I SA/Ke 16/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Jarmasz (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Dominik Gajek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2007r. sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]. znak: [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak: [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. W uzasadnieniu organ podał, iż w dniu 19 maja 2006 r. Spółka Akcyjna "A" w K. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu Spółki w podatkach. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ ten zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Istnienie bowiem jakichkolwiek zaległości powoduje, iż organ podatkowy nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego brak istnienia zaległości. Organ podatkowy I instancji wziął bowiem pod uwagę okoliczność, iż w dniu wydania postanowienia , tj. [...] Spółka posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące VII-X 1998 r., II-X 2000 r. i za I 2001 r. Zaległości te dokumentują karty kontowe prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił ponadto, iż nieuregulowane przez Spółkę zaległości wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] znak: [...] w sprawie wymiaru zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące II-XII 2000 r. oraz z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. znak: [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc I 2001 r., również zostały uwzględnione w postanowieniu z dnia [...] Wykonanie decyzji tych zostało wstrzymane, w związku z czym zaległości z nich wynikające nie były wymagalne w dniu 28 lipca 2006 r. Jakkolwiek stanowiły one nadal zaległość podatkową, dlatego nie można ich było pominąć przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie zaświadczenia. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej "A" S.A. w K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę. Skargą tą wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uznanie, iż wydane zostało ono z rażącym naruszeniem prawa z powodu naruszenia przepisów art. 120 i art. 121 § 1 oraz art. 124 w związku z art. 306a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia podtrzymującego odmowę wydania Spółce zaświadczenia, potwierdzającego stan obiektywnie prawdziwy w świetle przepisów prawa i faktyczny rzeczywiście istniejący. Uzasadniając skargę strona podniosła, iż zapisy na kartach kontowych prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. nie zawierają prawdziwego stanu rozliczeń zobowiązań podatkowych Spółki. Skarżąca podała, iż organy podatkowe wyegzekwowały od Spółki kilkadziesiąt milionów złotych z tytułu egzekucji za miesiące VII - X 1998 r. . Kwoty te nie zostały rozliczone. W wyniku wielowątkowych sporów Spółka doprowadziła do wydania ostatecznego i prawomocnego orzeczenia, stwierdzającego, iż zobowiązania podatkowe w podatku VAT za okres VII-X 1998 r. określone w decyzjach wymiarowych były nienależne. W związku z tym skarżąca podniosła, iż za 1998 r. to nie Spółka ma zaległości podatkowe wobec organu, ale organy podatkowe posiadają zobowiązania wobec Spółki. Sytuacja ta świadczy, iż zapisy na kontach , na których podstawie organy ustaliły zaległości, są błędne. Skarżący przy tym zarzucił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. nie jest w stanie ustalić kwot pobranych od Spółki, o czym świadczą pisma Urzędu kierowane do pełnomocników Spółki . Odnosząc się do zaległości Spółki za 2000r. i 2001 r. strona skarżąca podniosła, iż zaległości te zostały wymierzone w aktach decyzyjnych różnych organów podatkowych. Akty te mają wiele wad i podlegają aktualnie rozpatrywaniu przez sądy administracyjne. Wadliwość tych aktów nie uzasadnia odmowy wydania zaświadczenia o braku zaległości podatkowych. W dalszej części skargi strona przywołała postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zaliczenia zwrotu. Podniosła, iż postanowieniem tym organ podatkowy uznał, iż Spółka ma należność od organów, w związku z czym w dniu 8 czerwca 2006 r. zwrócił kwotę 3.686.447 zł. Zdaniem strony, skoro w dniu 8 czerwca 2006 r. nastąpił zwrot nadwyżki podatku Spółce, to od tego dnia nie istnieją zaległości podatkowe. Gdyby bowiem zaległości istniały, organ zaliczyłby nadpłaconą kwotę podatku w pierwszej kolejności na ich poczet. Skarżąca Spółka wskazała, iż pomiędzy dniem zwrotu nadpłaty, a dniem wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o braku zaległości, nie nastąpiły żadne zmiany w stanie zobowiązań podatkowych. Tym samym skarżący jest zdania, że Dyrektor Izby Skarbowej, wydając zaskarżone postanowienie, w którym stwierdza istnienie zaległości za miesiące VII-X 1998 r., nie wziął pod uwagę okoliczności, iż w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w K z dnia [...] ujawnione są spłacone zaległości podatkowe za ten okres. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał ponadto, iż w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...]zawarte zostało ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie to wydano w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2006 r. sygn.akt III SA/WA 1263/04. W postanowieniu tym uchylono w części postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] Nr [...] i uznano za zasadne zarzuty Spółki w części dotyczącej przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące VII-X 1998 r., określonych w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...]