I SA/Ke 292/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z .... nr ... w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z .... nr ... utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z ...nr ... o nałożeniu na S. J. kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Organ ustalił, że 10 lipca 2020 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej nr 61 w miejscowości K., pojazdu marki ...o nr rej. ... oraz naczepy marki ... o nr rej. ... stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Pojazdem kierował W. T. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Zgodnie z wpisem dokonanym w dowodzie rejestracyjnym seria i nr ... wydanym 23 sierpnia 2019 r. przez Starostę K. oraz danymi zawartymi w systemie CEPiK 2.0 stwierdzono, że okres badania technicznego, wynikający z terminu wskazanego w art. 81 ustawy Prawo o ruchu drogowym (p.r.d.) upłynął 24 czerwca 2020 r. Kierujący nie okazał innego dokumentu potwierdzającego aktualne badanie techniczne tego pojazdu ważne w dniu kontroli drogowej, np. zaświadczenia o przeprowadzonym z wynikiem pozytywnym okresowym badaniu technicznym. Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu M. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. J. Zakład Mięsny "J.". Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z ... nr .... Ustalono ponadto, że osobą zarządzającą w ww. przedsiębiorstwie jest S. J., posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych nr .... Powyższe zostało potwierdzone przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego (pismo z 22 lipca 2020 r.) oraz stronę postępowania. Organ wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia: przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j. t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140) dalej "u.t.d." w tym art. 92a ust. 2 zawierający definicję "zarządzającego transportem". Wyjaśnił, że w sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, w ocenie organu, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92 b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ministra spraw wewnętrznych i administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3 (art. 71 ust. 1 p.r.d.). Organ wskazał ponadto na art. 81 p.r.d. określający obowiązki w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego karą pieniężną w wysokości 200 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że kontrolowany przewóz był prywatnym przewozem M. J. organ odwoławczy zważył, że są one bezzasadne. Z dokumentów okazanych do kontroli wynika, że był to przewóz na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy M. J. Świadczą o tym okazana licencja oraz dokumenty związane z przewozem zwierząt. Nadto, w przypadku gdyby był to prywatny przewóz kierowca mógł złożyć uwagi lub zastrzeżenia do protokołu, jednakże tego nie uczynił. W toku postępowania nie zostały przedstawione dokumenty, które obalałyby materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie art. 92b u.t.d. nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Strona nie wskazała też okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ odwoławczy zważył, że strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Na powyższą decyzję S. J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie: art. 92c § 1 pkt 1 u.t.d. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie brak jest okoliczności, na które skarżąca nie miała wypływu i nie mogła przewidzieć, podczas gdy w lipcu 2020 roku obowiązywał stan epidemii, w związku z powyższym skarżąca nie miała możliwości, aby wykonać w terminie badanie techniczne; art. 93 ust. 3 w zw. 92c § 1 pkt 1 poprzez ich niezastosowanie i brak wydania decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia w postaci braku posiadania aktualnego badania technicznego; art. 189e k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności do uznania, że niewykonanie obowiązku przeprowadzenia badania technicznego w pojeździe z uwagi na trwający stan epidemii nie stanowi siły wyższej i tym samym nieodstąpienie od ukarania; art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowania przez organ II instancji czy skarżąca miała możliwość wykonania badania technicznego pojazdu marki ... o nr rej. ... w wymaganym terminie; art, 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowania przez organ II instancji materiału dowodowego i przyjęcie, że skarżąca jest osobą zarządzającą transportem, który odbywał się 10 lipca 2020 r. podczas, gdy transport ten odbywał się na prywatne potrzeby M. J. co zostało potwierdzone pismem z 17 września 2020 r. