złotych wraz z odsetkami, a powstałej w związku ze sprzedażą nieruchomości. Taka kwalifikacja wniosku obligowała organ podatkowy do rozpatrzenia zasadniczych przesłanek udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, a mianowicie "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", o jakich mowa w przepisie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Względy uzasadnione ważnym interesem podatnika wymagały ustalenia aktualnej sytuacji majątkowej i skutków ekonomicznych, jakie wystąpią dla A.B. na skutek realizacji zobowiązania podatkowego. Organ musiał mieć także na uwadze interes publiczny, a więc to, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik nie był z nich pochopnie zwalniany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 1998r., sygn. akt I SA/Sz 1913/97 oraz z dnia 26 marca 2002r., sygn. akt I SA/Ka 149/2001). Stwierdzając, że w sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" zastosowania ulgi podatkowej, organy podatkowe obu instancji jednocześnie przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów, konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Realizując zasadę prawdy obiektywnej zgromadziły obszerny materiał dowodowy w postaci dostarczonych przez skarżącą oświadczeń oraz zgromadzonych z urzędu dokumentów obrazujących sytuację w jakiej aktualnie się znajduje. Ustalenie sytuacji finansowej, majątkowej, zdrowotnej skarżącej i jej małoletnich dzieci dokonano przede wszystkim na podstawie rzetelnych i wiarygodnych dowodów z dokumentów w postaci: informacji o aktualnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej skarżącej z 26.07.2013 r. oraz z 26.07.2013 r.; kserokopii karty informacyjnej B. H. z Izby Przyjęć Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O. L. z dnia 5.04.2013 r. wraz z kserokopią badania EKG; kserokopii zaświadczeń lekarskich z Gabinetu Lekarskiego B. D. w O. L., dla A. B., z rozpoznaniem: przewlekle chora z patologiczną otyłością, nadciśnieniem, niewydolnością narządu ruchu, koniecznością systematycznego brania leków, stosowania diety i rehabilitacji; kserokopii decyzji Burmistrza O. L. z dnia 11.12.2012r., w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego; zaświadczenia Ośrodka Pomocy Społecznej w O. L. z dnia 19.11.2013 r., z którego wynika, że A. B. otrzymywała w okresie od 1.11.2012r. do 31.10.2013r. w wypłatach miesięcznych zasiłek rodzinny wraz z dodatkami w łącznej wysokości 5.820,00 zł oraz, że złożyła wniosek na nowy okres zasiłkowy (tj. 01.11.2013r. - 31.10.2014r.), który nie został jeszcze rozpatrzony; kserokopii decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 6.02.2013 r., w sprawie wymiaru dla A.B. łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, ustalającej roczne zobowiązanie pieniężne w kwocie 54 zł, w tym: podatek rolny 3 zł, podatek leśny 33 zł, podatek od nieruchomości 18 zł; kserokopii paragonu fiskalnego na kwotę 84,80 zł wystawionego przez aptekę w O. L., kserokopii odpisu skróconego aktu zgonu H. S. B.. Ustalając sytuację majątkową skarżącej w oparciu o zgromadzone dokumenty, organy wbrew zarzutom skargi rozstrzygnęły istotną dla oceny jej sytuacji majątkowej i osobistej, sporną kwestię dotyczącą posiadania domu, wielkości gospodarstwa rolnego, rodzaju użytków wchodzących w jego skład, możliwości czerpania pożytków. Wyjaśnienie rzetelne powyższych kwestii jest istotne w kontekście twierdzeń skarżącej, że nie ma ona żadnego domu w W., gdyż został sprzedany wraz z nieruchomością, za której sprzedaż Naczelnik Urzędu Skarbowego żąda od niej zapłaty podatku, posiada tylko nieużytki z których nie jest w stanie czerpać jakichkolwiek zysków, zamieszkuje w O. L. w zamian za opiekę nad starszą osobą. Zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów przeczą jednakże tym twierdzeniom podatniczki. Posiadanie przez skarżącą budynku mieszkalnego o powierzchni 60 m2 oraz gospodarstwa rolnego składającego się z działek o numerach 867/2 i 884/5 o łącznej powierzchni 2,1734 ha, w tym 1,3734 ha - użytki rolne, a 0,8 ha - grunty leśne, potwierdzają następujące dokumenty: postanowienie Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 26.02.2013 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym w dniu 6.01.2007 r. H. S. B. przez