I SA/Ke 193/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Gminy M. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...] r. nr [...]w przedmiocie nieuwzględnienia protestu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny – przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś; 2. zasądza od Zarządu Województwa Ś na rzecz Gminy Mkwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Województwa Ś. (zarząd, instytucja zarządzająca) skierował do Gminy M. (gmina) pismo z [...] r. nr [...] zawierające informację, że wniosek o dofinansowanie pn. "Kompleksowa rewitalizacja obszaru zdegradowanego na terenie Miasta M." (nr RPSW.06.05.00-26-0003/17) ("wniosek", "projekt"), złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, Działanie 6.5 Rewitalizacja obszarów miejskich i wiejskich, na etapie oceny merytorycznej nie spełnił kryteriów dopuszczających (ogólnych i sektorowych), w związku z czym został odrzucony na etapie oceny merytorycznej. Wynik oceny merytorycznej powyższego wniosku wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do pisma. Z karty tej wynika, że wniosek uzyskał negatywną ocenę w zakresie kryteriów dopuszczających: 1. zgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014- 2020; 2. zgodność projektu z obowiązującymi przepisami prawa oraz kryteriów sektorowych: 1. zgodność projektu z Programem Rewitalizacji; 2. czy program Rewitalizacji, z którego wynika składany projekt spełnia wymagania określone w obowiązujących Wytycznych w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014-2020. Gmina złożyła protest do zarządu, w którym nie zgodziła się ze stanowiskiem oceniających. Wnioskodawca podniósł, że dokonał wszystkich wyszczególnionych w piśmie z 21 marca 2018 r. poprawek w Gminnym Programie Rewitalizacji (GPR). Natomiast z uwagi na wskazany w ww. piśmie 10 dniowy termin, nie mógł przeprowadzić wymaganych 30 dniowych konsultacji społecznych GPR. W związku z powyższym gmina wniosła o ponowną ocenę GPR oraz wniosku o dofinansowanie. Zarząd nie uwzględnił protestu, o czym poinformował gminę w piśmie z 4 czerwca 2018 r. nr DPR.III.432.33.2018. Zdaniem rozpatrujących protest ocena w zakresie przedmiotowych kryteriów została przeprowadzona w sposób prawidłowy w świetle zapisów Regulaminu konkursu oraz ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, w szczególności z art. 37 ust. 1. Termin na uzupełnienie/poprawę wniosku o dofinansowanie wskazany przez Komisję Oceny Projektów (KOP) był jednakowy i obowiązywał wszystkich wnioskodawców, w których wnioskach KOP stwierdziła konieczność dokonania uzupełnień. Wydłużenie tego terminu tylko dla Gminy M. skutkowałoby nierównym traktowaniem wnioskodawców. Organ wskazał, że konieczność prawidłowego opracowania Programów Rewitalizacyjnych było faktem znanym wnioskodawcy co najmniej od dnia opublikowania naboru wniosków, tj. od 9 sierpnia 2017 r. Ponadto z przedmiotowymi kryteriami wnioskodawca mógł się zapoznać na ponad rok przed rozpoczęciem naboru Na powyższą informację gmina złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uwzględnienie skargi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i weryfikacji oceny przez organ skarżony. Zarzuciła naruszenie art. 37 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie 2014-2020 poprzez przeprowadzenie oceny w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, które to naruszenie miało wpływ na wynik oceny projektu, a to przez: brak dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania; brak obiektywnych kryteriów oceny obligatoryjnych kryteriów merytorycznych projektu, co wiąże się ze zbyt dużą dozą subiektywności. Zarzuciła nadto naruszenie art. 26 ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez niezapewnienie przejrzystości i rzetelności reguł stosowanych przy ocenie projektu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niejednoznaczne ujęcie kryteriów konkursowych poprzez stawienie takich żądań, których wnioskodawca nie mógł spełnić; brak zastosowania obiektywnych reguł wiedzy. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że spór w sprawie dotyczy tego czy GPR przyjęty Uchwałą Nr 21/209/17 Rady Miejskiej w M.u z 31 sierpnia 2017 r. został przygotowany zgodnie z ustawą o rewitalizacji z 9 października 2015 r. Uchwała ta nie została uchylona przez nadzór z Urzędu Wojewódzkiego, czyli podjęta była zgodnie z prawem i ustawą o rewitalizacji. Informację tę wnioskodawca ujął w proteście, a rozpatrujący zupełnie się do tego nie odnieśli. W ocenie skarżącej, organ naruszył zasadę rzetelności i przejrzystości postępowania. Skarżąca podniosła, że Urząd Marszałkowski zdecydowaną większość programów rewitalizacji ocenił przed ogłoszeniem konkursu (gmin, które przystąpiły do konkursu ramach projektu z "Pomocy technicznej"). Urząd Marszałkowski nie chciał oceniać programów rewitalizacji samorządów, które nie uczestniczyły w/w projekcie (w tym Gminy M.), stąd program rewitalizacji skarżącej był oceniany dopiero na etapie oceny wniosku. Takie podejście dawało możliwość samorządom uczestniczącym w konkursie z "Pomocy technicznej" znaczną przewagę, bowiem te samorządy wiedziały, że ich programy nie będą już oceniane. W ocenie skarżącej jest to zdecydowanie nierówne traktowanie podmiotów ubiegających się o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę zarząd podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej informacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Taką regulację szczególną stanowi przepis art. 61 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz.U.2018.1431 ze zm), dalej "ustawa wdrożeniowa". Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Ustawa wdrożeniowa nie określa innego kryterium sprawowania kontroli sądowej niż przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2017.2188) i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., tj. kryterium legalności. Stosownie do powołanych regulacji sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli sądowej zaskarżonego rozstrzygnięcia w tak zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Ocena projektu została bowiem dokonana z naruszeniem prawa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Stosownie do art. 9 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, instytucja zarządzająca, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa, została zobowiązana do przygotowania propozycji kryteriów wyboru projektów i wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej wybór projektów do dofinansowania jest przeprowadzany przez właściwą instytucję w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady(WE) nr 1083/2006 (rozporządzenie ogólne). W art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymieniona tam zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3252/17 dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl. i przywołane w nim orzecznictwo). Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu) i weryfikacji przyznanej punktacji. Kontrola powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz instytucji zarządzającej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji). Wybór projektów w trybie konkursowym następuje na podstawie regulaminu określonego przez właściwą instytucję. Regulamin określa zasady przeprowadzenia konkursu, zawierając w swej treści pozycje wymienione szczegółowo w art. 41 ust. 2 pkt 1-12 ustawy wdrożeniowej w tym "kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia" (pkt 7). W niniejszej sprawie konkurs został przeprowadzony na podstawie Regulaminu dwuetapowego konkursu zamkniętego nr RPSW.06.05.00-IZ.00-26-156/17 przeprowadzonego w ramach Działania 6.5. "RPOWŚ na lata 2014 - 2020" określonego przez Zarząd, który wyznaczał ramy prawne postępowania konkursowego i do którego reguł podmioty uczestniczące miały obowiązek zastosowania się. Bezpośrednią przyczyną sporu jest negatywna ocena wniosku w zakresie kryterium dopuszczającego nr 1 - zgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014- 2020 oraz kryterium dopuszczającego nr 2 - zgodność projektu z obowiązującymi przepisami prawa. Konsekwencją negatywnej oceny tych kryteriów były natomiast negatywne oceny kryteriów sektorowych: 1. zgodność projektu z Programem Rewitalizacji; 2. czy program Rewitalizacji, z którego wynika składany projekt spełnia wymagania określone w obowiązujących Wytycznych w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014-2020. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie w zakresie oceny kryterium dopuszczającego nr 1 "Zgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014- 2020" i nr 2 "zgodność projektu z obowiązującymi przepisami prawa", zaistniały uchybienia, które wywarły wpływ na dalszą negatywną ocenę projektu i decyzję o nieprzekazaniu wniosku do oceny punktowej i na odrzucenie wniosku. Z definicji kryterium dopuszczającego nr 1 wynika, że przy ocenie kryterium pod uwagę brana będzie w szczególności zgodność projektu z zapisami Umowy Partnerstwa, z zapisami RPOWŚ 2014 – 2020, z zapisami SZOOP 2014-2020 oraz z wymogami Regulaminu Konkursu. Wymaga wyjaśnienie, że kryterium to analizowane jest już na etapie oceny merytorycznej. W konsekwencji służy przede wszystkim ocenie merytorycznej, tj. sprawdzeniu czy projekt realizuje cele strategiczne i założenia danej osi priorytetowej (w niniejszej sprawie osi priorytetowej 6 "Rozwój miast"), czy wpisuje się we wskazane typy projektów. Chodzi tu o zgodność przedmiotową wniosku (projektu) z zakresem konkursu regulowanym szczegółowo przez jego regulamin, którego zapisy znajdują oparcie, w wymienionym w nim tzw. dokumentach programowych, w tym również w ustawie o rewitalizacji. W niniejszej sprawie w § 3 pkt 3 Regulaminu wskazano m.in., że przedkładane projekty muszą wynikać z Programów Rewitalizacji. Ponadto powinny wykazywać wyraźną komplementarność z inwestycjami w ramach EFS, wspierać integrację społeczną, przyczyniać się do zmniejszenia ubóstwa oraz prowadzić do zwiększenia szans zatrudnienia. W ramach działania wsparcie znajdą przedsięwzięcia dot. rewitalizacji zmarginalizowanych obszarów miast, miejscowości lub części miejscowości będących centrami gmin. Wsparcie będzie udzielane projektom przyczyniającym się do wzrostu estetyki przestrzeni publicznej w zakresie m.in.: infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, drogowej, kulturalnej, edukacyjnej, turystycznej, rekreacyjnej, zaopatrzenia w energię elektryczną oraz systemów monitorowania bezpieczeństwa w miejscach publicznych. Natomiast z definicji kryterium dopuszczającego nr 2 wynika, że przy ocenie kryterium sprawdzane będzie w szczególności, czy projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa odnoszącymi się do jego stosowania oraz wytycznymi Ministra właściwego ds. rozwoju regionalnego i wytycznymi Instytucji Zarządzającej RPOWŚ na lata 2014-2020. Przedmiotem analizy będzie zgodność podstawowych parametrów technicznych z obowiązującymi aktami prawnymi dotyczącymi realizowanej inwestycji oraz kwestie prawne związane z realizacją projektu np. własność gruntów/obiektów, posiadanie niezbędnych dokumentów/decyzji umożliwiających jego realizację (m.in. decyzje pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę do których organ nie wniósł sprzeciwu), zgodność z branżowymi aktami prawnymi (w zależności od zakresu rzeczowego projektu) takimi jak np. ustawa z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, itp. Z powyższego wynika, że dla oceny projektu skarżącej w ramach powyższych kryteriów istotna była analiza czy projekt ten wynika z programu rewitalizacji, czy program ten realizuje wyżej wymienione założenia konkursu oraz czy projekt jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa odnoszącymi się do jego stosowania i obowiązującymi wytycznymi. W niniejszej sprawie instytucja zarządzająca skoncentrowała się natomiast na prawidłowości procesu uchwalania przez skarżącą gminę programu rewitalizacji, co zdaniem Sądu nie należy do kompetencji instytucji zarządzającej w ramach oceny żadnego z kryteriów. Kompetencja taka nie wynika również z żadnego innego przepisu prawa czy dokumentów, w tym stanowiących dokumenty programowe. Instytucja Zarządzająca stwierdzając: w kryterium dopuszczającym nr 1 niezgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014 – 2020 (w szczególności z regulaminem konkursu) oraz w kryterium dopuszczającym nr 2 niezgodność z przepisami prawa, wskazała na niespełnienie przez GPR wymogów wskazanych w ustawie o rewitalizacji z 9 października 2015 r. w zakresie konsultacji społecznych. Wymaga wyjaśnienia, że GPR przyjmuje, w drodze uchwały, rada gminy (art. 14 ustawy o rewitalizacji). Procedurę sporządzenia programu regulują z kolei przepisy art. 17 tej ustawy. W świetle powołanej regulacji rada gminy, z własnej inicjatywy albo na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji, kolejno: 1. ogłasza informację o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia gminnego programu rewitalizacji na stronie podmiotowej gminy w Biuletynie Informacji Publicznej, w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, w prasie lokalnej oraz przez obwieszczenie; 2. sporządza projekt gminnego programu rewitalizacji; 3. przeprowadza konsultacje społeczne projektu gminnego programu rewitalizacji; 4. występuje o zaopiniowanie projektu gminnego programu rewitalizacji