I SA/Ke 320/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Surma, Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2023 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 6 czerwca 2023 r. nr 9013-2023-003651/23 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych oddala skargę. Dyrektor Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach decyzją z 6 czerwca 2023 r. nr 9013-2023-003651/23 utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Busku-Zdroju z 14 kwietnia 2023 r. nr 0235-00000024991/23 o ustaleniu M. N. kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości 18.345,60 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 3 lipca 2006 r. wpłynął wniosek M. N. o przyznanie pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2006. Strona zadeklarowała do zalesienia grunty o powierzchni 8,85 ha. Decyzją z 21 maja 2007 r. kierownik przyznał wnioskodawcy pomoc na zalesianie w łącznej wysokości 56.549 zł, w tym z tytułu: wsparcia na zalesienie, w kwocie 40.442 zł - płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia; premii pielęgnacyjnej, w kwocie 3717 zł - płatne corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia; premii zalesieniowej, w kwocie 12.390 zł - płatnej corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. Płatność zalesieniowa przyznana na rzecz strony została zrealizowana za pierwszy rok realizacji planu zalesienia 21 maja 2007 r. oraz w latach 2008-2021 na podstawie składanych wniosków o wypłatę pomocy. W dniach 22-23 września 2022 r. w gospodarstwie M. N. przeprowadzona została kontrola na miejscu uprawy leśnej, w której wyniki zawarto w protokole z czynności kontrolnych. W kontrolowanym obszarze stwierdzono uchybienia szczegółowe. Dla kontrolowanego kompleksu leśnego stwierdzono, że powierzchnia zalesiona stwierdzona, nie jest zgodna z powierzchnią zalesioną deklarowaną we wniosku, tj. powierzchnia deklarowana to 8,80 ha, powierzchnia stwierdzona to 7,81 ha. W protokole zamieszczono zapis, że brakująca powierzchnia w zalesieniu to obszar bez sadzonek (wyłączenie). Z uwagi na to, że powierzchnia stwierdzona była mniejsza od deklarowanej, zastosowano kod błędu ZGR 5. Na potwierdzenie powyższych ustaleń sporządzono raport z czynności kontrolnych, szkice kontrolowanego kompleksu leśnego oraz zdjęcia obrazujące stan działki zgłoszonej do płatności. Raport z czynności kontrolnych został przekazany wnioskodawcy w dniu kontroli. Strona wówczas nie kwestionowała wyników kontroli, akceptując raport własnym podpisem. Po ujawnieniu nieprawidłowości, decyzją z 25 listopada 2022 r., organ wydał decyzję w sprawie przyznania premii zalesieniowej za 2022 r. w zmniejszonej wysokości. Organ wskazał na podstawę prawną zwrotu, tj. § 13 ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.2004.187.1929 ze zm.), dalej "rozporządzenie zalesieniowe". W ocenie organu na gruncie niniejszej sprawy doszło do niedopełnienia omawianych zobowiązań. Bezspornym jest fakt, że strona zobowiązała się do prowadzenia uprawy przez 20 lat na powierzchni 8,80 ha. Kontrola na miejscu we wrześniu 2022 r. stwierdziła nieprawidłowości polegające na zmniejszeniu zalesionej powierzchnia do 7,81 ha. Stwierdzone przedeklarowanie powierzchni, jest traktowane jako częściowa likwidacja uprawy przed upływem okresu trwania zobowiązania, w sytuacji gdy bez wątpienia istniało zalesienie na spornej powierzchni. Skarżący w pismach kierowanych do organów Agencji przyznaje, że były tam nasadzenia o czym mają świadczyć rachunki i wcześniejsze kontrole na miejscu oraz przekwalifikowanie gruntu na las. Beneficjent wyjaśnił również, że na spornym gruncie nie rosną nawet krzaki, ani samosiejki (pomimo wieloletniej pracy i kosztów na nowe sadzonki). Nie ulega też wątpliwości, że strona 28 czerwca 2022 r. wniosła wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie (PROW 2004-2006) rok 2022 deklarując powierzchnię 8,80 ha i nie informując organu o brakach w zalesieniu (okoliczności te zostały ujawnione dopiero podczas kontroli) - stąd strona nie może uwolnić się od sankcji. W przypadku stwierdzenia okoliczności powodujących konieczność zwrotu pomocy na zalesianie (a tu wypełnia się przesłanka wskazana