A. B. oraz dzieci: H. i K. B. (po 1/3 części każde z nich) wraz z gospodarstwem rolnym położonym w W. ul. Ł. 53; informacja Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., że powierzchnia tego gospodarstwa rolnego wynosiła 1,86 ha, w jego skład wchodził budynek mieszkalny o powierzchni 50 m kw.; akt notarialny Rep. A /../ z dnia 5.08.2008 r. – warunkowa umowa sprzedaży działki nr 884/4 przez A. B. o treści, że H. B. był właścicielem gospodarstwa rolnego, budynków gospodarczych i domu mieszkalnego, które nabył na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego. Gospodarstwo składało się z dwóch działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami 867/2 i 884/3, która następnie została podzielona na działkę nr 884/4, będącą przedmiotem sprzedaży i działkę 884/5; decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia 6.02.2013r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 stwierdzająca, że oprócz podatków rolnego i leśnego A. B. zobowiązana jest do zapłaty podatku od nieruchomości w postaci budynku mieszkalnego o powierzchni 60 m2; informacji z dnia 29.11.2013 r. Burmistrza Miasta i Gminy B., że A. B. figuruje jako współwłaściciel 1/3 części działek o numerach 867/2 i 884/5 o łącznej powierzchni 2,1734 ha, w tym 1,3734 ha stanowią użytki rolne, a 0,8 ha stanowią grunty leśne. Pozostałymi współwłaścicielami po 1/3 części są: Ł. B. i K. B. i że te osoby są wspólnie zameldowane na pobyt stały pod adresem W. ul. Ł. 53. Oceniajac zarzuty skargi kwestionujące ustalenia organów o posiadaniu przez skarżacą domu i zamieszkiwania w O. L., należy mieć także na uwadze fakty związane z doręczaniem podatniczce korespondencji pod adresem W., ul. Ł. 53. Wynika z nich, że A. B. odebrała osobiście pod wskazanym adresem - wezwanie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16.07.2013 r., natomiast postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 7.08.2013 r. odebrał jej szwagier - K. A.. Wnioskowany w skardze i dopuszczony przez Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. dowód w postaci dokumentów: odpisu księgi wieczystej nieruchomości nr 844/5; mapy sytuacyjnej w/w nieruchomości wydanej przez Starostwo Powiatowe w K.; aktu notarialnego z dnia 01.10.2008 r. rep. A. 7440/2008 – nie wykluczył istnienia jakiegokolwiek budynku na stanowiącej nieruchomości własność skarżącej, a co za tym idzie nie potwierdził zarzutu błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Dokumenty dołączone do skargi wykazują tylko tyle, że budynek mieszkalny nie jest w ich treści oznaczony i opisany. W materiale dowodowym sprawy nie znajduje ponadto uzasadnienia twierdzenie skarżącej, że posiadane przez nią gospodarstwo rolne to nieużytki. W oparciu o dowód w postaci informacji Burmistrza Miasta i Gminy B., a nie o gołosłowne twierdzenia skarżącej, organ zasadnie przyjął, że A. B. figuruje jako współwłaściciel 1/3 części działek o numerach 867/2 i 884/5 o łącznej powierzchni 2,1734 ha, w tym 1,3734 ha - użytki rolne, a 0,8 ha - grunty leśne. Z powyższego wynika, że wchodzące w skład gospodarstwa rolnego grunty nie stanowią nieużytków, a grunty przeznaczone do uprawy. Wobec tego skarżąca powinna podjąć działania mające na celu ich wydzierżawienie, co mogłoby wpłynąć realnie na poprawę jej sytuacji finansowej. Ponadto skarżąca nie wyjaśniła organowi istotnej dla oceny jej sytuacji finasowej, kwestii związanej z zarejestrowaniem jako osoby bezrobotnej. Omawiane wyżej sporne kwestie mają istotne znaczenie dla oceny zasadności i wiarygodności twierdzeń skarżącej o jej nadzwyczajnym położeniu, skutkującym zastosowanie ulgi w spłacie zobowiazań, czyli ziszczeniu się przesłanki ważnego interesu podatnika. Postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest inicjowane na wniosek podatnika i w jego też interesie leży podanie do wiadomości organów wszystkich okoliczności sprawy. Ciężar dowodzenia istotnych okoliczności spoczywa bowiem na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Nie kwestionując faktów wynikających z przedłożonych dokumentów dotyczących sytuacji zdrowotnej skarżącej i jej dzieci, wielkości otrzymywanych zasiłków rodzinnych, zauważyć należy, że skarżąca według własnej subiektywnej oceny przedstawia swoją sytuację