I SA/Ke 159/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w Z. na interpretację Wójta Gminy L. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz S. sp. z o.o. w Z. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] Wójt Gminy L. stwierdził, że stanowisko S. Sp. z o.o. (dalej: Spółka), przedstawione we wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r., o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości budynku gospodarczego ujawnionego w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa, a będącego własnością wnioskującego, który jest wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców wyprodukowanych przez Spółkę, w jej własnym gospodarstwie rolnym - jest nieprawidłowe. Spółka, opisując zdarzenie przyszłe wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której udziałowcami są wyłącznie osoby fizyczne prowadzące działalność rolniczą (gospodarstwa rolne zarejestrowane w ewidencji gospodarstw rolnych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). Wnioskodawca jest również zarejestrowany w ewidencji producentów tego systemu. Szczególny status Grupy wynika z faktu, iż choć organizacyjnie działa ona w formie spółki z o.o., czyli podmiotu prawa odrębnego od jej udziałowców, to w rzeczywistości jej celem jest służenie właśnie działalności wspólników. Istotą działalności Spółki jest bowiem odpowiednie ulokowanie na rynku i zdobycie pozycji wiarygodnego dostawcy owoców i warzyw produkowanych przez udziałowców w ich indywidualnych gospodarstwach rolnych, jakiej nie byłby w stanie uzyskać każdy z członków Grupy działając samodzielnie. Spółka jest właścicielem działki w gminie L. - działka nr [...] zabudowanej budynkiem przechowalni. Budynek położony jest na działce oznaczonej w ewidencji gruntów jako użytki rolne zabudowane i jest sklasyfikowany w ewidencji budynków w klasie budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa według KŚT. Spółka jest właścicielem gruntów, w tym gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha, zajętych na działalność rolniczą oraz dzierżawcą około 80 ha sadów, z których zbierane są owoce. Od 1 stycznia 2019 r. Spółka zamierza opisany budynek w całości przeznaczyć i faktycznie wykorzystywać do składowania wyłącznie owoców wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Owoce z ponad 80 ha sadów, którymi dysponuje Spółka, będą zajmować całą dostępną powierzchnię przechowalniczą budynku, nadwyżka owoców ponad pojemność budynku będzie przechowywana w innych należących do Spółki budynkach. W budynku nie będą przechowywane inne owoce niż te wyprodukowane przez samą Spółkę, bowiem pozostałą działalność, w tym przechowywanie owoców wyprodukowanych w indywidualnych gospodarstwach członków Grupy, Spółka będzie prowadzić w innych posiadanych budynkach w Z. Z uwagi na przeznaczenie budynku wyłącznie do działalności rolniczej, Spółka zamierza wyłączyć przedmiotowy budynek, jako niezwiązany z działalnością gospodarczą, z ewidencji środków trwałych i amortyzacji podatkowej. W tych okolicznościach Spółka zadała pytanie: czy w sytuacji opisanej w stanie faktycznym tj. gdy budynek jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i jest wyłącznie wykorzystywany do przechowywania owoców wyprodukowanych przez Spółkę w jej własnym gospodarstwie rolnym, podlega on w całości zwolnieniu z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., zaś grunty na których położony jest budynek nie podlegają temu podatkowi zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l? Zdaniem wnioskodawcy skoro działka jest zaliczona do użytków rolnych zabudowanych i wykorzystywana będzie wyłącznie na cele działalności rolniczej, tj. przechowywania własnych owoców zebranych przez Spółkę, to na podstawie art. 2 ust. 2 u.p.o.l wyłączona będzie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie z w/w. artykułem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeśli zatem użytki rolne (w tym zabudowane) będą zajęte na prowadzenie działalności rolnej (w tym przechowywanie płodów rolnych), to grunty te nie będą w ogóle podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, lecz podatkiem rolnym. Równocześnie z uwagi na fakt, że Spółka jest właścicielem co najmniej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowego użytków rolnych, a budynek jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako budynek gospodarczy dla rolnictwa i jest wykorzystywany wyłącznie dla przechowywania owoców wytworzonych przez nią samą, podlega on w całości zwolnieniu z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. Uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe organ przywołał treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. Wskazał, że przepis ten koresponduje z przepisem art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) stanowiącym, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższego