I SA/Ke 211/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją nr [...]z [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. Z. z [...]. nr [...]odmawiającą P. S. umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2003r. oraz od stycznia do marca 2004r. w łącznej kwocie 25 327,36 zł. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jedynie argumentację dotyczącą wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270.) zwaną daje p.p.s.a. po przekazaniu skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczony przepis zawiera regulację - stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczne rozstrzygnięcia organów podlegają wykonaniu - dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego z tym zastrzeżeniem, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko tych z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w drodze egzekucji do takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., II OZ 455/09, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie każdy zaskarżony akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania i nie każdy takiego wykonania wymaga. Nie kwalifikują się do tak rozumianego wykonania te spośród nich, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają żadnych dodatkowych czynności uprawnionych podmiotów. Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04, niepubl. przywołany przez B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarze Lex) Decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej będąca przedmiotem skargi, stanowi akt, który nie nadaje się do wykonania, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków i nie wymaga od niej dokonania jakichkolwiek czynności, zatem ochrona przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania. Ponadto, należy wskazać, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, iż zachodzą okoliczności uzasadniające zaistnienie przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które, jako pojęcia nieostre, wymagają ze strony wnioskodawcy skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji. Skarżący nie podał żadnych okoliczności na uzasadnienie tezy, że zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. w takiej sytuacji nie jest możliwa analiza, czy w sprawie zaistniały przesłanki z w/w przepisu, a to z kolei stanowi powód odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych zatem powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.