I SA/Ke 309/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku kuratora nieobecnego M.W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego kurator nieobecnego M. W. adwokat D. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K.z dnia [...]. Zdaniem kuratora wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Kurator wskazała w szczególności, że M. W. jest nieobecny i nie można ustalić miejsca jego pobytu, wszelkie zatem czynności dotyczące jego majątku są utrudnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. W rozpoznawanej sprawie kurator w osobie adwokata D. K.została ustanowiona do reprezentowania interesów nieobecnego M. W.. Podstawę ustanowienia kuratora dla osoby nieobecnej stanowi art. 184 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r., poz. 583), "k.r.o.", który wyraźnie określa cel jego ustanowienia, to jest "dla ochrony praw osoby, która z powodu nieobecności nie może prowadzić swoich spraw". Zgodnie z art. 184 § 2 k.r.o. obowiązkiem kuratora jest przede wszystkim ustalenie miejsca pobytu osoby nieobecnej i zawiadomienie jej o stanie jej spraw. Kurator adwokat D. K. w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wskazała, że M. W. jest nieobecny, nie można ustalić miejsca jego pobytu, a wszelkie czynności dotyczące jego majątku są utrudnione. W ocenie Sądu kurator nieobecnego M. W. uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowym może doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Rolą kuratora jest ochrona interesów skarżącego. Zaprezentowana przez niego argumentacja, dotycząca kwestii nieobecności skarżącego oraz utrudnień w zakresie czynności związanymi z jego majątkiem, zdaniem Sądu, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co tym samym pozbawi wykonalności decyzję organu I instancji. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.