wynika, że grunty zaklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych podlegają, co do zasady opodatkowaniu podatkiem rolnym, chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, wówczas podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Znaczenie terminu "działalność gospodarcza" wskazano w przepisie art. 1a ust. 1 pkt.4 u.p.o.l., zgodnie z którym jest to działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646 ze zm.), z zastrzeżeniem ust. 2. Stosownie do art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ww. ustawy, na mocy art.1a ust. 2 pkt. 1 u.p.o.l., wyłączono działalność rolniczą i leśną. Działalność rolniczą w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l. stanowi działalność w zakresie: produkcji roślinnej i zwierzęcej, w tym również produkcji materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcji warzywniczej, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowla ryb. Spółka we wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r. wskazała, iż przechowywanie owoców wyprodukowanych w indywidualnych gospodarstwach członków Grupy, odbywać się będzie w innych posiadanych budynkach położonych w Z. W ocenie organu podatkowego, przy uzasadnieniu przez wnioskodawcę okoliczności uprawdopodobniających podstawę do zastosowania wobec niego zwolnienia z podatku od nieruchomości, w przypadku przedmiotowego budynku - powstają wątpliwości w jaki sposób Spółka - biorąc pod uwagę profil jej działalności - będzie w stanie wykazać, iż w ww. budynku znajdują się tylko owoce wyprodukowane we własnym gospodarstwie rolnym oraz to, że owoce wyprodukowane przez członków Grupy nie są w nim przechowywane. Wnioskodawca również nie uprawdopodobnił, iż w budynku nie będzie prowadzona przez niego działalność gospodarcza, co wskazywałoby, że budynek ten będzie wykorzystywany tylko do jego działalności rolniczej. Z powyższych ustaleń wynika, iż w oparciu o przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny nie ma zastosowania zwolnienie od podatku wynikające z art. 7 ust. 1 pkt. 4 lit. b u.p.o.l . Przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na powyższą interpretację Wójta Gminy L. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie ustaleń w zakresie zdarzania przyszłego sprzecznych z przedstawionymi we wniosku oraz brak przedstawienia uzasadnienia prawnego stanowiska organu; - art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez błędne przyjęcie iż opisane we wniosku grunty nie podlegają wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie tego przepisu; - art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l poprzez błędne przyjęcie, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie z podatku od nieruchomości nie ma zastosowania do opisanego przez Spółkę budynku. Z uwagi na powyższe Spółka wniosła: w przypadku, gdyby Sąd uznał, że skarżony akt z uwagi na braki formalne nie stanowi interpretacji indywidualnej i w związku z upływem terminu do jej wydania, zgodnie z art. 14o Ordynacji podatkowej wydana została interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia a na gruncie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a skarga jest niedopuszczalna - o odrzucenie skargi oraz wyraźne wskazanie powyższej przyczyny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, - w przypadku gdyby Sąd uznał, że pomimo wskazanych braków skarżony akt jest interpretacją indywidualną - o uchylenie skarżonej Interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 ust. 1 lit a i c ustawy p.p.s.a.. Uzasadniając zarzuty skarżąca wyraziła pogląd, że skarżony akt nie stanowi interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14b i nast. Ordynacji podatkowej. Zasadne jest zatem uznanie, że do wydania interpretacji w rozumieniu tych przepisów w ogóle nie doszło, a w konsekwencji, że zgodnie z art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, w dniu następującym po upływie terminu do wydania interpretacji tj. 12 marca 2019 r. została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. interpretacja milcząca). W takim przypadku należałoby uznać, że skarżona Interpretacja nie istnieje, a zatem brak jest przedmiotu zaskarżenia, co powodowałoby konieczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu wskazanego rozstrzygnięcia. Postanowienie Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi z uwagi na brak interpretacji mogącej stanowić przedmiot zaskarżenia, o ile brak ten zostanie wyartykułowany w uzasadnieniu, będzie stanowić dla Spółki podstawę do wykazania, iż w obrocie prawnym funkcjonuje interpretacja milcząca, w pełni uwzględniająca jej stanowisko Uzasadniając zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wskazała, że z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ podatkowy może poruszać się wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Jakiekolwiek ingerencje organu podatkowego w opis zdarzenia przedstawionego we wniosku, czy też prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności w nim opisanego są zupełnie nieuprawnione, a czynności takie są zaprzeczeniem postępowania interpretacyjnego, które toczy się w ramach przedstawionego przez podatnika opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Opis ten wyznacza ramy, w których orzeka organ interpretacyjny. W zaskarżonej interpretacji Organ podatkowy ograniczył się do kontestowania elementów zdarzenia przyszłego przedstawionego przez skarżącą. Nie wskazał przy tym żadnych argumentów na jego poparcie. W interpretacji wskazano: w ocenie organu podatkowego przy tak skonstruowanym przez Wnioskodawcę uzasadnieniu okoliczności, które uprawdopodobniałyby podstawę do zastosowania wobec niego zwolnienia z podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotowego budynku - powstają wątpliwości w jaki sposób Spółka - biorąc pod uwagę profil jej działalności –będzie w stanie wykazać, iż w budynku znajdują się tylko owoce wyprodukowane we własnym gospodarstwie rolnym oraz to, że owoce wyprodukowane przez członków Grupy nie są w nim przechowywane. Wnioskodawca również nie uprawdopodobnił, iż w ww. budynku nie będzie prowadzona przez niego pozarolnicza działalność gospodarcza, co wskazywałoby, że budynek ten będzie wykorzystywany tylko do jego działalności rolniczej. Powyższy fragment jest w zasadzie jedynym uzasadnieniem organu podatkowego dla wydanej interpretacji. Należy zatem wskazać, że organ podatkowy przedstawił jedynie swoje wątpliwości co do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, nie dokonał natomiast interpretacji przepisów prawa podatkowego dla tego zdarzenia. Uzasadniając zarzut naruszenia art 2 ust. 2 i art 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. skarżąca zarzuciła, że organ ograniczył się do stwierdzenia, że nie zajdą okoliczności przedstawione przez Spółkę w opisie zdarzenia przyszłego. Nie dokonując analizy przepisów ocenił, że nie będą one miały zastosowania. Zdaniem Spółki, ocena co do braku zastosowania wskazanych przepisów jest niewłasciwa i nie poparta jakąkolwiek argumentacją. Fakt prowadzenia również działalności gospodarczej nie wyłącza możliwości prowadzenia działalności rolniczej i przeznaczenia niektórych składników majątku wyłącznie na potrzeby takiej działalności rolniczej. Niezależnie od innej prowadzonej działalności (w tym gospodarczej) Spółka jest uprawniona do prowadzenia działalności rolniczej. Spółka jest właścicielem gospodarstwa rolnego i na jego gruntach, sklasyfikowanych jako użytki rolne zabudowane, posiada budynek gospodarczy. Skoro budynek będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców i warzyw wyprodukowanych we własnym gospodarstwie Spółki, to będzie służył wyłącznie działalności rolniczej. Równocześnie użytki rolne na których znajduje się budynek będą zajęte zgodnie z klasyfikacją na prowadzenie działalności rolniczej, tj. przechowywanie własnych produktów rolnych (wytworzonych we własnym gospodarstwie rolnym). W takich okolicznościach odmowa zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jest nieuzasadniona, a zatem doszło do niewłaściwej oceny co do zastosowania tych przepisów. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302) dalej "ustawa p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a ustawy p.p.s.a skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczenia się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany w tym przypadku zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy zgodnie, z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 ustawy stosuje się odpowiednio. Z kolei granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Spór dotyczy zastosowania w przedstawionym przez podatnika zdarzeniu przepisów art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. Zdaniem skarżącej, w przedstawionym stanie faktycznym znajduje zastosowanie zwolnienie budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., zaś grunt, na którym budynek jest posadowiony, zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlega opodatkowaniu. W ocenie organu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że w budynku nie będzie prowadzona pozarolnicza działalność gospodarcza a ponadto istnieją wątpliwości w jaki sposób Spółka – biorąc pod uwagę profil działalności – będzie w stanie wykazać, że w budynku znajdują się tylko owoce wyprodukowane we własnym gospodarstwie rolnym, że wyprodukowane przez członków Grupy owoce nie będą przechowywane. Na wstępie należy wskazać, że skarżąca oprócz sformułowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwą ocenę co do zastosownia