I SA/Ke 205/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [....] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.z dnia [...] r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, G. S.zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I Instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu aktu, jeżeli nie ma on przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Instytucja unormowana w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., II FZ 193/13 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, którego dotyczy wniosek skarżącego, nie należy do tego typu aktów administracyjnych. Należy wskazać, że z procesowej natury instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika fakt, że nie kształtuje on stosunków społecznych poprzez przyznanie uprawnienia lub nałożenie obowiązku przewidzianego prawem materialnym, lecz odnosi się bezpośrednio do sfery wykonania aktu indywidualnego, a ściślej - rozstrzygnięcia już zapadłego w pierwszej instancji w drodze decyzji. Okoliczność ta prowadzi do uznania, że wskazane postanowienie jako takie nie podlega wykonaniu - w przeciwieństwie do decyzji, której dotyczy rygor. Podkreślić przy tym należy, że postanowienie o nadaniu rzeczonego rygoru implikuje natychmiastową wykonalność nieostatecznej decyzji podatkowej jedynie w granicach czasowych obowiązywania tej decyzji, a zatem od momentu jej wydania do chwili uzyskania przezeń przymiotu ostateczności (art. 239a i art. 239e Ordynacji podatkowej). Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczy postanowienia, które nie podlega wykonaniu, zasadnym jest jego oddalenie. Należy ponadto zauważyć, że nawet jeśli postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia nosiłoby znamiona wykonalności, to należałoby odmówić wstrzymania jego wykonania z uwagi na brak uzasadnienia wniosku. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.