I SA/Ke 232/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skarg spółki z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. z dnia [....] nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu. skargi oddala. I SA/Ke 232/07 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia [...] , nr [...] , nr [...] , nr [...] , nr [...] , nr [...] oraz nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy odpowiednio -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] , nr [...] , wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] , nr [...], wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] , nr [...], wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia [...] , nr [...], wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia [...] , nr [...], wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. -decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z dnia [...] , nr [...], wydaną dla spółki A. z o.o. w K., określającą kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka A. z o.o. zgłosiła w Oddziale Celnym do procedury dopuszczenia do obrotu zakupioną odzież używaną. Do zgłoszenia dołączono m.in. faktury nr [...] z dnia [...] nr [...] z dnia [...] nr [...] z [...], nr [...] z [...] , nr [...] z [...] oraz fakturę nr [...] z [...] zawierające deklarację eksportera o preferencyjnym pochodzeniu towaru, DWC, świadectwo dezynfekcji oraz oświadczenie o poniesionych kosztach transportu. Decyzjami z dnia [...] , nr [...], nr [...] , nr [...]. nr [...], oraz z dnia [...] nr [...] oraz nr [...]. Naczelnik Urzędu Celnego uznał wspomniane zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej, zmienił zapisy w polach [...], [...] dokumentu JDA SAD, oraz określił prawidłowe kwoty długu celnego. Rozstrzygnięcia te utrzymał w mocy Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...], odpowiednio nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Utrzymując w mocy decyzje określające kwotę podatku od towarów i usług ciążącego na importowanym towarze Dyrektor Izby Celnej podniósł, że w przypadku importu towaru do Polski przed dniem 1 maja 2004r. należy stosować prawo materialne obowiązujące w momencie powstania obowiązku podatkowego tj. przepisy określone w ustawie z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 z 1993r. poz. 50 z póź. zm.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 tej ustawy z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy od towarów i usług w imporcie towarów, przy czym za podstawę opodatkowania przyjmuje się wartość celną powiększoną o należne cło zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały juz poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia w kraju – art. 15 ust. 1 pkt 4c ustawy. Z uwagi na brak możliwości zastosowania obniżonej stawki celnej i konieczność zastosowania stawki konwencyjnej (w wysokości 18%) zmianie uległa wartość należnego cła z tytułu importu wskazanego na wstępie towaru. Uwzględniając wyżej wymienione regulacje prawne oraz zmianę wartości należnego cła organ celny określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług. Na powyższe rozstrzygnięcia Spółka A. z o.o. w K. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającymi ją decyzjami organu pierwszej instancji zarzuciła, po pierwsze, naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 poz. 60 za 2005r. ze zm.) w zw. z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75 poz. 802 z 2001r. ze zm.) - poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności spraw związanych z zakwestionowaniem preferencyjnego pochodzenia importowanych towarów, oraz błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawach. Po drugie, zarzuciła naruszenie art. 13 § 1 i 3 pkt 2 i 4, § 4, art. 83 § 3 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego w zw. z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz.U. Nr 226 poz. 1885 ze zm.) w związku z art. 32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, sporządzonego w Brukseli 16 grudnia 1991r. (Dz. U. Nr 11 poz. 38 z 1994 ze zm.) - poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego oraz błędne odczytanie uzyskanych wyników, co skutkowało odmową przyjęcia stawki celnej obniżonej. Po trzecie, naruszenie art. 15 ust. 4 i 4c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z 8 stycznia 1993r. (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz art. 19 ust. 7, art. 33 ust. 2 i art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 137 poz. 1302) – poprzez bezzasadne podwyższenie kwoty podatku VAT mając na uwadze bezprzedmiotowość zmiany stawki celnej zaimportowanego towaru. W rozwinięciu zarzutów Spółka A. wskazała, że w aktach sprawy brak jest wniosku strony polskiej skierowanego do władz niemieckich o przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego. Nadto podniosła, że odpowiedź niemieckich władz celnych skierowana została do innej sprawy. Oznacza to, że organy celne nie wykazały czy były, a jeśli tak to jakie, uzasadnione wątpliwości co do autentyczności dokumentów, statusu pochodzenia towarów czy też spełnienia innych wymogów 4 Protokołu. Zdaniem strony skarżącej w myśl art. 32 Protokołu Nr 4 tylko wykazanie uzasadnionych wątpliwości może skutkować wnioskiem o wszczęcie postępowania weryfikacyjnego. Dokumenty sprawy nie potwierdzają też tezy, że prowadzona kontrola miała charakter wyrywkowy. Okoliczności tych zaskarżone decyzje nie wyjaśniły, mimo podnoszenia tych zarzutów w odwołaniach od rozstrzygnięć pierwszoinstancyjnych. Skarżąca Spółka akceptując zapatrywanie organów celnych o wiążącej mocy odpowiedzi weryfikacyjnej kraju eksportu wskazała jednak, że uzyskana w wyniku weryfikacji odpowiedź władz celnych państwa eksportera winna podlegać ocenie w postępowaniu dowodowym zgodnie z regułami zawartymi w art. 194 Ordynacji podatkowej. Konieczność takiej oceny wynika zdaniem skarżącej z faktu istnienia dużej rozbieżności orzecznictwa władz niemieckich w podobnych sprawach. Obowiązkiem polskich władz celnych było zatem wyjaśnienie dlaczego w analogicznych sprawach (zbiórka odzieży używanej na terenie Unii) władze celne niemieckie czy holenderskie raz dokonywały weryfikacji pozytywnych, a raz jak w przedmiotowych przypadkach negatywnej. Brak wyjaśnienia powyższej, kluczowej kwestii powoduje, że postępowanie przeprowadzone przez organy celne narusza zasady Ordynacji podatkowej wymienione w pkt. I skargi. Poza tym strona skarżąca podniosła, że polskie władze celne niewłaściwie odczytały przekazane jej wyniki weryfikacyjne, co skutkowało nieuzasadnionym pozbawieniem jej możliwości preferencyjnego traktowania importu odzieży używanej. Z przesłanej odpowiedzi, zgodnie z którą wykazane w rachunkach towary nie są towarami uprzywilejowanymi pierwotnego pochodzenia, nie można wnioskować o konieczności odmowy zastosowania preferencji celnych. Z otrzymanej informacji wynika jedynie, że towary nie posiadają pierwotnego pochodzenia, co nigdy wątpliwości nie budziło. Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. "h" Protokołu Nr 4 produktami całkowicie uzyskanymi we Wspólnocie są używane artykuły tam zebrane, nadające się tylko do odzysku surowców. Oznacza to, że pochodzenie wspólnotowe ma odzież nie tylko wyprodukowana na terenie Unii, ale też wyprodukowania gdzie indziej, a tam jedynie zebrana o ile zostanie wykorzystana do odzysku surowców. Spółka A. takim właśnie przerobem zaimportowanej odzieży zajmuje się statutowo w związku z czym odmówienie jej stawki preferencyjnej jest niezrozumiałe. Pomiędzy Spółką A. a organami celnymi nie było sporne, że Spółka przyjmując deklaracje eksportera działała w dobrej wierze. Niezrozumiałym jest zatem zdaniem Spółki, iż to ona ma ponieść konsekwencje uchybień ewentualnie popełnionych przez jej kontrahenta. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarg dotyczących postępowania celnego odwołał się do treści Protokołu nr 4 Układu Europejskiego (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 104 poz. 662, ze zmianami), którego przepisy uprawniają do weryfikacji dowodów pochodzenia wyrywkowo lub wtedy, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości co do autentyczności tych dokumentów, statusu pochodzenia sprowadzanych produktów lub wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. Polskie organy celne nie mają prawa kwestionowania uzyskanego oficjalną drogą wyniku weryfikacji, który jest dowodem rozstrzygającym i nie może być przedmiotem oceny przez organa celne państwa importera. Towar, którego dotyczy niniejsza sprawa, nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Protokołu nr 4, a tym samym nie może korzystać z postanowień Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie miedzy Rzeczpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., tzn. nie może korzystać z obniżonych stawek celnych określonych w Taryfie celnej. Za niezasadny uznał organ pogląd strony, iż wynik weryfikacji został niewłaściwie odczytany. Wskazał, że wykazując wspólnotowe pochodzenie towaru Spółka nie może skutecznie powoływać się na art. 5 ust. 1 lit. h Protokołu Nr 4 albowiem wśród importowanej odzieży była również nadająca się do użytku, która została wprowadzona na rynek krajowy. Oznacza to, że towar nie został w całości przeznaczony do dalszego przerobu. Działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm)powoływaną dalej jako p.p.s.a, Sąd połączył do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Ke 232/07 do I SA/Ke 237/07 i postanowił prowadzić je pod sygn. akt I SA/Ke 232/07, jako że pozostają one ze sobą w związku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 p.p.s.a sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres rozstrzygnięcia sądu wyznaczony jest granicami sprawy administracyjnej tj sprawy w której został wydany akt lub czynność. Przedmiotem sprawy administracyjnej poddanej ocenie Sądu jest stanowisko organu w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru odzieży używanej objętego zgłoszeniami celnymi zarejestrowanymi w ewidencji UC w dniu [...] odpowiednio pod nr [...], [...] ,[...] ,[...],[...] oraz numerem [...]