I SA/Ke 313/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 września 2011r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. znak: [...]orzekającej o solidarnej odpowiedzialności A. K. - członka zarządu Agencji Usługowo-Handlowej "K."sp. z o. o. z siedzibą w K. i A. K., członka zarządu tej Spółki, za zaległości podatkowe Agencji Usługowo-Handlowej "K." sp. z o. o. w K. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych dla pracowników wynagrodzeń ze stosunku pracy oraz z tytułu umów zleceń lub umów o dzieło za grudzień 2004 r. oraz od stycznia 2005 r. do lipca 2005 r. w łącznej kwocie zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji 5 767,74 zł. Organ II instancji w motywach decyzji wskazał, opierając się o treść art. 107 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w przypadkach i w zakresie przewidzianym w rozdziale15 tej ustawy, za zaległości podatkowe podatnika, podatki niedobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Natomiast według art. 116 §2 w/w ustawy odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązani podatkowych których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Na podstawie art. 116 § 4 przepisy te stosuje się również do byłego członka zarządu. Wskazane w art. 116 Ordynacji podatkowej przesłanki można podzielić na dwie grupy: przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz przesłanki negatywne, które pozwalają na uwolnienie się przez członka zarządu od tej odpowiedzialności. W świetle przywołanych wyżej przepisów, orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki organ podatkowy jest obowiązany wykazać okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie upływu terminu płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzona zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. W oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu organu I instancji oraz na podstawie przedstawionych przez podatnika na etapie postępowania odwoławczego dokumentów ustalono, że Agencja Usługowo-Handlowa "K. " sp. z o. o. w K. nie wywiązała się jako płatnik z uregulowania należności podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych dla pracowników wynagrodzeń ze stosunku pracy oraz z tytułu umów zleceń lub umów o dzieło za grudzień 2004r. i od stycznia do lipca 2005r. wobec czego przerodziły się one w zaległości podatkowe. Termin płatności powyższych zobowiązań upłynął w czasie pełnienia przez A. K. obowiązków prezesa zarządu w/w spółki. Jak wynika z akt sprawy, A. K. był prezesem zarządu "K." sp. z o. o. w K. w okresie od 12.01.2001r. do 30.08.2005r. Przedmiotowe zaległości podatkowe były przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., które następnie zostało przekształcone w sądowe postępowanie egzekucyjne. Organ uznając, iż prowadzona egzekucja jest bezskuteczna w treści decyzji szczegółowo wykazał, dokonane ustalenia wskazujące na bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w szczególności brak środków finansowych na zajętych rachunkach bankowych podatnika. Również w toku egzekucji sądowej prowadzonej wobec spółki przez komornika sądowego nie udało się ustalić żadnych budynków, lokali, urządzeń technicznych, maszyn, środków transportu, materiałów, towarów i należności, które należałyby do podatnika. Także w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ZUS Oddział K. w wyniku dokonanych zajęć wierzytelności spółki nie uzyskano żadnych wpływów na pokrycie zaległości podatnika. Odnosząc się do wskazanych w odwołaniu informacji o posiadanych przez spółkę wierzytelności wobec B.-T." S. i "K." B. S. wskazał, że w wyniku przeprowadzonych u dłużników zajętej wierzytelności kontroli ustalił, że w/w podmioty nie mają żadnych zobowiązań wobec "K." sp. z o. o. w K.. Organ odnosząc się do zarzuty skarżącego co do możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych w drodze egzekucji przymusowej, uznał zarzut ten za bezzasadny. Stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo uznał, iż egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Nie ustalono bowiem majątku spółki pozwalającego na spłacenie ciążących na spółce zobowiązań, a wykorzystanie innych środków egzekucyjnych okazało się niemożliwe. Organ egzekucyjny nie ograniczył się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Należy nadmienić, iż bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Organ rozpatrując negatywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu w postaci: zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe), lub braku winy członka zarządu w niedokonaniu w/w czynności, wskazał, że wobec spółki w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości, ani nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Dlatego