w § 13 ust. 5 rozporządzenia), należało wszcząć odrębny tryb postępowania zmierzający do zwrotu pobranych płatności. Mają na uwadze przepisy art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 oraz art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, które mają zastosowani dla płatności przyznanych w latach 2006-2009, że płatności te uległy przedawnieniu. Z kolei płatności za pozostałe lata, do których w zakresie przedawnienia ma zastosowanie art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95, nie uległy przedawnieniu. Organ stwierdził ponadto, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wykluczająca obowiązek zwrotu płatności określona w art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 (dla płatności w kampanii 2010 r.) oraz w art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 (dla płatności w kampanii w 2011 r. i następne), tj. pomyłka organu, bowiem w dniu wydawania decyzji przyznających te płatności organ nie posiadał informacji, z których wynikałoby, że beneficjent częściowo zlikwidował albo zlikwiduje uprawę leśną przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Taką informację organ powziął 29 września 2022 r. wraz z wpłynięciem protokołu z czynności kontrolnych nr 9013/6621/0054/22. Odpowiednikiem art. 80 ust. 3 ww. rozporządzenia oraz art. 5 ust. 3 ww. rozporządzenia, wydany w wyniku następstwa prawnego, jest art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69, ze zm.) Organ wskazał, że na kwotę nienależnie pobranych płatności składają się kwoty płatności wypłacone za powierzchnię, na której stwierdzona została nieprawidłowość skutkująca powstaniem obowiązku zwrotu pobranych płatności w latach 2020-2021, to jest w latach 2010 i 2011 kwota premii pielęgnacyjnej 420 zł x 1,04 ha (436,80 zł x 2) oraz kwota premii zalesieniowej 1400 ha x 1,04 ha (1456 zł x 2) = 3785,60 zł, natomiast w latach 2012-2021 jest to kwota premii zalesieniowej 1400 ha x 1,04 ha (1456 zł x 10)= 14 560 zł. Łącznie kwota do zwrotu wynosi 18.345,60 zł. W konsekwencji odstąpienia od obowiązku zwrotu nie uzasadnia również przesłanka wysokości kwoty zwrotu, o której mowa w art. 28a ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2013.173 ze zm.). Kwota nienależnie pobranych płatności przekracza bowiem kwotę stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Na powyższą decyzję M. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie: 1. art 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej w zw. z § 7 rozporządzenia zalesieniowego, w sytuacji gdy skarżący spełnił wymagania określone w § 3 tego rozporządza, dokonał zalesienia działek rolnych i pielęgnował uprawę leśną przez okres wskazany w tym przepisie; 2. art 29 ust 1 i 2 i 8 ustawy o Agencji poprzez orzeczenie o ustaleniu wysokości i obowiązku zwrotu kwoty płatności z tytułu zalesienia gruntów, gdy płatność została przyznana w 2006 r., zaś odwołujący się nigdy nie zlikwidował lasu; 3. art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 (dla płatności na rok 2004) oraz art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 (dla płatności na lata 2005-2009), które stanowią, że obowiązek zwrotu płatności uznanej za nienależną nadmierną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do 4 lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze - po raz pierwszy strona została powiadomiona o rzekomym nieuzasadnionym charakterze danej płatności protokołem z czynności kontrolnych we wrześniu 2022 r, wcześniej natomiast protokół kontroli z 24 grudnia 2012 r. nie wskazał żadnych nieprawidłowości; 4. art. 7, art. 77 i art. 80, art. 107 § 3 k.p.a poprzez nie wyjaśnienie stanu sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na protokole kontroli, który jest kwestionowany przez stronę, który nie daje odpowiedzi na pytanie, czy skarżący zaprzestał uprawy leśnej na kwestionowanej powierzchni, podjął działania pielęgnacyjne mające na celu spowodowanie wzrostu sadzonek, a nadto prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów. W ocenie skarżącego przedwczesne było ustalenie organu, że założona uprawa 1 na gruntach rolnych została częściowo zlikwidowana na powierzchni 1,04 ha. Materiał dowodowy był