I SA/Ke 314/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga (spr.),, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012r. sprawy ze skargi P.J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...]. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej A. B, jako członka zarządu C. Sp. z o.o. w K. za zaległości: 1. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r., za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik 2005r. w łącznej wysokości [...] zł oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości liczone od terminu płatności zobowiązania podatkowego do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w wysokości [...] zł; 2. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. w kwocie [...] zł oraz za odsetki za zwłokę liczone od terminu płatności zobowiązania do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w wysokości [...] zł. Organ drugiej instancji wskazał, że decyzjami z dnia [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił C. Spółka z o.o. (dalej: Spółka) zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2004r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik 2005r., oraz zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. Zobowiązania Spółki z tytułu tych podatków nie zostały uregulowane w terminie płatności i stały się zaległościami podatkowymi. Zastosowane środki egzekucyjne wyegzekwowania zaległości podatkowych okazały się nieskuteczne. Organ ustalił, że pod adresem wskazywanym jako siedziba Spółki, podmiot ten nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie posiada majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji administracyjnej. Na zajętych rachunkach bankowych Spółki wykazano brak środków finansowych i obrotów. W związku z powyższym, organ wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej A. B. , który w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja z dnia [...]. pełnił obowiązki członka zarządu Spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że użyte przez organ pierwszej instancji sformułowanie, iż nie dokonano wszczęcia postępowania egzekucyjnego, odnosiło się do braku doręczenia tytułów egzekucyjnych podatnikowi, o czym mowa w art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawie spełniony został natomiast warunek z art. 26 § 5 pkt 2 tej ustawy. W aktach sprawy znajdują się zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Dla skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, doręczenie przez organ egzekucyjny zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego nie było już warunkiem koniecznym. Organ podniósł, że powołanie się przez A. B. w odwołaniu na okoliczność posiadania przez Spółkę wymagalnych wierzytelności jest nie wystarczające w świetle wymogów z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (dalej ord. pod.), ponieważ nie pozwala na faktyczne i skuteczne zaspokojenie wierzytelności Skarbu Państwa. Podatnik nie wykazał istnienia pozostałych przesłanek egzoneracyjnych uwalniających go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, bądź niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy. Organ wskazał, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności A. B. za zaległości podatkowe Spółki wydana została przed upływem pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 ord. pod. Z kolei bieg trzyletniego terminu wynikającego z treści art. 118 § 2 ord pod. został zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ord. pod. albowiem postanowieniem z 18 listopada 2009r. inspektor kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w Kielcach wszczął śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe dotyczące narażenia Skarbu Państwa na uszczuplenie zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług ujawnione w C. Spółka z o.o. Końcowo organ podniósł, że zaskarżenie do sądu decyzji wymiarowych wydanych wobec Spółki nie stanowiło przeszkody uniemożliwiającej orzekania w zakresie odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 ord. pod. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach z dnia [...]r. A.