uznał, że A. K. nie zgłosił we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania układowego spółki Agencji Usługowo -Handlowej "K." Sp. z o. o., jak również nie wykazał, by niezgłoszenie w/w wniosku nastąpiło bez jego winy. Co wskazuje że negatywne przesłanki wynikająca z treści art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej nie zostały spełnione. Wskazał również, na fakt iż skarżący nie wskazał majątku znajdującego się aktualnie w posiadaniu spółki, z którego możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowych. Dokonane ustalenia doprowadziły go wniosku, iż A. K. w żaden sposób nie wykazał okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Agencji Usługowo-Handlowej "K." Sp. z o. o. w K.. Powyższą decyzję A. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargą z dnia 11 maja 2011 r. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy, tj: 1. naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej poprzez nienależytą ocenę zgromadzonych w sprawie dokumentów 2. niezgodność z prawem materialnym - przepisami Kodeksu spółek handlowych 3. niewzięcie pod uwagę wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy 4. niewyjaśnienie w uzasadnieniu, dlaczego jako dowód na bezskuteczność egzekucji Dyrektor Izby Skarbowej w K. pominął te dokumenty zawarte w aktach sprawy. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi II instancji, iż wszczęte postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce celem ściągnięcia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych nie zostały przeprowadzone w wyczerpujący sposób. Organy podatkowe nie wykazały, iż prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna tym samym został naruszony przez organ przepis art. 116 ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącego, z akt sprawy, ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednoznacznie, czy oprócz wystawienia tytułów wykonawczych czy zajęć rachunków bankowych podjęte były wystarczające czynności egzekucyjne. W związku z tym, według Skarżącego nie jest możliwe stwierdzenie, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Skarżący opierając się na dokumentach finansowych spółki złożonych na etapie postępowania odwoławczego od decyzji I Instancji, dotyczących okresu 2005 r. do 2008 r. wykazywał, że spółka w której pełnił funkcję członka zarządu posiadał dostateczny majątek i płynność finansową na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Skarżący podkreślił przy tym, iż po sprzedaży swoich udziałów w spółce i zakończeniu działalności w zarządzie spółki nie miał wpływu na dysponowanie jej majątkiem. W ocenie skarżącego, fakt iż spółka posiadała majątek w momencie wymagalności zobowiązań podatkowych z którego możliwe było prowadzenie egzekucji, wskazuje że organ w sposób niedostateczny wykazał bezskuteczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę, organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego wykazania bezskuteczności postępowania egzekucyjnego wobec spółki, wskazał, że sprawie prawidłowo stwierdzono, iż egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Nie ustalono bowiem majątku spółki pozwalającego na spłacenie ciążących na spółce zobowiązań, a wykorzystanie innych środków egzekucyjnych okazało się niemożliwe. Organ egzekucyjny nie ograniczył się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwał składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. Z tego względu zarzut A. K. odnoszący się do braku wystarczających działań organu I instancji w zakresie egzekucji administracyjnej, należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się natomiast do zarzutu niedostatecznej skuteczności prowadzonej egzekucji w sytuacji kiedy kondycja spółki pozwalała na zaspokojenie wierzycieli, organ wskazał, że tytuły wykonawcze były wystawiane przeciętnie po upływie około miesiąca od daty upływu terminu płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Tytuły wymienione powyżej dotyczące zaległości podatkowych za okresy od stycznia do kwietnia 2005r. zostały po raz pierwszy przydzielone do służby poborcy skarbowemu w dniu 28.07.2005r., czyli jeszcze w czasie, gdy A. K. był udziałowcem A.U.H. K. sp. z o. o. oraz pełnił funkcję prezesa zarządu tej spółki. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych raportu poborcy skarbowego, poborca skarbowy podjął w tym dniu próbę doręczenia w.w. tytułów wykonawczych pod adresem spółki, który był jednocześnie adresem zamieszkania prezesa zarządu spółki (A. K.) i wiceprezesa zarządu (A. K.). Próba doręczenia tytułów wykonawczych nie powiodła się, z uwagi na to, że mieszkanie było zamknięte. Wszystkie powyższe tytuły wykonawcze zostały doręczone w dniu 16.05.2006r., na ręce osoby upoważnionej do ich odbioru, tj. A. K., pełniącej wówczas funkcję prezesa zarządu spółki. Z kolejnych raportów poborców skarbowych wynika, że były podejmowane dalsze czynności zmierzające do realizacji tytułów wykonawczych. Organ końcowo podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego skarżący nie wykazał żadnego majątku będącego aktualnie we własności spółki z którego mogłaby być prowadzona egzekucja zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., zważył co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa [p.p.s.a.], Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uznał skargę za niezasadną, gdyż analiza materiału procesowego wykazała, że zaszły w przedmiotowej sprawie warunki konieczne z art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., nr 8 poz. 60, ze zm.) dalej jako [o.p.], do wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności A. K. jako osoby trzeciej, gdyż pierwotny dłużnik – "K." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. nie wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych dla pracowników wynagrodzeń ze stosunku pracy oraz z tytułu umów zleceń lub umów o dzieło za grudzień 2004 r. oraz od stycznia 2005 r. do lipca 2005 r., które na chwilę wydania zaskarżonej decyzji wynosiły 5 767, 74 zł Wspomniany przepis art. 116 § 1 o.p. określa pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe oraz przesłanki egzoneracyjne, tj. okoliczności, których wykazanie warunkuje zwolnienie członka zarządu spółki z tejże odpowiedzialności. W pierwszej kolejności rozważań dotyczących przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. czyli, istnienia zaległości podatkowych których termin wymagalności nastąpił w okresie sprawowania przez osobę trzecią funkcji członka zarządu. Natomiast prowadzone wobec spółki postępowanie egzekucyjne dotyczące tych zaległości okazało się w całości lub w części bezskuteczne. Bezspornym w sprawie było, że skarżący - był w okresie, w którym upływał termin płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych członkiem zarządu " K." sp. z o.o. Funkcję tę pełnił od 12.01.2001r. do 30.08.2005 r. Analizy drugiej z pozytywnych przesłanek określonych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. bezskuteczności egzekucji wobec spółki dokonać należy w świetle uchwały NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt II FPS 6/08, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w której tezie skonstatowano, że stwierdzenie przez organ bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym powinno ono być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, aczkolwiek stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nie wymaga formalnego zakończenia postępowania egzekucyjnego. Opisane szczegółowo w zaskarżonej decyzji aspekty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec "K." sp. z o.o. jednoznacznie wskazują, że przymusowe zaspokojenie przedmiotowych należności na skutek egzekucji skierowanej przeciwko spółce okazało się niemożliwe. Organ szczególno wykazał przebieg prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a dokonane ustalenia wykazały, iż na etapie prowadzonego postępowania podatkowego spółka nie miała majątku, ani wierzytelności z których skutecznie można by było prowadzić postępowanie egzekucyjne przedmiotowych zaległości podatkowych. W tym zakresie organ ustalił, że ze znajdujących się w aktach pism BIG Bank Millennium S.A. z dnia 29.09.2007r. znak: DWO-WWO/70927082600546, z dnia 01.03.20010 znak: DOP-WWO-ZTE 11223103103649628, oraz z dnia 19.10.2010r. znak: DOP-WWO-ZTE 101019115559579 w odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 01.10.2010r. nr EGZ ML/1270/10 wynika, że wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową jednak saldo zajętego rachunku (wg pism z dnia 29.09.2007r. i 19.10.2010r.) było zerowe, a wg pisma z dnia 01.03.2010r. na rachunku było saldo dodatnie niewystarczające na pokrycie wszystkich zajęć. Natomiast z treści notatek służbowych sporządzonych w dniu 11.01.2011 r. przez pracownika Działu Egzekucji Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wynika, że w toku egzekucji sądowej prowadzonej wobec spółki przez komornika sądowego nie udało się ustalić żadnych budynków, lokali, urządzeń technicznych, maszyn, środków transportu, materiałów, towarów i należności, które należałyby do Spółki "K.", oraz, że w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ZUS Oddział K. w wyniku dokonanych zajęć wierzytelności w firmach "B.