niewystarczający do podjęcia decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Wskazał, że wykładni pojęcia likwidacji uprawy leśnej dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 3044/18. Wskazany protokół z 2012 r., w którym nie stwierdzono nieprawidłowości jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i stosownie do powołanego przepisu stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Skarżący od początku postępowania powoływał się na podany w protokole stan faktyczny stwierdzony w toku kontroli niestwierdzający likwidacji części uprawy leśnej. Nie można przy tym nie dostrzec, że na stronach protokołu zawarte zostało zastrzeżenie, że wartość powierzchni stwierdzonej w kontroli na miejscu ma charakter warunkowy i może w zależności od dalszych czynności podejmowanych przez ARiMR ulec zmianie. Natomiast organ w treści swojej decyzji wskazywał tylko na powierzchnię zalesienia zamierzoną i dostępną w trakcie kontroli we wrześniu 2022 r., nie odniósł się natomiast do całej treści zapisów zawartych w protokole z kontroli jak i do okoliczności i argumentów na które skarżący powoływał się w licznych pismach kierowanych do ARiMR. Organ prowadząc postępowanie nie ustalił czy istniały sadzonki drzew w trakcie kontroli, czy nosiły cechy obumarcia czy też gleba bądź warunki atmosferyczne nie zaszkodziło wzrostowi tych drzewek. Organ nie wykazał, czy skarżący podejmował jakiekolwiek działania i zabiegi na gruncie które by miały zmierzać do trwałej likwidacji uprawy leśnej, czy świadczyły o faktycznym zaprzestaniu dokonywania na gruncie uprawy leśnej, czy miały na celu utrzymywanie zalesienia i kontynuowanie prowadzenia założonej uprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2023, poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Tryb i warunki ustalania oraz odzyskiwania kwot nienależnie pobranych płatności rolnych reguluje ustawa o Agencji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 tej ustawy, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Celem postępowania prowadzonego na podstawie powyższego przepisu jest zatem zbadanie: 1) czy doszło do ustalenia i wypłaty rolnikowi środków pochodzących z wymienionych funduszy unijnych lub krajowych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, 2) czy istnieje obowiązek ich zwrotu, 3) czy nie wystąpiły przesłanki wykluczające taki zwrot. Organ prawidłowo wskazał, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji, na podstawie którego organ ustala w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych. Zatem organ nie ma obowiązku najpierw wznawiać postępowania administracyjnego i ustalać kwoty należnej płatność a następnie ustalać kwoty nienależnie pobranych płatności jako różnicy pomiędzy kwotą przyznaną pierwotną decyzją a kwotą wynikającą z decyzji wydanej w postępowaniu wznowionym. W przypadku pomocy na zalesianie podstawę prawną zwrotu nienależnie pobranych płatności stanowi § 13 ust. 5 rozporządzenie zalesieniowe" Zgodnie z powołana regulacją w przypadku, gdy uprawa leśna została częściowo zlikwidowana przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie, płatność na zalesianie wypłacona w odniesieniu do gruntów, na których uprawa ta została zlikwidowana, podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi w pełnej wysokości za cały okres jego pobierania, chyba że na podstawie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych właściwy organ, w formie decyzji, wyraził zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nierolnicze albo nieleśne, przy czym wsparcie na zalesienie nie podlega wstrzymaniu oraz zwrotowi jeżeli częściowa likwidacja uprawy leśnej nastąpiła po upływie 5 lat od dnia wydania decyzji w sprawie płatności na zalesianie. W niniejszej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że skarżący dopuścił się nieprawidłowości w powyższym znaczeniu poprzez częściową likwidację uprawy przez upływem okresu trwania zobowiązania, w sytuacji gdy istniało zalesienie na spornej powierzchni. Strona zobowiązała się bowiem do prowadzenia uprawy przez 20 lat na powierzchni 8,80 ha. Kontrola na miejscu we wrześniu 2022 r. stwierdziła nieprawidłowości polegające na zmniejszeniu