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Decyzji zarzucił naruszenie zasady odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zarzucił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, ponieważ nie doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie zgodził się z organem, że do wszczęcia egzekucji doszło poprzez doręczenie zajęć wierzytelności z rachunków w bankach, bowiem w chwili doręczenia im zajęć, jak wynika z ich pism, nie były dłużnikami zobowiązanej Spółki. Skarżący podniósł, że w postępowaniu odwoławczym wskazał majątek, z którego może być przeprowadzona egzekucja. Spełniona tym samym została przesłanka negatywna, powodująca brak odpowiedzialności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł ponadto, że z przepisu art. 80 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Fakt, iż na rachunku nie były zdeponowane żadne środki pieniężne nie ma znaczenia dla skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 26 kwietnia 2012r. podniósł, że decyzje organów obu instancji naruszają treść przepisów art. 54 § 1 pkt 6 i 7 ord. pod., zważywszy na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie SK 2/10 z dnia 18 października 2011r. odnośnie stwierdzenia niekonstytucyjności art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zakresie jakim wyłącza odpowiednie stosowanie art. 54 par. 1 pkt 1 i 7. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2012r. podniósł, że odsetki naliczone dla Spółki C. i uwzględnione przez organy w decyzjach orzekających o odpowiedzialności A. B. zostały obliczone prawidłowo, z uwzględnieniem art. 54 § 2 ord. pod. Postępowania Urzędu Kontroli Skarbowej w K. trwały dłużej niż trzy miesiące, jednak było to uzasadnione złożonym charakterem sprawy i obszernością zagadnień wymagających ustaleń faktycznych. Organ wskazał także, że podniesiony przed Sądem zarzut pełnomocnika A. B. , wykracza poza granice sprawy będącej przedmiotem skargi. Osoba trzecia nie może powoływać takiego argumentu skutecznie, skoro dłużnik należności głównej, tj Spółka C. nie uruchomił we właściwym trybie postępowania o zweryfikowanie wysokości należnych odsetek. Na kolejnej rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w K. w dniu [...]r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że precyzuje zarzut skargi poprzez odniesienie do naruszenia art. 210 § 1 pkt 1 i 6 ord. pod. polegającego na niezamieszczeniu w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji w sposób czytelny kwoty podatku i kwoty odsetek, za które odpowiada skarżący oraz niewskazaniu w jej uzasadnieniu sposobu obliczenia odsetek i przyczyn niestosowania wyjątków z art. 54 § 1 pkt 7 ord. pod. oraz z art. 24 ust. 3 i 4 ustawy o kontroli skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tak zakreślonych ramach kompetencyjnych Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej – w rozpatrywanej sprawie za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowią przepisy rozdziału 15 Działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zapisem art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 107 § 2 pkt 2 ord. pod.). Orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej wobec członków zarządu spółek kapitałowych następuje na podstawie art. 116 § 1 i § 2 ord.i pod. Z art. 116 § 1 tej ustawy wynika zatem, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl natomiast art. 116 § 2 ord. pod. odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. W konsekwencji takiej regulacji - orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Wykładnia tego przepisu pozwala na stwierdzenie, że ciężar wykazania okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu, a także na współdziałającym z nim w postępowaniu podatkowym organie podatkowym. W niniejszej sprawie bezspornym było, że powstanie zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2004 r. i miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, październik 2005r. oraz zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. miało miejsce w okresie pełnienia przez A. B. funkcji prezesa zarządu Spółki (jedynego wspólnika i jednego członka zarządu pełniącego równocześnie funkcje prezesa zarządu). Wszczęte i prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne okazało się nieskuteczne. Spółka nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i nie miała majątku z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji administracyjnej. Okoliczność tą organy podatkowe wykazały stosowną i wiarygodną dokumentacją. Wszczęto postępowanie egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego Spółki w Banku D. i w Banku E.. Stwierdzono, iż na rachunkach bankowych Spółka nie posiada środków pieniężnych i obrotów. Organy podatkowe słusznie zatem uznały, iż brak jest możliwości zaspokojenia egzekwowanych wierzytelności. Wbrew twierdzeniu skarżącego egzekucje wszczęto prawidłowo. Bez znaczenia dla wymogu wszczęcia egzekucji i zastosowania środka egzekucyjnego jest jej bezskuteczność, w niniejszej sprawie brak środków finansowych na kontach bankowych Spółki. Przepisy nie wiążą zastosowania środka egzekucyjnego z jego faktyczną efektywnością. Spółka została prawidłowo zawiadomiona o dokonanych zajęciach kont w bankach. Zarzut skarżącego o braku wszczęcia egzekucji wobec Spółki jest nietrafny. Art. 80 par. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdza, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe. Błędny jest twierdzenie skarżącego, iż spełnił przesłankę z art. 116 par 1 pkt 2 ord. pod. uwalniającą go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki albowiem wskazał organom podatkowym majątek z którego może być przeprowadzona egzekucja. Przede wszystkim należy zauważyć , że zgodnie z treścią art. 116 par. 1 pkt 2 ord. pod. okolicznością uwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki jest wskazanie mienia spółki z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Niewątpliwie wskazanie musi być konkretne. Ogólnikowe stwierdzenie skarżącego w odwołaniu, że Spółka posiada jeszcze wymagalne wierzytelności od odbiorców nie spełnia w/w przepisem wskazania mienia, a więc konkretnego mienia Spółki w rozumieniu rzeczy, nieruchomości, majątku, tym bardziej nie wskazuje że egzekucja z tego mienia umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywała na A.B jako prezesie zarządu chcącym uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że skarżący nie wypełnił przesłanki określonej w art. 116 par.1 pkt 2 ord, pod. Zarzuty pełnomocnika sformułowane przed Sądem odnośnie nieprawidłowo naliczonych odsetek w postępowaniu wymiarowym wobec Spółki należy uznać za oczywiście nieuzasadnione. Niewątpliwie niewykonanie w ustawowym terminie zobowiązań podatkowych powoduje naliczenie odsetek, zaś stosownie do przepisów art. 107 § 2 pkt 2 ord. pod. członek zarządu spółki z o.o., jako osoba trzecia, ponosi odpowiedzialność również z tytułu odsetek. Członek zarządu spółki kapitałowej ponoszący odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe na podstawie art. 116 ord. pod. odpowiada nie tylko za odsetki od zaległości podatkowych, które powstały w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu, ale również za odsetki powstałe po upływie okresu jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Skoro prawodawca nie wyłączył odpowiedzialności członków zarządu za odsetki, to ponoszą oni za nie pełną odpowiedzialność, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzjami wymiarowymi z dnia [...] określił Spółce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2004r do maja 2005r i za miesiące od sierpnia do października 2005r oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku od osób prawnych za 2004r. Spółka odwołała się od tych decyzji. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. W związku z czym decyzje stały się decyzjami ostatecznymi. Co więcej stały się decyzjami prawomocnymi albowiem Spółka wniosła skargi od tych decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Sąd wyrokami z dnia [...] w sprawach o sygnaturach [...] oddalił skargi. Od wyroków nie wniesiono skarg kasacyjnych. Podkreślić należy, że ani w odwołaniach ani w skargach nie była skarżona kwestia naliczania odsetek za zwłokę za okres od wymagalności zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe w decyzjach nie stwierdziły okoliczności uzasadniających nienaliczania odsetek za pewne okresy postępowania kontrolnego i podatkowego. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wprost wskazał, iż kwota niezapłaconego podatku w terminie stanowi zaległość podatkową, zaś od zaległości podatkowych zgodnie z art. 53 par. 3 ord. pod. odsetki nalicza sam podatnik. Z tego wynika jednoznacznie że organ nie stwierdził okresów uzasadniających nienaliczania odsetek za zwłokę. Organ II instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W tym kontekście powoływany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 pażdziernika 2011r. sygn. SK 2/10 w jakim Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej w zakresie, w jakim wyłącza odpowiednie stosowanie art. 54 par. 1 pkt 1 i 7 ord. pod. nie odnosi się do niniejszej sprawy. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został wydany po nowelizacji ustawy o kontroli skarbowej. Ustawą z dnia 5 marca 2010r. (Dz.U. 2010. 76. 