I SA/Ke 17/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w D. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 17/13 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W wyroku tym Sąd zawarł również postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, wskazując, że Dyrektor Izby Celnej w K. zwróci na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej jako skarżąca) kwotę w wysokości 1896 zł. W dniu 29 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynął wniosek skarżącej o sprostowanie powyższego wyroku w zakresie wyliczonych przez Sąd kosztów. We wniosku skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie nastąpiła oczywista pomyłka rachunkowa, gdyż faktyczne koszty procesu wyniosły łącznie 3096 zł (wpis w wysokości 679 zł, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł oraz minimalna stawka kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2400 zł), a nie 1896 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.), dalej jako ,,ustawa p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednak pogląd (podzielany przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę), że sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OZ 790/12, LEX nr 1221376). Wynika to z wykładni art. 159 ustawy p.p.s.a. Warunkiem możliwości sprostowania wyroku przez Sąd jest – zgodnie z art. 156 § 1 ustawy p.p.s.a. – stwierdzenie występowania w tym wyroku niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Jak podkreśla się w orzecznictwie, błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Błąd ten dotyczy zatem takich działań, które odbywają się na niekwestionowanych wartościach (sumach, liczbach), a jedynie ich wynik jest skutkiem nieprawidłowych obliczeń. Natomiast ,,inna oczywista pomyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10, LEX nr 948811; postanowienie NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, Lex nr 984404). Ponadto podkreśla się, że wszystkie niedokładności wskazane w art. 156 ustawy p.p.s.a muszą mieć charakter oczywisty. "Oczywistość" omyłki wyraża się w tym, że już na pierwszy rzut oka można w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że jest to omyłka (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11). W niniejszej sprawie skarżąca wskazuje na istnienie "oczywistej pomyłki rachunkowej" w zakresie wyliczenia kosztów, która jej zdaniem uzasadnia sprostowanie wyroku. Należy jednak zauważyć, że wniosek skarżącej nie dotyczy żadnej z sytuacji określonych w art. 156 § 1 ustawy p.p.s.a., a zwłaszcza pomyłki rachunkowej. Jak już wyżej wskazano, w świetle tego przepisu przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. W niniejszej sprawie brak jest natomiast wyszczególnionych pozycji kosztowych, które podlegać by mogły takim działaniom. Warto również zauważyć, że nie może służyć za przesłankę do sprostowania wyroku pominięcie lub zaniżenie przez Sąd niektórych kwot, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie Sprostowanie orzeczenia nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie kosztów. Tego rodzaju zmiana dopuszczalna jest jedynie w drodze skutecznie wniesionego środka odwoławczego od całego wyroku lub - na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 ustawy p.p.s.a. - od części wyroku zawierającej postanowienie o kosztach postępowania. Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Jak wynika zatem z powyższego wywodu, w sprawie objętej przedmiotowym wnioskiem skarżąca powinna była wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów, a nie, jak to uczyniła, wniosek do Sądu I instancji o sprostowanie błędu rachunkowego w sentencji wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 697/08; postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 47/10; postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt I FZ 29/09; postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1165/07, w/w orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II GZ 249/10 LEX nr 743043). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.