przepisów prawa materialnego art 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l., podniosła także zarzut naruszenia prawa procesowego – art 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zarzuciła, że organ dokonał ustaleń w zakresie zdarzenia przyszłego sprzecznych z przedstawionymi we wniosku, brak uzasadnienia prawnego stanowiska organu. Pozwala to Sądowi, który jak wskazano wyżej bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną, do kontroli zaskarżonego aktu także w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Z istoty interpretacji wynika, że zasadniczym jej elementem jest wyrażenie oceny co do zaprezentowanego we wniosku stanowiska wnioskodawcy (art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wszczynane jest na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie. Granice "sprawy" zakreśla sam zainteresowany, który w myśl art. 14b § 3 tej ustawy obowiązany jest m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu wydającego interpretację podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 dostępne jak i powołane orzecznictwo www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16 ). Przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Podatnik przedstawiając opis zdarzenia przyszłego twierdził, że w ewidencji gruntów i ewidencji budynków działka nr [...] została sklasyfikowana jako użytek rolny zabudowany, posadowiony na niej budynek został zaklasyfikowany w klasie Budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa według KŚT. Spółka jest właścicielem gruntów, w tym gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha zajętych na działalność rolniczą oraz dzierżawcą około 80 ha sadów. Spółka podała, że zamierza budynek w całości przeznaczyć i faktycznie wykorzystywać wyłącznie do składowania owoców wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Owoce pochodzące z sadów którymi dysponuje spółki będą zajmować całą powierzchnię przechowalniczą budynku. Zaznaczyła, że pozostałą działalność, w tym przechowywanie owoców w indywidualnych gospodarstwach członków Grupy będzie prowadzić w innych pozostałych budynkach położonych w Z. Z uwagi na przeznaczenie budynku wyłącznie do działalności rolniczej zamierza wyłączyć go jako niezwiązany z działalnością gospodarczą z ewidencji środków trwałych i amortyzacji podatkowej. W stosunku do takiego zdarzenia przyszłego Spółka przedstawiła własne stanowisko i ten stan faktyczny winien być dla organu podstawą oceny stanowiska podatnika jako prawidłowego bądź nieprawidłowego. Organ uznając stanowisko Spółki jako nieprawidłowe, nie był uprawniony do jego weryfikowania czy kwestionowania. Spółka jednoznacznie wskazywała, że konkretny budynek będzie wykorzystywany wyłącznie do przechowywania owoców wyprodukowanych we własnym gospodarstwie rolnym. Organ, wbrew opisanym wyżej regułom procesu interpretacyjnego nie dokonał oceny czy w przedstawionym stanie faktycznym uzasadnione jest zwolnienie budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. ale wskazując na wątpliwości, co do możliwości zweryfikowania faktycznego przeznaczenia budynku wyprowadził wniosek, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Inaczej mówiąc, organ bez dokonania analizy przepisów i ich zastosowania w przedstawionym zdarzeniu ocenił, że nie będą one miały zastosowania. Celem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest odpowiedź na konkretne pytanie podatnika i wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stosowania i wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie przedstawionego zdarzenia. Istotą postępowania interpretacyjnego jest bowiem oprócz funkcji informacyjnej udzielenie ochrony wynikającej z przepisów art. 14k-14m Ordynacji podatkowej. Interpretacja będąca przedmiotem kontroli nie spełnia funkcji informacyjnej i gwarancyjnej. Obowiązkiem organu, związanego merytorycznie zakresem problemu prawnego przedłożonego we wniosku o interpretację była ocena zdarzenia przyszłego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia. Instytucja indywidualnej interpretacji podatkowej ma w założeniu spełniać funkcję dwojakiego rodzaju: informacyjną oraz gwarancyjną. Ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno zatem oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle zdarzenia faktycznego lub przyszłego opisanego we wniosku, sprecyzowanego przez niego zapytania oraz przedstawionej własnej oceny, jak również to, że będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. Jak wskazano wyżej organ interpretujący z uwagi na zakres odesłania wynikający z art. 14h Ordynacji podatkowej nie jest uprawniony do ustalania i weryfikowania przedstawionego stanu faktycznego. Nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę we wniosku. Jego rolą jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Jeżeli organ interpretacyjny uzna, że stan faktyczny został we wniosku przedstawiony w sposób niejasny lub niepełny, wniosek nie zawiera istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy elementów, to ma możliwość wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Postępowanie interpretacyjne nie jest natomiast postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego. Spełnienie warunków zwolnienia z opodatkowania budynku może być weryfikowane wyłącznie w ramach postępowania wymiarowego. Ewentualne konsekwencje niezgodności zaprezentowanego stanu faktycznego z rzeczywistością obciążają podatnika. Należy bowiem zaznaczyć, że interpretacja indywidualna wydana na podstawie obiektywnie nieprawdziwego stanu faktycznego, może być co do zasady zgodna z prawem, ale nie przyniesie jakiejkolwiek korzyści, czy ochrony wnioskodawcy, który przedstawił nierzetelnie stan faktyczny. Zasadnie skarżąca zarzuca, że poza przedstawieniem przepisów, wyrażeniem wątpliwości co do możliwości zweryfikowania faktycznego przeznaczenia budynku przechowywania owoców wyprodukowanych przez Spółkę organ nie dokonał oceny stanowiska podatnika wyrażonego w stosunku do przedstawionego zdarzenia. Uzasadnienie prawne stanowiska organu musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego wyrażony przez niego pogląd w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie zasługuje na uwzględnienie. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. Ocena stanowiska wnioskodawcy obejmuje nie tylko jego konkluzję, co do prawnego zakwalifikowania określonego prawnopodatkowego zdarzenia, ale także motywy prawne, na których opiera on taką konkluzję. Zasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez brak uzasadnienia prawnego stanowiska organu. Sąd nie podziela stanowiska Spółki, że ze względu na braki formalne i proceduralne istnieje wątpliwość, czy w przedmiotowej sprawie została wydana interpretacja prawa podatkowego o jakiej mowa w art. 14b i art. 14c, czy też doszło do wydania tzw. milczącej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego potwierdzającej stanowisko wnioskodawcy w pełnym zakresie. Zgodnie z treścią art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. W ocenie Sądu, przepis ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy organ wyda interpretację indywidualną, nawet jeśli jest ona obarczona licznymi wadami procesowymi. Przepis art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, o której mowa w tym przepisie, tj. gdy organ w terminie określonym w art. 14d tej ustawy nie zakończy postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skoro organ przed upływem terminu wydał interpretację indywidualną, to nie było przesłanek do uznania, że w sprawie doszło do wydania tzw. milczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na charakter opisanego naruszenia przepisów postępowania przedwczesnym jest odniesienie się w sposób wiążący do zarzutów naruszenia prawa materialnego art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. Kontrola poprawności wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd uwarunkowana jest przyjęciem przez organ stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika i dokonaniem oceny jego stanowiska. Na marginesie należy tylko wskazać, że zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit b u.p.o.l. jest zwolnieniem przedmiotowym. Warunkiem zasadniczym zwolnienia jest położenie na gruntach gospodarstwa rolnego i wyłączny związek budynku gospodarczego lub jego części z działalnością rolniczą. Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest uwzględnić przedstawione powyżej uwagi i dokonać oceny stanowiska podatnika w odniesieniu do przedstawionego przez niego stanu faktycznego. Organ uwzględni też, że zarówno zapytanie Spółki jak i wyrażone przez nią stanowisko dotyczyło nie tylko zwolnienia opodatkowania budynku ale zastosowania art. art. 2 ust 2 u.p.o.l. Jeśli organ uzna, że konieczne jest uzupełnienie stanu faktycznego dla potrzeb zajęcia prawidłowego stanowiska, wezwie podatnika do podania jego brakujących elementów. Poddając ocenie wyłącznie stanowisko Spółki wyrażone w stosunku do przedstawionego zdarzenia organ będzie zobowiązany wyjaśnić w sposób wyczerpujący własną ocenę, chyba, że uzna stanowisko Spółki za prawidłowe. Skoro za podstawę udzielonej przez Wójta Gminy L. interpretacji indywidualnej nie posłużył stan faktyczny przedstawiony we wniosku doszło do naruszenia przepisów art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej w stopniu skutkującym jej uchyleniem na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach w pkt 2 (200 zł wpis od skargi, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 17 zł – opłata od pełnomocnictwa) uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018.265 tj.).