I SA/Ke 193/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Ś. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z [...] r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej, H. Ś. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie wymaga jednak udowodnienia bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a zaistnieniem znacznej szkody lub innych trudnych do odwrócenia skutków. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystarczy zatem, by z całości przedstawionych przez wnioskującego okoliczności wynikało, że w jego przypadku zachodzi wskazane w ustawie niebezpieczeństwo. Sąd rozpoznając wniosek ocenia nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). W rozpatrywanej sprawie, jakkolwiek skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą, w złożonym przez nią, wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wynika z niego, że skarżąca żyje wspólnie w gospodarstwie domowym z mężem. Oboje są osobami schorowanymi. Skarżąca cierpi z powodu chorób kręgosłupa, rwy kulszowej, cukrzycy nadciśnienia tętniczego oraz chorób serca. Jej małżonek ma problemy z kręgosłupem, z sercem oraz ma uszkodzony wzrok. Źródłem utrzymania małżonków są emerytury w łącznej wysokości około 2.194 zł. Kwota ta, z której większość przeznaczają na leki, z trudem wystarcza im na podstawowe potrzeby związane ze swoim utrzymaniem. Skarżąca pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, nie posiada żadnego majątku i tym samym nie jest w stanie zaoszczędzić jakichkolwiek środków pieniężnych, z których mogłaby dokonać zwrotu nienależnej płatności. Rozpatrując wniosek skarżącej, Sąd miał na uwadze, ustaloną wielkość nienależnie pobranych płatności w wysokości 97 084, 82 zł W związku z powyższymi okolicznościami, zdaniem Sądu, wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że uiszczenie, ustalonej w decyzji kwoty z tytułu nienależnie pobranych płatności, może spowodować dla niej "znaczną szkodę". Przesłanka "znacznej szkody" oznacza także szkodę niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania zaś "trudne do odwrócenia skutki" to takie, które wprowadzają istotne i trwałe zmiany w rzeczywistości tak, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Będzie to miało miejsce m.in. wtedy gdyby doszło do pozbawienia skarżącej środków materialnych niezbędnych jej do egzystencji oraz leczenia. Skarżąca podała, że uzyskiwana przez nią emerytura z trudem wystarcza jej na podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.