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 92c § 1 u.t.d. skarżąca podniosła, że nie mogła wykonać badania technicznego z uwagi na trwający stan epidemii, a co za tym idzie z uwagi na liczne ograniczenia w tym zakresie. Część stacji diagnostycznych była zamknięta natomiast, te które działały w reżimie sanitarnym były w sposób znaczący ograniczone. Powyższe ograniczenia dotyczyły liczby osób, które mogą przebywać w stacji diagnostycznej, dezynfekcji - a to z kolei wpływało na mniejszą liczę klientów, którzy mogli skorzystać z tych usług, dlatego też pojawiły się kolejki pojazdów oczekujących. W związku z tym skarżąca nie mogła wykonać badania technicznego do 24 czerwca 2020 r. Podkreśliła okoliczność, że od upływu badania a kontrolą upłynęło niespełna tylko dwa tygodnie. Dlatego też skarżąca nie wykonała badania technicznego, jednak podjęła kroki do realizacji tego obowiązku. na stan epidemii skarżąca nie miała żadnego wpływu, jak również nie miała wpływu na ograniczenie w zakresie działalności stacji diagnostycznych. Skarżąca opisała zasady postępowania wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Wskazała, że w piśmie z 17 września 2020 r. M. J. oświadczył, że przewóz z 10 lipca 2020 r. wykonywany był na jego potrzeby i to on był osobą zarządzającą tymże transportem. Organ II instancji nie odniósł się natomiast do tego oświadczenia. Tym samym zdaniem strony skarżącej organ II instancji nie przenalizował i nie rozpoznał w sposób należyty całego zgrandzonego materiału w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 200 zł za naruszenie określone pod lp. 15.1 załącznik nr 4 do u.t.d. (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego). Ramy materialnoprawne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadniczo wyznaczał przepis art. 92a ust. 2 u.t.d., w myśl którego zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Art. 7c u.t.d., o którym mowa powyżej, stanowi, że mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust.1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. W myśl art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d, właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Zgodnie z treścią art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. określono, że kara pieniężna za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 200 zł. Nadmienić należy, że samo ustalenie, że pojazd marki ... o nr rej. ... oraz naczepy marki ...o nr rej. ..., którym w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz M. J. Zakład Mięsny "J." nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, jest prawidłowe. Było ono kwestionowane w postępowaniu administracyjnym oraz w skardze. Sporne zatem pozostaje zagadnienie odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone naruszenie. W tej sytuacji kluczową kwestią, warunkującą w ogóle możliwość nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli 10 lipca 2020 r. naruszenie lp. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d., jest ustalenie, czy była ona, w tym dniu, osobą zarządzającą transportem w firmie M. J. Zakład Mięsny "J." (ewentualnie, czy spełniała kryteria ujęte w art. 7c u.t.d.). W konsekwencji za naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d. można nałożyć kary tylko na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 u.t.d. Aby organy administracji mogły nałożyć na jeden z tych podmiotów karę pieniężną muszą w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zaistnienie wskazanych w tym przepisie przesłanek. W niniejszej sprawie przesłanki te zostały dokładnie wyjaśnione. Analiza akt sprawy potwierdza ustalenia organów, że skarżąca posiadająca certyfikat kompetencji zawodowych nr ..., była na dzień 10 lipca 2020 r. osobą zarządzającą transportem, o której mowa w art. 4 rozporządzenia WE nr 1071/2009, w przedsiębiorstwie M. J. Zakład Mięsny "J.". Powyższy istotny dla wyniku sprawy fakt wynika z treści pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w W. z 22 lipca 2020 r. Natomiast oświadczenie M. J. z 15 września 2020 r. (załącznik do pisma z 17 września 2020 r.) wskazujące własną osobę jako zarządzającą transportem pozostaje w opozycji do treści ww. pisma Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w W. Wskazać należy, że oświadczenie M.J. z uwagi na ogólność twierdzeń, bez odniesienia się do daty 10 lipca 2020 r., nie może stanowić podstawy do przyjęcia faktu, że to nie skarżąca w dacie kontroli była osoba zarządzającą transportem. Nie sposób podzielić także argumentacji skargi, że skarżąca nie była osobą zarządzającą tym transportem, gdyż ten odbywał się na prywatne potrzeby M. J. Twierdzeniom takim przeczą fakty wynikające z protokołu kontroli drogowej z 10 lipca 2020 r., gdzie wprost wskazano jako podmiot wykonujący przewóz drogowy – J. M. Zakład Mięsny ,,J’. W protokole kontroli potwierdzono, że przewóz ten dotyczył trzody chlewnej w ilości 180 sztuk. Kolejnym dowodem jest informacja dotycząca przesyłki zwierząt z 10 lipca 2020 r. – w ilości 180 sztuk, pochodząca od Zakładu Mięsnego ,,J". Ponadto M. J. posiadał licencję dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr ... ważną do dnia 22 grudnia 2020 r. oraz licencję o nr ... w zakresie krajowego przewozu rzeczy, wydane przez Głównego Inspektora Drogowego. Z kolei z pisma Głównego Inspektora Drogowego z 22 lipca 2020 r. wynika, że na dzień 10 lipca 2020 r. do licencji ... był zgłoszony pojazd marki ... o nr rejestracyjnych ..., a zatem pojazd poddany kontroli w tym samym dniu, nieposiadający aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Z tej przyczyny zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. należy uznać za chybione, a twierdzenia skarżącej że nie była osobą zarządzającą tym transportem za gołosłowne w świetle całokształtu dowodów zgromadzonych w sprawie i wyeksponowanych w zaskarżonej decyzji. W sprawie nie znajduje zastosowania art. 189e K.p.a., którego naruszenie poprzez jego niezastosowanie zarzuca skarżąca. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Generalnie wydźwięk zarzutów skarżącej jest jednak taki, że stara się ona wykazać, że do ujawnionego naruszenia (brak aktualnego badania technicznego pojazdu ...) doszło wskutek okoliczności od niej niezależnych wobec zaistnienia siły wyższej, a zatem w sprawie jej zdaniem zmaterializowały się przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zdaniem Sądu tak wyrażone stanowisko i przedstawione na jego poparcie zarzuty należało uznać za błędne. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ust. 1a tego przepisu postanowiono, że stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Z bezspornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dacie kontroli, tj. 10 lipca 2020 r. skarżąca naruszyła obowiązek wynikający z treści art. 71 ust. 1, 81 i 82 p.r.d. dotyczący wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, co zgodnie z lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 200 zł. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z skarżącą, że organy naruszyły w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wbrew twierdzeniom skargi, to do skarżącej należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Skarżąca jednak nie podała okoliczności tego rodzaju wskazujących na to, aby nie miała wpływu na powstanie naruszenia, ale także, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć (92c ust. 1 pkt 1). W tej sytuacji, nie można wymagać od organów, jak chce tego skarżąca, przeprowadzenia oceny istnienia okoliczności egzoneracyjnych. Zauważyć bowiem należy, że ważność terminu badania okresowego pojazdu ... upływała 24 czerwca 2020 r. Do ujawnienia braku aktualnego badania technicznego doszło podczas kontroli drogowej 10 lipca 2020 r. Zatem pojazd do dnia kontroli przez dwa tygodnie nie posiadał ważnego badania technicznego, wobec czego zarządzający transportem nie powinien był dopuścić do wykonywania nim przewozu drogowego. Kwestia obowiązywania stanu epidemii jakkolwiek niosła i niesie wiele ograniczeń w funkcjonowaniu wielu instytucji, zakładów pracy. Tym niemniej nie sposób jest dać wiarę twierdzeniu, że przez 15 dni (w tym 13 roboczych dla stacji diagnostycznych) skarżąca nie mogła wykonać badania technicznego wobec panujących ograniczeń, które przecież ww. okresie były znoszone i łagodzone, aniżeli zaostrzane. Z drugiej zaś strony skarżąca nie wskazała na czym miała polegać niemożność przeprowadzenia badań. Na marginesie należy odnotować, że na terenie powiatu k., gdzie znajduje się siedziba firmy skarżącego funkcjonują liczne stacje diagnostyczne, w których istnieje możliwość wykonania odpowiedniego badania technicznego. Podobnie na terenie miasta K. oddalonego od m. W. gm. C. – 20 km funkcjonuje wiele stacji diagnostycznych. Zatem skarżąca jako osoba profesjonalnie i zawodowo zarządzająca transportem drogowym w firmie M. J. winna tak zorganizować pracę przedsiębiorstwa aby możliwym było wykonanie badania technicznego i uczynienie zadość wymaganemu prawem obowiązkowi wykonania badania technicznego w terminie. W konsekwencji uprawniona jest teza organu, że niemożliwe jest zatem, aby w okresie od 24 czerwca 2020 r. do 10 lipca 2020 r. nie mogły być wykonane badania techniczne pojazdu. W świetle art. 15 zzzx ustawy COVID-19 istniała możliwość przedłużenia ważności badania technicznego pojazdu należącego do osoby przebywającej na obowiązkowej kwarantannie lub poddanej leczeniu z powodu COVID-19. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie miała miejsca. Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie należy zauważyć, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (np. wyrok NSA z 5 września 2014 r. I OSK 1119/13). W rozpoznanej sprawie ustalono, że w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego badania okresowego. Okoliczność ta nie została skutecznie zakwestionowana, jak również skarżąca powołując się na przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie obaliła twierdzeń organów o braku możliwości jego wykonania na przestrzeni od 24 czerwca 2020 r. do dnia 10 lipca 2020 r. W konsekwencji, w kontekście zarzutów skargi, należy podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącym się do stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przyjmuje się jednolicie, że powołana regulacja dotyczy wyłącznie sytuacji i zdarzeń nieoczekiwanych i nadzwyczajnych. Należy zauważyć, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorców wymienionych w art. 92a u.t.d., ich działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (np. wyrok NSA z 24 września 2020 r. II GSK 78/18). W świetle powyższego należy stwierdzić, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania na tej podstawie. Jak już wyżej wspomniano powołany przepis odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot zarządzający przewozem drogowym, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. W rozpoznanej sprawie taka niemożliwa do przewidzenia, wyjątkowa sytuacja nie miała miejsca. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.