zalesionej powierzchnia do 7,81 ha. Istotne przy tym jest, że w dniach 18-19 kwietnia 2023 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona kolejna kontrola z zakresu zalesiania gruntów rolnych, która potwierdziła powierzchnię zalesioną na spornych działkach, to jest 7,81 ha. W protokole zamieszczono zapis, że brakująca powierzchnia w zalesieniu to obszar bez sadzonek. Z uwagi na to, że powierzchnia stwierdzona była mniejsza od deklarowanej, zastosowano kod błędu ZGR 5. Na potwierdzenie powyższych ustaleń sporządzono raport z czynności kontrolnych, szkice kontrolowanego kompleksu leśnego oraz zdjęcia obrazujące stan działki zgłoszonej do płatności. Skarżący podpisał protokół bez zastrzeżeń. W toku postępowania skarżący podawał przy tym, że na zakwestionowanej powierzchni były nasadzenia o czym mają świadczyć rachunki i wcześniejsze kontrole na miejscu (w 2012 r.) oraz przekwalifikowanie gruntu na las. Wyjaśnił również, że na spornym gruncie nie rosną nawet krzaki, ani samosiejki (pomimo wieloletniej pracy i kosztów na nowe sadzonki). Nie ulega też wątpliwości, że strona 28 czerwca 2022 r. wniosła wniosek o wypłatę pomocy na zalesienie (PROW 2004-2006) rok 2022 deklarując powierzchnię 8,80 ha i nie informując organu o brakach w zalesieniu (okoliczności te zostały ujawnione dopiero podczas kontroli). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r., kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontro na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 Rozporządzenia Nr 640/2014 z dni 11 marca 2014 r., przypadki siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności zgłasza się na piśmie właściwemu organowi wraz z odpowiednimi dowodami wymaganymi przez właściwy organ w ciągu piętnastu dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. Skarżący nie poinformował jednak organu o nieprawidłowościach w wnioskach, nie zgłosił też przypadku siły wyższej, dopiero kontrola na miejscu wykryła nieprawidłowości. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma też zarzut przedawnienia dotyczący płatności za lata 2004 i 2005 – 2009. Po pierwsze bowiem sprawa nie dotyczy płatności za 2004 r. i 2005 r. Po drugie, organ stosując prawidłowo wskazane w skardze przepisy art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji WE Nr 2419/2001 i art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 stwierdził, że obowiązek zwrotu płatności za lata 2006-2009 uległ przedawnieniu. Rozstrzygając kwestię zwrotu nienależnie pobranych płatności organ ponadto prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie zachodziły przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu płatności. Stosownie do art. 7 ust. 3 Rozporządzenia Nr 809/2014 obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu, że w sprawie miała miejsce taka pomyłka. W dniu wydawania decyzji przyznających te płatności organ nie posiadał bowiem informacji, z których wynikałoby, że beneficjent częściowo zlikwidował albo zlikwiduje uprawę leśną przed upływem 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie. Taką informację organ powziął 29 września 2022 r. wraz z wpłynięciem protokołu z czynności kontrolnych nr 9013/6621/0054/22. W odniesieniu do spornych płatności nie zachodzi również przesłanka odstąpienia, o której mowa w art. 28a ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2013.173 ze zm.). W świetle przywołanego przepisu kierownik odstępuje od ustalenia kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich w przypadku, gdy kwota płatności jest wyższa od kwoty stanowiącej równowartość 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił i przedstawił, że kwota nienależnie pobranych płatności przekracza kwotę stanowiącą równowartości 100 euro, przeliczoną na złote według kursu euro, ustalonego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 883/2006. Organ prawidłowo również zbadał kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu płatności dla płatności za lata 2010 – 2021 w oparciu o art. 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95, wskazując, że okres tego przedawnienia jeszcze nie upłynął. Podsumowując, w niniejszej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę