I SA/Ke 242/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2004r. oddala skargę. Decyzją z dnia 28 lutego 2011r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 listopada 2010 r. nr (...), ustalającą W. G. przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2004r. w wysokości 3.664,64 zł oraz zryczałtowany podatek dochodowy od w/w przychodów za 2004r. w kwocie 2.749 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 29 grudnia 2004r. na podstawie aktu notarialnego małżonkowie W.i J. G. dokonali zakupu prawa użytkowania wieczystego działek o łącznej powierzchni 10.900m2 położonych przy ul. M. w S. wraz z prawem własności znajdujących się na działkach budynków za cenę 130.000,00 zł. Organ podatkowy w wyniku analizy składanych przez W. G. i J.G. rocznych zeznań podatkowych ustalił, że wykazane w nich dochody nie stanowią w pełni pokrycia poniesionych wydatków. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowania podatkowe w zakresie ustalenia wysokości przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych oraz ustalenia zryczałtowanego podatku od tych przychodów za 2004r. wobec W. G. oraz wobec J. G. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny. W 2004r. małżonkowie G. ponieśli wydatki w łącznej kwocie 3.260.639,51 zł. W oświadczeniu z dnia 26 stycznia 2010r. o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) w 2004r. W. G. wykazał dochód z działalności gospodarczej w kwocie 90.493,62 zł, a J. G. wykazała wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 28.542,88 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego, tj. uprawy owoców miękkich w kwocie 120.000,00 zł. Odnośnie poniesionych wydatkach małżonkowie G. wykazali wydatki w łącznej kwocie 5.300,00 zł na wyżywienie, ubrania i koszty leczenia. Do oświadczenia małżonkowie G. podali, że w 2004r. ich rodzina składała się z 4 osób i znajdowała się na utrzymaniu rodziców w związku z czym nie wykazali żadnych kosztów związanych z utrzymaniem domu. Przeprowadzony w dniu 25 maja 2010r. dowód z przesłuchania B. P.(matki J.G.) potwierdził okoliczność, że małżonkowie G.wraz z dziećmi w 2004r. zamieszkiwali w domu będącym własnością rodziców J.G. i nie ponosili żadnych wydatków związanych z utrzymaniem domu. W dniu 28 stycznia 2010r. W. i J. G. złożyli dalsze oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2003r. i 31 grudnia 2004r. Z oświadczeń tych wynika, że małżonkowie G. na dzień 31 grudnia 2003r. posiadali środki pieniężne w gotówce w wysokości 70.000,00 zł, środki pieniężne na rachunkach bankowych w kwocie 80.317,52 zł, grunty niezabudowane w miejscowości P. (pow. 1,12ha) o wartości 6.580,00 zł, lokale użytkowe (500m2) wraz z gruntem (6.100m2) o wartości 152.930,00 zł. Podatnicy w oświadczeniu wykazali także samochód o wartości 10.984,25 zł oraz inne rzeczy ruchome o wartości 17.346,40 zł. Następnie małżonkowie G. wykazali posiadanie: grunty niezabudowane w miejscowości P. (pow. 2,96ha) o wartości 11.904,00 zł, lokale użytkowe (650m2) wraz z gruntem (16.998m2) o wartości 285.358,30 zł. Podatnicy wykazali również środki pieniężne w gotówce w wysokości 20.000,00 zł oraz środki pieniężne na rachunkach bankowych w kwocie 53.896,29 zł. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji uznał jako udowodnione osiągnięcie przez podatników w 2004r. przychodu w łącznej kwocie 3.176.889,01 zł, w tym przychód netto z prowadzonej działalności gospodarczej przez W. G. (zeznanie PIT-36L, protokół z kontroli podatkowej) w kwocie 2.691.083,60 zł, podatek należny VAT związany ze zbywanymi towarami i usługami przez W. G. ( deklaracje VAT-7K ) w kwocie 372.116,00 zł, przychód brutto z wynagrodzenia ze stosunku pracy uzyskany przez J. G. (zeznanie PIT-37) w kwocie 29.565,38 zł, dopłata z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w kwocie 1.156,03 zł, przychód z upraw owoców miękkich (wiśni i truskawek) ustalony przez organ podatkowy w kwocie 82.968,00 zł, (w tym z wiśni w kwocie 79.608,00 zł, a z truskawek w kwocie 3.360,00 zł). Organy nie uznawały w całości podanych przez podatników wysokości przychodów z upraw owoców miękkich w kwocie 120.000,00 zł. Przyjęto za wiarygodne oświadczenie małżonków