. Przedmiotem oceny nie jest natomiast prawidłowość zgłoszenia celnego, objętego odrębnymi postępowaniami i zakończonymi ostatecznymi decyzjami w odrębnych sprawach. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi do wniosku, iż decyzje te odpowiada prawu. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu odzież używaną. Z chwilą przyjęcia zgłoszenia, stosownie do art. 209 § 2 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), powstał dług celny. Ustawa Kodeks Celny ma zastosowanie z mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623). Stosownie zaś do treści art. 6 ust 1 pkt. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.; dalej jako ustawa z 1993r.) z chwilą powstania długu celnego powstaje obowiązek podatkowy w imporcie towarów. Konkretyzacja tak powstałego obowiązku podatkowego musiała zatem zostać dokonana w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązującej wówczas ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, ocena podatkowych stanów faktycznych powinna być dokonywana w świetle przepisów prawa materialnego obowiązującego w chwili zdarzenia podlegającego tej ocenie. Przepis art. 15 ust. 4 zd. 1 tej ustawy stanowi, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Na skutek dokonanej, po przyjęciu zgłoszenia skarżącego, weryfikacji wartości celnej Naczelnik Urzędu Celnego decyzjami z dnia [...] uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej, zmieniając odpowiednio zapisy w polach [...],[...] dokumentu i określił prawidłową kwotę długu celnego, przy zastosowaniu stawki konwencyjnej (18%) zamiast obniżonej stawki celnej. Decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej decyzjami z dnia [...]. Organ, wobec stwierdzenia, że wartość celna, a w konsekwencji kwota podatku od towarów i usług została wykazana nieprawidłowo, w sposób właściwy stosując przepis art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz .U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej powoływanej jako ustawa z 2004r.) (mający charakter proceduralny), wydał decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Wyliczenie kwoty podatku, dokonane zastało na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy z 1993r., przy zastosowaniu prawidłowej stawki 22% i w oparciu o decyzję określającą wartość celną. Określenie w decyzjach kwoty podatku VAT z tytułu importu było konsekwencją określenia długu celnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej należy stwierdzić, że nie kwestionuje ona prawidłowości zastosowania przez organy przepisów dotyczących tego podatku a jedynie kwestionuje bezzasadność zmiany stawki celnej zaimportowanego towaru, co w konsekwencji podwyższyło kwotę podatku importowego. Jak wskazano wyżej sprawą, która podlega kontroli Sądu nie jest sprawa w przedmiocie zgłoszenia celnego, lecz sprawa określenia podatku od towarów i usług. Ocena prawidłowości zgłoszenia celnego, której dotyczą zarzuty skargi była przedmiotem odrębnych postępowań, zakończonych odrębnymi decyzjami, podlegającymi kontroli sadowo-administracyjnej. Nie mogą zatem być przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie. Na marginesie należy podnieść , że WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2007 r. oddalił skargę miedzy innymi na decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...]. (sprawa o sygn. akt I SA/Ke 220/07 rozstrzygnięta pod sygn. I SA/Ke 217/07) Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 19 ust 7 ustawy z 2004 r. Organy prawidłowo wskazały, że dla oceny zdarzenia skutkującego powstaniem zobowiązania podatkowego, które miało miejsce w 2003 właściwy jest przepis art. 6 ust 7 ustawy z 1993 r. Przepis art. 19 ust 1 ustawy z 2004 r. nie obowiązujący w dacie zdarzenia podlegającego ocenie nie mógł mieć zastosowania. Przepis art. 38 ust 2 ustawy z 2004 r. nie był stosowany przez organy i skarżący nie wskazał na czym w jego ocenie ma polegać jego naruszenie. Uniemożliwia to Sądowi odniesienie się do zarzutu. Wskazując na powyższe należy stwierdzić, iż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego i norm postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, lub dający podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.