we wskazanych przypadkach; 5. wprowadza zmiany wynikające z przeprowadzonych konsultacji społecznych i uzyskanych opinii oraz przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt gminnego programu rewitalizacji. Istotne przy tym jest, że zmiana gminnego programu rewitalizacji następuje w trybie, w jakim jest on uchwalany (art. 23 ust. 1 ustawy o rewitalizacji). Zmiana gminnego programu rewitalizacji nie wymaga jednak uzyskania opinii, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 4, ani przeprowadzenia konsultacji społecznych, jeżeli: 1. nie dotyczy przedsięwzięć rewitalizacyjnych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 5 lit. a; 2. nie wymaga zmiany uchwały, o której mowa w art. 25 (art. 23 ust. 2 ustawy o rewitalizacji). Z kolei stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru, w trybie określonym w art. 90. Organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 86 tej ustawy). Z powyższego wynika, że organem uprawnionym do badania uchwał podejmowanych przez gminę pod względem ich zgodności z prawem, w tym pod względem prawidłowości procesu ich podejmowania są organy wskazane w powołanych regulacjach. Instytucja zarządzająca nie została wymieniona wśród tych organów. Badanie uchwał następuje ponadto w trybie określonym w art. 90 ustawy o samorządzie gminnym. Niewątpliwie prawidłowości podjęcia uchwały przez gminę, w tym uchwały o programie rewitalizacji nie ocenia się w trybie konkursu, którego procedurę przeprowadzania regulują przepisy ustawy wdrożeniowej i regulaminu konkursu. Istotne przy tym jest i wymaga wyeksponowania, że zarówno uchwała Rady Miejskiej w M.u z 31 sierpnia 2017 r. nr 21/209/17 uchwalająca Gminny Program Rewitalizacji Miasta i Gminy M. na lata 2016 – 2024 jak i uchwała z 3 kwietnia 2018 r. nr 26/265/18 w sprawie w prowadzenia zmian w ww. uchwale z 31 sierpnia 2017 r. nr 21/209/17, nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ nadzoru. Dodatkowo należy wskazać, że sama definicja kryterium nr 2 wskazuje na rodzaj przepisów, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie tego kryterium. W sposób niewątpliwy chodzi tu o przepisy mające charakter stricte merytoryczny jak przykładowo powołane przepisy ustawy Prawo budowlane, czy inne przepisy branżowe. W konsekwencji Sąd nie podziela zaprezentowanego w sporze stanowiska organu. Organ nieprawidłowo zinterpretował definicje kryterium nr 1 i nr 2. Stwierdzenie organu, że GPR skarżącej nie spełnia wymogów wskazanych w ustawie o rewitalizacji (w zakresie konsultacji społecznych) miało ponadto zasadniczy wpływ na negatywną ocenę kryteriów sektorowych: 1. zgodność projektu z Programem Rewitalizacji; 2. czy program Rewitalizacji, z którego wynika składany projekt spełnia wymagania określone w obowiązujących Wytycznych w zakresie rewitalizacji w programach operacyjnych na lata 2014-2020. Istotne przy tym jest, że niespełnienie już co najmniej jednego z wymienionych w karcie oceny merytorycznej kryteriów powoduje odrzucenie wniosku. Ma to wpływ na wynik sprawy bowiem prawidłowo przeprowadzona ocena w zakresie tych kryteriów mogłaby prowadzić do nieodrzucenia wniosku i przekazania go do oceny punktowej. Bez względu na powyższe, należy ponadto wyeksponować, że Sąd nie akceptuje działania organu polegającego na wezwaniu skarżącej do uzupełnienia wniosku, w sytuacji odgórnego założenia, że wypełnienie tego wezwania, w takiej postaci, w jakiej według Instytucji Zarządzające jest to istotne dla oceny kryterium, w zakreślonym terminie jest niemożliwe. Wbrew twierdzeniom organu działania takiego nie usprawiedliwia fakt, że dziesięciodniowy termin został wskazany przez Komisję Oceny Projektów oraz że obowiązywał wszystkich wnioskodawców. Opisane działanie organu należy ocenić jako wprowadzające w błąd, nierzetelne i nieprzejrzyste, co dodatkowo uzasadnia stwierdzenie o zasadności zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dokonując ponownej oceny projektu i GPR instytucja zarządzająca weźmie pod uwagę przedstawioną wyżej interpretację kryteriów dopuszczających nr 1 i nr 2 i oceni projekt oraz program, pomijając jednak ocenę prawidłowości procedury podjęcia uchwały wprowadzającej zmiany do uchwały o GPR. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 680 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi - 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ( § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz. U 2018.265).