I SA/Ke 244/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa. Stosownie do art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Do pism wszczynających postępowanie przed sądem pierwszej instancji należy m.in. skarga. W związku z tym niepodanie w jej treści wartości przedmiotu zaskarżenia (w sytuacji gdy od wartości tej zależy wysokość opłaty) stanowi brak formalny, podlegający uzupełnieniu na podstawie wezwania przewodniczącego zgodnie z art. 49 § 1 ustawy p.p.s.a. Nieuzupełnienie tego braku przez skarżącego w odpowiednim terminie powoduje natomiast odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. M. R. (dalej również jako "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., nie podając wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 6 maja 2012 r. wraz z pouczeniem, że w przypadku niezastosowania się do wezwania skarga zostanie odrzucona. Skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia pismem z dnia 13 maja 2013 r. Powyższe pismo M. R. zaadresował do Izby Skarbowej w K. Adresat odebrał pismo w dniu 15 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. pismem z dnia 16 maja 2013 r. (data stempla pocztowego) przesłał otrzymane pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Przesyłka wpłynęła do Sądu w dniu 20 maja 2013 r. Podkreślić należy, że zasadniczo (z wyjątkami wskazanymi w ustawie p.p.s.a.) pisma procesowe wnosi się bezpośrednio do sądu prowadzącego sprawę. Na mocy art. 83 § 3 ustawy p.p.s.a., równoznaczne z wniesieniem do sądu jest również oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym, jednak pod warunkiem, że zostało ono prawidłowo zaadresowane. Natomiast pismo wniesione do niewłaściwego organu lub sądu uznaje się za wniesione do sądu właściwego dopiero z chwilą jego skierowania do tego sądu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I OZ 538/07, LEX 356127). W niniejszej sprawie pismo z odpowiedzią skarżącego zostało skierowane w pierwszej kolejności do organu – Dyrektora Izby Skarbowej w K., mimo że skarżący powinien był wnieść je bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W związku z powyższym wniesienie pisma uzupełniającego braki formalne skargi do Dyrektora Izby Skarbowej w K. było czynnością bezskuteczną i powodowało konieczność przekazania pisma przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. W takiej sytuacji za datę wniesienia odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] kwietnia 2013 r. należało uznać dzień skierowania tej odpowiedzi przez organ podatkowy do Sądu, tj. 16 maja 2013 r. Tymczasem termin do podania wartości przedmiotu zaskarżenia upływał w niniejszej sprawie w dniu 13 maja 2013 r. Brak formalny został zatem uzupełniony przez skarżącego po terminie. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.