G. o wysokości zgromadzonych środków pieniężnych na rachunkach bankowych i w gotówce na dzień 1 stycznia 2004r. w łącznej kwocie 150.317,52 zł, tj. 70.000,00 zł w gotówce plus 80.317,52 zł na rachunkach bankowych potwierdzone wydrukami z kont bankowych. Biorąc powyższe pod uwagę organ pierwszej instancji ustalił, że małżonkowie W. i J. G. w 2004r. ponieśli wydatki w łącznej kwocie 3.334.535,80 zł, natomiast ich przychody wyniosły 3.327.206,53 zł. Nadwyżka wydatków nad przychodami wyniosła zatem 7.329,27 zł i stanowi przychód pochodzący z nieujawnionych źródeł przychodów. W 2004r. małżonkowie G. pozostawali we wspólności majątkowej, w związku z czym na J. G.przypada przychód z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 3.664,64 zł. Wysokości wydatków poniesionych w 2004r. strona nie kwestionuje. Kwestią sporną jest natomiast wysokość przychodu małżonków G. z uprawy wiśni, ustalona przez organ pierwszej instancji w kwocie 79.608,00 zł, a dokładnie przyjęta do wyliczenia tego przychodu cena skupu wiśni w 2004r. W ocenie organu, to podatników należy dowiedzenie, iż pochodzące z uprawy wiśnie sprzedawali na targach i bezpośrednio z pola po cenach wyższych niż przyjęte przez organ. Jak wynika z akt sprawy, J.G.w oświadczeniu z dnia 26 lutego 2010r. o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) wykazała przychód z upraw owoców miękkich w kwocie 120.000,00 zł uzyskany z gospodarstwa rolnego o powierzchni 6ha. W piśmie złożonym w Urzędzie Skarbowym w dniu 28 stycznia 2010r. małżonkowie G.wyjaśnili, że prowadzą gospodarstwo rolne (uprawa owoców miękkich) na własnych 3ha oraz dodatkowo na 3ha dzierżawionych od M. P. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że małżonkowie G. w 2004r. mogli uzyskać plony z upraw owoców miękkich na obszarze 4,42ha, tj. na 1,14ha własnego gospodarstwa oraz na 3,28ha pola dzierżawionego od M. P.. W oświadczeniu z dnia 26 stycznia 2010r. o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2003r. małżonkowie G.wykazali, że są właścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni 1,14ha położonego w P. Natomiast w oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2004r. podatnicy wykazali, że są właścicielami gruntów rolnych o powierzchni 2,96ha. Ze znajdującego się w aktach aktu notarialnego wynika, że w dniu 8 kwietnia 2004r. podatnicy dokonali zakupu nieruchomości położonej we wsi i gminie P. o powierzchni 1,82ha. Zgodnie z § VIII aktu notarialnego wydanie przedmiotu sprzedaży w posiadanie kupującym nastąpi najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2004r. Organ przeprowadził dowody z przesłuchań w dniu 26 marca 2010r. w charakterze świadków S.Cz.i W. Cz., tj. sprzedawców działki nabytej przez podatników w dniu 8 kwietnia 2004r. Przesłuchani świadkowie zeznali, że przekazanie pola nastąpiło po zebraniu plonów, tj. pod koniec sierpnia 2004r. oraz że sprzedane pole nie było obsadzone żadnymi sadzonkami ani drzewkami. W związku z powyższym prawidłowym było, w ocenie organu, przyjęcie, że małżonkowie G. w 2004r. mogli uzyskać przychód z uprawy owoców miękkich we własnym gospodarstwie tylko z powierzchni 1,14ha, a nie jak podali z 3ha. Do protokołu z dnia 24 lutego 2010r. W.G. zeznał, że na polu stanowiącym ich własność od początku 2004r. było zasadzonych w przybliżeniu około 1ha wiśni i około 0,2ha truskawek. Organ pierwszoinstancyjny przeprowadził również postępowanie, które potwierdziło okoliczność dzierżawienia przez małżonków G. w 2004r. pola o pow. 3,28ha od M. P. Przesłuchany w dniu 25 marca 2010r. w charakterze świadka M. P. (wujek J. G.) potwierdził okoliczność dzierżawienia od niego przez małżonków G.gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,5ha. Do protokołu przesłuchania zeznał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,5ha, które w całości stanowi sad wiśniowy. Świadek oświadczył, że około 10 lat temu przekazał całe gospodarstwo rolne W. G., który na całym obszarze na własny koszt zasadził drzewka wiśni. M. P. zeznał, że za dzierżawę pola W. G.nie płaci czynszu tylko pokrywa za niego koszty podatku rolnego, ubezpieczenia w KRUS oraz opłaca jego rachunki za energię i wodę. Fakt posiadania