I SA/Ke 255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. sp. z o.o. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] nr [...] dotyczącej określenia w podatku akcyzowym zobowiązania podatkowego w kwocie 162 440 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że określona w zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania jest dla skarżącej bardzo znacząca, w szczególności względem jej kapitału zakładowego (60 000 zł). Spółka podkreśliła, że zajmuje się handlem samochodami i świadczy usługi w zakresie wyposażenia pojazdów. Do prowadzenia tego typu działalności potrzebny jest kapitał obrotowy. Skarżąca zaznaczyła, że opierając się na określonych w przetargu warunkach zamówienia była przekonana, że samochody zostaną sklasyfikowane jako ciężarowe i nie będzie uiszczana od nich akcyza. W związku z tym nie ma wygospodarowanej kwoty na zapłacenie podatku. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji będzie musiało nastąpić kosztem jej środków obrotowych i będzie wiązać się ze znacznym zmniejszeniem skali prowadzonej działalności oraz redukcją kilku miejsc pracy. Utrata tak dużej ilości środków obrotowych nie da się odwrócić zwróceniem środków w razie korzystnego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto wykonanie decyzji będzie niezwykle dotkliwe z uwagi na fakt, że spółka poniesie stratę na sprzedaży pojazdów, których dotyczy sprawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Jednocześnie wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda", wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że skarżąca nie powołała się wyraźnie na żadną z przesłanek wskazanych w art. art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Choć wskazała, że utrata znacznej ilości środków obrotowych spowoduje straty, których nie da się odwrócić zwrotem środków w przypadku korzystnego rozstrzygnięcia oraz że wykonanie decyzji będzie niezwykle dotkliwe dla skarżącej z uwagi na zaistnienie straty ze sprzedaży pojazdów, to okoliczności takie nie pokrywają się jednak z przesłankami wskazanymi wyraźnie w przepisie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Strata nie może być bowiem utożsamiana ani z "trudnym do odwrócenia skutkiem" ani ze "znaczną szkodą". Skarżąca nie przedstawiła ponadto żadnych konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie, że znajduje się w takiej sytuacji, w której wykonanie zaskarżonej decyzji będzie stanowić dla niej znaczną szkodę, tj. taką która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. Nie wykazała również okoliczności mogących świadczyć o istnieniu drugiej wskazanej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. przesłanki – zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd nie posiada w zasadzie żadnych informacji dotyczących stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej. Co prawda skarżąca porównuje wysokość określonego zobowiązania podatkowego z posiadanym kapitałem zakładowym, ale w ocenie Sądu nie jest to wskazanie wystarczające dla zbadania jej sytuacji finansowej. Dla oceny tej sytuacji należało wykazać także inne niż wysokość kapitału zakładowego dane z bilansu, gdyż tylko wzajemne porównanie aktywów i pasywów spółki pozwoliłoby na poznanie jej faktycznej sytuacji majątkowej i ocenę czy sytuacja ta w połączeniu z koniecznością uiszczenia wynikającego z decyzji podatku skutkować będzie zaistnieniem znacznej szkody. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, Lex nr 563508), twierdzenia wniosku o wstrzymanie wykonania powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony skarżącej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Tymczasem strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji umożliwiającej dokonanie analizy jej sytuacji majątkowej. W związku z brakiem wyczerpującej informacji ze strony spółki na temat jej sytuacji finansowej i płatniczej niemożliwe było ustalenie przez Sąd czy i w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie może natomiast tych okoliczności domniemywać. Z kolei należy zauważyć, że nie można utożsamiać zapłaty podatku, nawet w trybie egzekucji administracyjnej, ze szkodą lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skutki zapłaty tego zobowiązania są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2004 r., FZ 324/04, niepubl; postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II FZ 530/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Choć strona wskazuje, że strat związanych z utratą środków obrotowych nie będzie można odwrócić w razie korzystnego dla niej rozstrzygnięcia, to okoliczności tej w żaden sposób nie uzasadnia. Nie wyjaśnia zwłaszcza dlaczego zapłata podatku spowoduje nieodwracalne skutki. Za tego rodzaju wyjaśnienie nie można uznać wskazania, że zapłata określonego w decyzji podatku spowoduje znaczne zmniejszenie skali prowadzonej działalności oraz redukcję miejsc pracy. Wskazania te są bowiem zbyt ogólne i nie poparte żadnymi konkretnymi informacjami. W związku z tym nie można stwierdzić czy podawane przez stronę konsekwencje wykonania decyzji (zmniejszenie skali działalności, redukcja etatów) mogą faktycznie zaistnieć w jej przypadku. W tym miejscu podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Wnioskowanie takie należy uznać za conajmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd sytuacji finansowej skarżącej (postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt I GZ 423/13, Lex 1273807). Podsumowując należy podkreślić, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.