materialną. Przyznać należy rację organowi, że podawanie przez podatniczkę do organu podatkowego - informacji niespójnych, sprzecznych ze stanem faktycznym, nie może być uznane za przesłankę do udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie może być dowolne, a byłoby w sytuacji oparcia pozytywnej dla podatniczki decyzji na nierzetelnych, niespójnych informacjach pochodzących wyłącznie od niej samej, niepozwalających na jednoznaczne ustalenie jej stanu majątkowego. Jakkolwiek dla rozstrzygnięcia wniosku istotna jest aktualna w dacie podjęcia decyzji sytuacja majątkowa, finansowa i zdrowotna skarżącej, to zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika mogą potwierdzać okoliczności powstania takich zaległości. Sąd akceptuje stanowisko organu, że przesłanka ta występuje w sytuacjach wyjątkowych, w których niemożność uregulowania zobowiązania podatkowego została spowodowana przypadkami losowymi, na które zobowiązana nie miała wpływu, np.: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo. Okoliczności powstania przedmiotowych zaległości nie mają takich cech, bowiem uzyskana przez A. B. kwota ze sprzedaży nieruchomości stanowiła źródło jej dochodu i zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegała opodatkowaniu. Wskazywane przez skarżącą przyczyny nieuregulowania podatku takie jak brak poinformowania przez notariusza czy wykorzystanie środków na bieżące utrzymanie, ewidentnie nie pozwalają na przypisanie im nadzwyczajnych cech. Skarżąca dysponowała w 2008 r. środkami finansowymi wystarczającymi do zapłaty kwoty 13 300 złotych. Zdecydowała jednak o nieuregulowaniu należnego podatku w ustawowym terminie, w związku z czym, stał się on z jej winy zaległością podatkową. Uiszczenie podatku nie zagroziłoby egzystencji podatniczki, bowiem środki pieniężne na jego zapłatę pochodziły ze sprzedaży nieruchomości, a nie z posiadanych wówczas bieżących dochodów przeznaczonych na utrzymanie. W świetle powyższych okoliczności organ odwoławczy rozważając przesłankę zaistnienia ważnego interesu podatnika słusznie nie udzielił podatniczce wnioskowanej ulgi. A. B. nie wykazała również przesłanki interesu publicznego, uzasadniającej udzielenie jej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Prawidłowo organ rozważając przesłankę interesu publicznego uwzględnił treść art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym "Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie." Zasadą jest bowiem płacenie podatków. Wynika to z samej istoty podatku jako daniny publicznej świadczonej na potrzeby dochodów państwa (w tym gmin). Dopuszczalność umorzenia zaległości podatkowej należy traktować jako wyjątek od wygaśnięcia zobowiązania podatkowego przez jego zapłatę (zob. wyroki NSA z dnia 19 grudnia 2003r., sygn. akt SA/Bk 393/3003 i z dnia 15 maja 1991r., sygn. akt SA/Gd 295/91). Skarżąca natomiast środki finasowe uzyskane ze sprzedaży nieruchomości przeznaczyła na inne cele niż zapłata podatku. Odmowa udzielenia wnioskowanej ulgi nie wpłynie bezpośrednio na korzystanie przez skarżącą z pomocy społecznej, z której już korzysta w postaci zasiłków rodzinnych. Przedstawiony w zaskarżonej decyzji stan sprawy i jego ocena pod kątem wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, zdaniem Sądu, dają podstawę do odmowy udzielenia A. B. wnioskowanej ulgi. Niewątpliwie sytuacja finasowo-rodzinna skarżącej jest trudna, jednkaże nienadzywczajna co wykazło prawidłowo przeprowadzone postępowanie. Z tych względów uznać należy za chybiony zarzut skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów art. 121, 122, 124, 180, 187, 191, 198, 210, a przede wszystkim art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdza się także naruszenia przepisu art. 200a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy. W sprawie organy zgromadziły wystarczające dowody dla wyjaśniania istotnych okoliczności stanu faktycznego, zbędne było zatem przesłuchiwanie świadków i dokonanie oględzin. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, obejmujących: opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług, orzeczono na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 15, § 16, § 14 ust. 2 pkt 1 lit c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490 j.t.).