przez M.P. gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,28ha fizycznych, co stanowi 3,6725ha przeliczeniowych, potwierdzony został przez Urząd Gminy P. Uwzględniając powyższe okoliczności organ przyjął, że małżonkowie G. na dzierżawionym od M.P. polu o pow. 3,28ha uprawiali tylko wiśnie, a na polu stanowiącym ich własność o pow. 1,14ha uprawiali wiśnie (na powierzchni 1ha) oraz truskawki (na powierzchni 0,14ha). W toku prowadzonego postępowania W.G. określi wydajność z uprawy wiśni w wysokości 20t/ha (protokół przesłuchania z dnia 12 maja 2010r. ). Przyjmując tą wydajność oraz powierzchnię przeznaczoną pod uprawę wiśni 4,28 ha, organ ustalił, że małżonkowie G. w 2004r. mogli dokonać sprzedaży 85.600 kg wiśni (4,28ha x 20t/ha). Ustalenia dotyczące powierzchni i rodzaju upraw prowadzonych przez małżonków G.w 2004r. nie zostały zakwestionowane przez stronę. Organ przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia cen sprzedaży wiśni w 2004r. przez małżonków G..W piśmie złożonym w Urzędzie Skarbowym w dniu 28 stycznia 2010r. małżonkowie G. wskazali, że dostawy owoców dokonywali do punktu skupu W. L., na potwierdzenie czego przedłożyli jej oświadczenie. Według podatników, owoce były dostarczane także do Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w S., jednak z uwagi na likwidację spółdzielni niemożliwe było uzyskanie potwierdzenia dokonywania tych dostaw. Podatnicy oświadczyli, że dokonywali również sprzedaży bezpośredniej i na targowiskach. Organ dokonał czynności sprawdzających dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez W. L. w 2004r. (protokół z dnia 19 lutego 2010r.). Z dokonanych ustaleń wynika, że W. G. 2004r. w punkcie skupu W. L. sprzedał 22.530 kg wiśni za łączną cenę brutto 20.947,08 zł, co potwierdza faktura VAT RR Nr 6/08/04 z dnia 31 sierpnia 2004r. Z faktury tej wynika, że cena skupu wiśni wahała się od 0,50 zł do 1,05 zł netto za kilogram w zależności od klasy wiśni. Średnia cena brutto sprzedaży wiśni wyliczona na podstawie faktury wystawionej dla W.G. wynosiła 0,93zł/kg. Organ pierwszej instancji na podstawie faktur VAT RR wystawionych przez W.L. w 2004r. ustalił, że średnia cena sprzedaży wiśni w jej punkcie skupu wynosiła 0,91 zł/kg. W celu ustalenia ilości i wartości owoców sprzedanych w 2004r. przez W. G. do Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w S., organ pierwszej instancji wystąpił o udostępnienie dokumentów do Związku Lustracyjnego Spółdzielczości Pracy Delegatury Rejonowej w K. jako jednostki przechowującej dokumenty zlikwidowanej Spółdzielni, jednak ich nie uzyskał. Do protokołu przesłuchania w dniu 12 maja 2010r. W.G. zeznał, że część należności, tj. 20.540,93 zł, za zakupioną w dniu 29 grudnia 2004r. nieruchomość zapłacił w dostarczonych owocach do Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczo-Pszczelarskiej w S. W świetle powyższego nie było możliwe ustalenie jakie owoce, w jakiej ilości i po jakiej cenie W.G. oddawał w 2004r. do w/w Spółdzielni. W celu uzyskania informacji w zakresie oszacowania wydajności i zyskowności upraw wiśni z 1ha w 2004r. z terenu gminy P., organ pierwszej instancji od Świętokrzyskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego w M. uzyskał odpowiedź, że średnia cena zbytu wiśni w 2004r. wynosiła 0,70 zł, natomiast z dostępnych informacji podanych przez Instytut Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w W. wynika, że średnia cena wiśni w 2004r. wynosiła 0,80 zł/kg. W świetle powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. prawidłowym było, do ustalenia przychodu małżonków G.z uprawy wiśni w 2004r. w wysokości 79.608,00 zł, przyjęcie średniej cenę jaką W.G. uzyskał oddając owoce wiśni do skupu W.L. w wysokości 0,93 zł, jako najbardziej prawdopodobną i zbliżoną do faktycznej średniej ceny sprzedaży owoców wiśni przez małżonków G.w 2004r. Organ wyjaśnił, że podana przez stronę cena skupu wiśni w wysokości 1195,55 zł za tonę, tj. 1,19 zł za kg stosowana przez firmę "Ch. S." nie może być miarodajnym wskaźnikiem stosowanych cen skupu wiśni, ponieważ dotyczy tylko skupu wiśni klasy I. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy faktury wystawionej przez W. L. wynika, że W. G.oddawał do skupu wiśnie różnych klas, a ich cena wahała się od 0,50 zł do 1,05 zł netto za kilogram. Ponadto z faktury tej wynika, że udział wiśni o najwyższej klasie oddanych do skupu W. L. stanowił jedynie 14% ogółu wszystkich oddanych wiśni. Ponadto strona w toku prowadzonego postępowania nie deklarowała, iż wiśnie oddawane były również do firmy "Ch. S.". Zatem zastosowanie w przedmiotowej sprawie ceny wiśni klasy I do całości plonów na podstawie informacji pochodzących od firmy, z którą strona nie zawierała transakcji, nie może odzwierciedlać stanu faktycznego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że na okoliczność sprzedaży wiśni na targowiskach lub bezpośrednio z pola strona nie przedstawiła żadnych dowodów. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że czas jaki W. G.mógł przeznaczyć na sprzedaż owoców na targowiskach i bazarach w 2004r. ograniczony był innymi czynnościami, tj. prowadzeniem w dwóch punktach działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów spożywczych i przemysłowych oraz handlu opałem, czy też realizacją inwestycji związanej z rozbudową i przebudową budynku usługowo - handlowego w okresie od dnia 8 września 2003r. do dnia 30 września 2004r. Ponadto W.G. zeznał, że również osobiście dokonywał zrywania owoców oraz ich załadunku na samochody. Oświadczył, że zdarzało się, że codziennie ktoś nabywał owoce bezpośrednio z pola, ale ilości dokonywanej sprzedaży nie potrafi określić. Podatnik nie potrafił również określić ilości owoców sprzedawanych na targowiskach i bazarach. Podatnik - mimo oświadczenia, że to on dokonywał przewozu owoców na targowiska i ich sprzedaży - nie potrafił również wskazać jakimi samochodami dokonywana była dostawa owoców na targowiska, czyją stanowiły własność samochody, a także jaka była ich ładowność. W ocenie organu, w toku postępowania szczegółowo rozpatrzono i rzetelnie przeanalizowano wszelkie zgromadzone dowody, zaś ocena dowodów dokonywana była zgodnie z normami prawa procesowego z zachowaniem reguł tej oceny, tj. oparto się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym w toku prowadzonego postępowania podatkowego, ocena oparta była na wszechstronnej analizie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, dokonano oceny znaczenia i wartości poszczególnych dowodów dla toczącego się postępowania oraz zapewniono stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Końcowo organ wyjaśnił bezzasadność twierdzenia podatników, że zaskarżona decyzja narusza art. 140 Ordynacji podatkowej. Nie zgodził się również z zarzutem naruszenia art. 136 tej ustawy. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 lutego 2010r. pełnomocnik W.G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W lakonicznej skardze bez stosownego uzasadnienia pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazał na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie, oraz naruszenie przepisów art. 122, art. 124 w zakresie postępowania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K.powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy stwierdzić że sąd mimo lakonicznej skargi rozpatrzył sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania podatkowego, a więc zgodnie z art. 134 par. 1 p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. było zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. z tytułu przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Według art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm.), zwanej dalej "pdof", opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów w ustawie wskazanych. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem między innymi art. 28-30, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodu. Wynika stąd, że odrębnemu opodatkowaniu podlegają dochody (przychody) wymienione w art. 30 ustawy podatkowej, do których zalicza się także dochody z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w źródłach ujawnionych, co następuje według 75%. stawki podatku (art. 30 ust. 1 pkt 7 pdof). Z art. 20 ust. 3 pdof obowiązującym w 2004r wynika, że wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przedstawiony w art. 20 ust. 3 pdof sposób opodatkowania ma charakter szczególny, albowiem dokonywa się na podstawie znamion zewnętrznych, którymi są poniesione w roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego w tym roku mienia. Chodzi przy tym o takie wydatki i zgromadzone mienie, które nie znajdowały pokrycia w posiadanym przez podatnika majątku pochodzącym ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W ten sposób prawodawca zdaje się zakładać, że skoro podatnik poczynił w roku podatkowym wydatki oraz zgromadził określone mienie, to dysponował odpowiednimi przychodami, które pozwoliły na ich sfinansowanie oraz że konieczne jest opodatkowanie tych przychodów, jeżeli się okaże, że nie pochodziły ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od podatku. Zmierzając zatem do ustalenia, czy podatnik uzyskał w roku podatkowym przychody ze źródeł nieujawnionych, należało najpierw ustalić wysokość poniesionych w tym roku wydatków oraz wartość zgromadzonego, również w tym roku, majątku, a następnie wielkości te przyrównać do zgromadzonego w roku podatkowym i w latach wcześniejszych mienia, które wszakże pochodziło ze źródeł opodatkowanych lub zwolnionych od podatku. Należy przy tym przywołać stanowisko wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie, że o ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających ustalony dochód, na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podziela stanowisko organów podatkowych odnośnie ustalonych przychodów i wydatków małżonków J. i W. G. za cały rok podatkowy 2004. Ustalenia organów podatkowych są prawidłowe i wykazały że poniesione przez nich w 2004r. wydatki i zgromadzone mienie w łącznej kwocie 3 334 556,80 złotych nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2004r. które wyniosły 3 327 206,53 złotych i w interpretacji przepisu art. 20 ust. 3 ustawy podatkowej stanowiły podstawę do przyjęcia, że powstała różnica w kwocie 7 329,64zł stanowiąca przychód podatników nie znajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach z czego zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 75% - wyniósł więc na każdego z małżonków po 2 749zł. Odnośnie zarzutu skarżącego naruszenia prawa materialnego sąd analizując decyzje organów podatkowych takiego naruszenia nie stwierdził. Nie wskazał go również skarżący w skardze. Twierdzenie to zdaniem sądu jest nie tylko gołosłowne ale także bezzasadne. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały prawo stwierdzając przychody podatników z nieujawnionych źródeł. Odnośnie zarzutów skarżącego naruszenia przepisów prawa procesowego art. 122, art.124 Ordynacji podatkowej to twierdzenia skargi w tym zakresie nie mają oparcia w działaniach organów oraz przeprowadzonych i ocenionych dowodach. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sąd uznaje za prawidłowy i jako taki uznaje za własny. Zarzuty skarżącego zgłaszane w trakcie postępowania podatkowego odnośnie przyjęcia średniej ceny wiśni oraz sprzedaży ich na targowiskach i bezpośrednio z pola są niezasadne. Organy podatkowe szczegółowo i wnikliwie analizowały dowody w tym zakresie. Ustalenia organów są logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i zgodne z prawem. Stanowisko organów znajduje oparcie w zasadzie swobodnej oceny dowodów. W wyżej powołanych okolicznościach należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania art.122, art.124 Ordynacji podatkowej za chybiony. Zdaniem składu orzekającego rozpatrującego niniejszą sprawę Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzje, nie uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, a dokonane w konsekwencji tych ustaleń konstatacje są usprawiedliwione i nie przekraczają granic swobodnej oceny dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera należyte uzasadnienie faktyczne, a więc wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, jak również wyjaśnił podstawę prawną. Sąd nie stwierdził, ażeby również w pozostałym zakresie, nie kwestionowanym w skardze, przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we K. Mając na uwadze przedstawione powyżej powody, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.