492) dokonano zmiany ustawy o kontroli skarbowej wprowadzając możliwość nienaliczania odsetek podatnikowi za zwłokę za określone okresy kontroli skarbowej oraz wprowadzono zasadę odpowiedniego stosowania do postępowania kontrolnego przepisów Ordynacji podatkowej z zastrzeżeniem art. 14 b ust. 1. Nowelizacja weszła w życie z dniem 1 lipca 2010r. natomiast postępowanie wymiarowe wobec Spółki w organie podatkowym II instancji toczyło się już w znowelizowanym stanie prawnym dotyczącym kontroli skarbowej ( decyzje wymiarowe Dyrektora Izby Skarbowej zostały wydane [....].) , więc o ile byłyby okoliczności uzasadniające nienaliczania odsetek za okres kontroli skarbowej to organ mógł to zrobić, a strona mogła się tego skutecznie domagać. Przy tym należy przede wszystkim przypomnieć, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w tym członka zarządu spółki kapitałowej, nie jest możliwe podnoszenie zarzutów dotyczących wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji ostatecznych, a także uchybień procesowych, jakie zdaniem strony w tych postępowaniach wystąpiły. Odpowiedzialność osób trzecich, w tym członków zarządu spółki jako osoby prawnej, powstaje bowiem nie w trakcie kształtowania się stosunku zobowiązaniowego – jak ma to miejsce w przypadku odpowiedzialności podatnika – ale dopiero w czasie realizacji tego zobowiązania. Osoba trzecia nie może zatem skutecznie podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do podatnika, za którego długi podatkowe odpowiada. W konsekwencji w przypadku, gdy w stosunku do spółki wydana została decyzja określająca zobowiązanie podatkowe i jeżeli decyzja nie zawierała szczególnego rozstrzygnięcia o nienaliczaniu odsetek za zwłokę, to w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich nie rozstrzyga się już kwestii związanych z ustaleniem istnienia obowiązku podatkowego, wysokości zobowiązania podatkowego i o okresach nienaliczania odsetek. Odpowiedzialność osoby trzeciej dotyczy wówczas dochodzenia należnych podatków, a nie określania i ustalania ich wysokości, a także kontrolowania zasadności naliczania odsetek. Z treści przepisów art. 115 i pozostałych przepisów rozdziału 15 Działu III Ordynacji podatkowej nie da się bowiem wywieść uzasadnionego wniosku, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe organ może dokonać weryfikacji ustaleń dokonanych w ostatecznych decyzjach wymiarowych, z których te zaległości wynikają (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2006 r., III SA/Wa 148/06). Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego, w tym podatkowego. W konsekwencji, w przedmiotowym postępowaniu skarżący nie może podnosić zarzutów proceduralnych czy też merytorycznych dotyczących postępowania "wymiarowego". Postępowanie w trybie art. 116 ord. pod. nie jest bowiem postępowaniem w ramach którego można wyeliminować skutki prawne innych ostatecznych decyzji organów podatkowych. Stąd zarzut pełnomocnika skarżącego dotyczący niezastosowania przez organy podatkowe orzekające o odpowiedzialności A. B. za zaległości podatkowe Spółki przepisów art.54 par. 1 pkt 7 ord. pod. oraz art. 24 ust. 3 i 4 ustawy o kontroli skarbowej jest nieuzasadniony. Natomiast zwolnienie członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe spółki może nastąpić, jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy albo wskaże mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Skarżący nie wykazał jednak żadnej z okoliczności uwalniającej go od odpowiedzialności za spółkę, a to na nim, w myśli powołanego przepisu ciążył obowiązek ich wykazania. Odnośnie dalszego zarzutu pełnomocnika skarżącego naruszenia art. 210 par. 1 pkt 1 i 6 ord. pod. przez nie zamieszczenie w zaskarżonej decyzji " w sposób czytelny kwoty podatku i kwoty odsetek, za które odpowiada skarżący " oraz nie wyjaśnieniu sposobu obliczenia odsetek to częściowo jest on słuszny ale nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tym że nie można podzielić racji zarzutu braku prawidłowości wskazania w zaskarżonej decyzji kwot zaległości i odsetek obciążających skarżącego. Zostały one precyzyjnie i czytelnie wskazane zarówno odnośnie zaległości z tytułu podatku VAT ([...] zł plus odsetki [...] zł) jak i z tytułu podatku dochodowym od osób prawnych ([...] zł plus odsetki [...] zł). Odsetki zostały naliczone do dnia wydania decyzji przez organ I instancji, a więc do [...]r. W tym zakresie zarzut jest chybiony. Natomiast ma rację skarżący, że w uzasadnieniu decyzji organ nie podał sposobu wyliczenia odsetek, z tym że w aktach sprawy znajdują się raporty z podanymi poszczególnymi zaległościami podatkowymi i wyliczonymi odsetkami od dnia wymagalności dla każdych z nich. Kwoty z tych dokumentów pokrywają się z kwotami zawartymi w zaskarżonej decyzji. W tych okolicznościach aczkolwiek uzasadnienie decyzji nie jest pełne, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy skoro mimo naruszenia przepisów postępowania dokonano prawidłowych ustaleń odnośnie wysokości odsetek. Podsumowując, stwierdzić należy, iż ustalenia faktyczne organów w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej A. B. , prezesa zarządu za zobowiązania C. spółki z o.o. należy uznać za w pełni odpowiadające stanowi wynikającemu ze zgromadzonego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.