. W pozostałej części , tj. odmowy uznania za zasadny zarzutu przedawnienia dodatkowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące V , VII-X 1998 r. utrzymano zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w K. w dniu 25 sierpnia 2006 r., a zatem po dniu wydania postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ wydając to postanowienie nie miał więc możliwości uwzględnić stanu zaległości podatkowych, jaki ukształtował się po wydaniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. Organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 10 października 2006 r. dokonał na kartach kontowych odpisu przedawnionych należności w podatku od towarów i usług za miesiące VII-X 1998 r. O fakcie tym poinformował Spółkę pismem z dnia 17 listopada 2006 r. znak: NO-0710-33/06. Odnosząc się do zwrotu Spółce kwoty 3.679.630,89 zł organ odwoławczy wyjaśnił, iż wypłata ta jest związana z rozstrzygnięciem zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2006r. sygn. akt III SA/WA 1263/04 oraz wyrokiem NSA z dnia 24 marca 2006 r. sygn.akt II FSK 528/05 w przedmiocie zarzutów Spółki na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące zobowiązań w podatku od towarów i usług za 1998 r., z brakiem wymagalności istniejących zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące II-XII 2000 r. oraz styczeń 2001 r., z ustawowym terminem do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za X 2005 r., oraz z postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr.153 poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tak więc wyeliminować z obrotu prawnego rozstrzygnięcie organu można jedynie wówczas, gdy narusza ono prawo materialne lub procesowe i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art.145 § 1 pkt 1) ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń, uregulowane w przepisach art.306a - art. 306n w/w ustawy Ordynacja podatkowa, stanowi rodzaj uproszczonego postępowania przy podejmowaniu czynności materialno - technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Organ podatkowy ma obowiązek wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest więc czynnością faktyczną, aktem wiedzy o określonych faktach. Jak określa to art. 306a § 3 ustawy Ordynacja podatkowa zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Jego przedmiotem jest odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę tj. zaświadczenia stwierdzającego nie zaleganie przez spółkę z zapłatą podatków ( art. 306 e ustawy Ordynacja podatkowa). Zaświadczenie takie musi uwzględniać wyłącznie dane wynikające z dokumentacji organu podatkowego. I choćby z danych tych wynikała zaległość podatkowa w kwocie 1 zł, organ nie może wydać zaświadczenia o braku zaległości. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie obejmuje swym badaniem prawidłowości rozliczeń na kartach kontowych, nie zajmuje się biegiem postępowań odwoławczych, egzekucyjnych, jeśli w wyniku jednego z nich doszło nawet do zmniejszenia wysokości zaległości. Nie bierze pod uwagę faktów mających miejsce po dacie wydania zaświadczenia . Nie rozważa także ewentualnie występujących działań organu takich jak zwrot podatku w miejsce jego zaliczenia na poczet zaległości podatkowych, czy wad wydanych decyzji. Ocenia tylko i wyłącznie, czy argumenty i okoliczności podnoszone przez skarżącą spółkę powodują, że należy dojść do przekonania , iż na dzień wydania zaświadczenia tj. 28 lipca 2006 r. spółka żadnej zaległości nie posiadała, a w związku z czym z naruszeniem prawa odmówiono wydania zaświadczenia o żądanej przez nią treści. W skardze sformułowano zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 120 i art. 121 § 1 oraz art. 124 w związku z art. 306a § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia podtrzymującego odmowę wydania spółce zaświadczenia potwierdzającego stan obiektywnie prawdziwy w świetle przepisów prawa i faktycznie rzeczywiście istniejący. Na stronie trzeciej skargi podkreślono, że "Spółka bowiem stwierdza, i istnieją na to dowody, iż karty kontowe Spółki prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie zawierają prawdziwego stanu rozliczeń zobowiązań podatkowych Spółki.". W dalszej części skargi przedstawiono wielość postępowań, wpłat, zaliczeń, zwrotów, a procesom tym i czynnościom zarzucono nieprawidłowości jak też wadliwość samych aktów decyzyjnych. A więc jak wynika ze skargi skarżąca generalnie kwestionuje prawidłowość rozliczeń podatków, a w konsekwencji nieprawidłowe dane na kartach kontowych. Tych zarzutów i argumentów nie można jednak załatwić w drodze wszczęcia postępowania o wydanie zaświadczenia, a zwłaszcza o tak jednoznacznie określonej treści, czyli o nie zaleganiu Spółki w podatkach. Dlatego wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art.306a § 3 Ordynacji podatkowej stosownie do którego zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Organy podatkowe zastosowały się do tego przepisu odmawiając wydania zaświadczenia żądanej, a sprzecznej z posiadanymi dokumentami, treści. Fakty podawane przez Spółkę mogą rodzić pewne wątpliwości, co do prawidłowości rozliczeń, jednak w tym postępowaniu nie mogą one zostać wyjaśniane, a więc nie mają wpływu na odmowę wydania zaświadczenia zawierającego stwierdzenie nie występowania żadnych zaległości, ponieważ chociażby sprawy decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2000r. i styczeń 2001r. nie zostały ostatecznie rozstrzygnięte , co przyznano w skardze ( sprawy są rozpatrywane przez sądy administracyjne). Decyzje te stanowiły podstawę do wpisu w kartach kontowych zaległości podatkowych. Skarżąca spółka nie wykazała więc, że organ bezpodstawnie odmówił jej wydania zaświadczenia potwierdzającego brak zaległości podatkowych na dzień 28 lipca 2006r. Analiza materiału dowodowego sprawy, w aspekcie ustawowych kryteriów kontroli sądowej, nie uzasadnia w ocenie Sądu, wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.