I SA/Ke 219/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec,, Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu M. S. kwotę 100 (sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] i umorzył postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec W. K. W dniu 11 października 2010r. organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności, zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną od dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawach o sygn. akt I GSK 1111/09 i IGSK 1112/09 zasądzonych zobowiązanemu od Dyrektora Izby Celnej. W dniu 30 października 2010r. została doręczona zobowiązanemu przesyłka zawierająca zawiadomienie numer [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank z tytułu zwrotu kosztów postępowań sądowych sygn. akt I SA/Ke 162/09 i I SA/Ke 166/09. Pismem z dnia 8 listopada 2010r. M S, jako osoba trzecia w przedmiotowych postępowaniach egzekucyjnych, na podstawie art. 38 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji złożył do Dyrektora Izby Celnej wniosek o wyłączenie spod egzekucji wierzytelności kosztów zastępstwa procesowego w sprawach rozstrzygniętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, motywując tym, iż zgodnie z zapisami umowy-zlecenia zawartej w dniu 25 lutego 2008r. pomiędzy wnioskodawcą a zobowiązanym W K, zajęte wierzytelności nie przysługują zobowiązanemu. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zastępstwa procesowego zasądzonych od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Zobowiązanego W K. Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej M.S. wniósł zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej, przywołując treść art. 38 § 1 i art. 44 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśnił, że zgodnie z informacją Dyrektora Izby Celnej, zajęte wierzytelności, które wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I GSK 1111/09 i I GSK 1112/09 z dnia 31 sierpnia 2010r. oraz wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sygn. akt I SA/Ke 162/09 i I SA/Ke 167/09 z dnia 25 czerwca 2009r. stanowiły kwoty zasądzone od Dyrektora Izby Celnej na rzecz W K z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zostały przekazane w dniach 15 października 2010r. oraz 19 października 2010r. przez Izbę Celną na rachunek bankowy wskazany przez organ egzekucyjny w zawiadomieniach z dnia 11 października 2010r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności pieniężne od dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank. W przedmiotowej sprawie egzekwowane należności zostały przekazane na rachunek bankowy wierzyciela przed złożeniem wniosku M S o wyłączenie spod egzekucji zajętych wierzytelności, a zatem nastąpiło zdarzenie, które spowodowało, że postępowanie w sprawie złożonego wniosku o wyłączeniu spod egzekucji zajętych wierzytelności stało się bezprzedmiotowe. Organ zauważył także, że M S nie wnosił o wyłączenie spod zajęcia wierzytelności wynikających z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt I GSK 1111/09 i I GSK 1112/09, a zatem postanowienie Dyrektora Izby Celnej w tym zakresie było bezprzedmiotowe. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] M S złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie postanowienia zarzucił mu naruszenie art. 7, art. 8 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 44 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącego, uchylenie przez organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 44 ustawy egzekucyjnej postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania prowadzonego przez ten organ, oznacza w istocie usankcjonowanie dokonanego przez organ pierwszej instancji bezprawnego zajęcia praw majątkowych skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 40 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 listopada 2007r. sygn. akt II FSK 1388/06 (Lex nr 494096), kategoryczne brzmienie art. 40 § 2 ustawy egzekucyjnej uzasadnia jego potraktowanie jako przepisu szczegółowego w stosunku do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), dalej ustawy P.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Cytowany wyżej przepis art. 40 § 2 ustawy egzekucyjnej wprost zatem wskazuje, że na ostateczne postanowienie w sprawie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przy czym użyte w przepisie sformułowanie "ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego" obejmuje swym zakresem postanowienie będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, które wprawdzie uchyla postanowienie Dyrektora Izby Celnej i umarza postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji, ale wydane zostało w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji prawa majątkowego, czyli w sprawie o jakiej mowa w treści art. 40 § 2 ustawy egzekucyjnej. Wniesienie skargi na postanowienie nieobjęte zakresem właściwości sądów administracyjnych skutkuje odrzuceniem tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. Na marginesie sprawy należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej zamieszczone zostało błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Nie dawało to jednak adresatowi - skarżącemu M S - prawa do wniesienia skargi wyłączonego wobec niego przez przepis ustawy. Fakt ten mógł natomiast stanowić okoliczność uzasadniającą ewentualne ubieganie się o przywrócenie terminu procesowego uchybionego na skutek zastosowania się do wadliwego pouczenia organu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.