-T." S. i "K." B. S. nie uzyskano żadnych wpływów na pokrycie zaległości spółki "K.". W wyniku przeprowadzonych u dłużników zajętej wierzytelności kontroli stwierdzono, że w/w podmioty nie mają żadnych zobowiązań wobec "K." sp. z o. o. w K.. Dlatego nie mają wpływu na fakt stwierdzonej bezskuteczności egzekucji okoliczności powoływane przez skarżącego, iż sytuacja spółki w momencie powstania zobowiązań podatkowych pozwalała na skuteczne zaspokojenie się wierzyciela w drodze postępowania egzekucyjnego. Wskazanie majątku, którym podatnik dysponował w przeszłości, ale aktualnie już nie jest w jego posiadaniu, w świetle art. 116 § 1 o.p. nie stanowi przesłanki negatywnej orzekania o odpowiedzialności członka zarządu. Zauważyć należy, że rzeczą organu podatkowego w postępowaniu podatkowym dotyczącym odpowiedzialności za zaległości podatkowe członka zarządu jest wykazanie bezskuteczności egzekucji nie kiedykolwiek, ale w dacie orzekania o tejże odpowiedzialności. Sytuacja majątkowa zobowiązanego może bowiem ulegać ciągłym zmianom. ( por. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt: III SA/Wa 3277/05 oraz WSA w Białymstoku sygn. akt: I SA/Bk 223/10; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy podatkowe niewątpliwie wykazały istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji zarówno w momencie wydania decyzji na etapie postępowania I instancji, jak również postępowania odwoławczego. Okoliczność ta, nawet jeżeli by zaistniała nie może stanowić także przesłanki egzoneracyjnej, zwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że członek zarządu nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe - nawet jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna - jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Wskazana przesłanka, także dotyczy okresu kiedy toczy się postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatnika. Dlatego wykazywanie przez skarżącego okoliczności wskazujących na dobrą sytuację finansową spółki z okresu innego, aniżeli okres orzekania o jego odpowiedzialności za zaległości spółki jest bezprzedmiotowy dla prowadzonego postępowania. W świetle powyższego należy odnieść się do zarzutów skarżącego który wskazuje, na pominiecie wskazanych okoliczności i dokumentów na nie wskazujących w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Wedle treści art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odnosząc się do wykazywanych dokumentami okoliczności wskazujących na dobrą kondycję finansową spółki w latach 2005 – 2008 r. wskazała, że skarżący nie wykazał żadnego majątku znajdującego się aktualnie w posiadaniu spółki, z którego możliwe jest zaspokojenie zaległości podatkowych. Organ przeciwnie do zarzutu skarżącego uwzględnił w toku postępowania przedstawione przez skarżącego dokumenty, jednakże na etapie oceny dowodu uznał, że w oparciu o nie, skarżący nie wykazał okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności w świetle art. 116 § 1 pkt 2 o.p.. Dlatego też należy uznać zarzuty skarżącego w tym zakresie za niezasadne. Powoływanie się przez skarżącego na dobrą sytuację finansowa spółki, w okresie kiedy powstały zobowiązania podatkowe i w czasie kiedy pełnił on funkcję członka zarządu jest całkowicie nietrafne. Skoro, mimo wypłacalności, spółka z o.o. nie zapłaciła podatku i z tego tytułu powstała zaległość, to odpowiedzialność za nią członka zarządu, wynikającą z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, pełniącego funkcję w czasie, o którym mowa w § 2 tego przepisu (powstanie zobowiązania) jest oczywista. Przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w § 1 tego przepisu do takiej sytuacji nie mają zastosowania. ( zobacz wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r., II FSK 1606/06 dostępne w bazie www. orzeczenia. nsa.gov.pl) W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał także, iż skoro w czasie pełnienia funkcji prezesa zarządu przez skarżącego nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości ani nie wszczęto postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Natomiast z akt sprawy wynika, że spółka nie realizowała swoich obowiązków jako płatnik i nie odprowadzała zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń już od marca 2003r., pomimo składania deklaracji, i stan ten miał charakter trwały, to wedle art. 21 ust.1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm.) z uwagi na niewykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych należało uznać, iż skarżący nie wykazał swojego braku winy w niezgłoszeniu stosownego wniosku. Tym samym w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialności osoby trzeciej z art. 116 § 1 pkt 1 o.p. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, iż w sprawie nie zostały także naruszone normy prawa handlowego, których bliżej nieskonkretyzowanych przepisów skarżący naruszenie zarzucił. Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.