I SA/Ke 33/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę. Postanowieniem z [...] r., nr [,..] Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (organ) utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B.-Z. z [...] r., nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym S.b.. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 16 maja 2016 r. J.K. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. - Z. wniosek o przyznanie płatności na rok 2016 wnosząc o przyznanie płatności z tytułu jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności do krów, płatności do bydła oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi (ONW) wobec śmierci rolnika S..B.. Do wniosku dołączył: akt notarialny Repertorium A nr 3029/2015 stanowiący testament S..B., akt Notarialny Repertorium A nr 3021/2015, którym S..B. darował stronie i H.K. w częściach wskazanych w akcie notarialnym gospodarstwo rolne, zaświadczenie wydane przez Wydział I Cywilny Sądu Rejonowego w B. - Z. sygn. akt I NS 214/16, z którego wynika , że postępowanie w sprawie nabycia spadku po S.b. toczy się na wniosek R.B. (kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem ), kopię wniosku o nabyciu spadku po S.b., którego przyjęcie potwierdził Sąd Rejonowy w B. - Z., kopię wezwania z Sądu Rejonowego w B. - Z. w sprawie sygn. akt I Ns 796/15 z 11 kwietnia 2016 r., kopię protokołu z rozprawy z dnia 15 marca 2016 r. w sprawie sygn. akt I Ns 796/15. W dniu 18 września 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. - Z. wpłynął wniosek J.K. o przywrócenie terminu do złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzenie nabycia spadku po S.b. wraz z przedmiotowym postanowieniem sygn. akt I Ns 796/15. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2017 r., poz. 278), zwanej dalej "ustawą" w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, płatności bezpośrednie przysługują jego spadkobiercy, jeżeli spełnia warunki do przyznania danej płatności, określone w tym przepisie. W myśl art. 27 ust 2. ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, spadkobierca rolnika wstępuje do toczącego się postępowania na jego miejsce na wniosek złożony w terminie 7 miesięcy od dnia otwarcia spadku. Stosownie do art. 27 ust. 4 ustawy do wniosku, o którym mowa w ust. 2, spadkobierca rolnika dołącza prawomocne postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. W przypadku, gdy nie zostało zakończone postępowanie sądowe o stwierdzenie nabycia spadku strona dostarcza zaświadczenie sądu o zarejestrowaniu wniosku o stwierdzenie nabycia spadku lub kopię wniosku o stwierdzenie nabycia spadku (potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sąd albo notariusza łub upoważnionego pracownika Agencji wraz z potwierdzeniem nadania tego wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub kopię tego potwierdzenia potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza lub upoważnionego pracownika Agencji) albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza. W myśl art. 27 ust. 5 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2 tego przepisu spadkobierca rolnika składa prawomocne postanowienie sądu o stwierdzenie nabycia spadku w terminie 21 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Organ wskazał, że termin określony w art. 27 ust. 5 ustawy jest terminem procesowym, który może być przywrócony w przypadku spełnienia wymogów wskazanych w art. 58 k.p.a. i omówił przesłanki przywrócenia terminu do uzupełnienia formalnego wniosku wynikające z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie organu, strona nie uprawdopodobniła, że nie dochowanie terminu nie jest jej winą. Prośbę o przywrócenie terminu J.K. złożył 18 września 2017 r., dołączając do wniosku postanowienie Sądu Rejonowego w B. - Z. z 21 grudnia 2016 r. o stwierdzeniu praw do spadku po S.b.. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 19 maja 2017 r., a termin do jego złożenia upłynął w dniu 9 czerwca 2017 r. Strona złożyła wymagane dokumenty ponad trzy miesiące po terminie. W prośbie o przywrócenie terminu J.K., jako uzasadnienie jego przekroczenia wskazał, że odpis prawomocnego postanowienia sądu o nabyciu spadku otrzymał dopiero w dniu 13 września 2017 r. i jak wynika z odpisu tego postanowienia (zawierającego klauzulę prawomocności) zostało mu ono wydane na jego wniosek po uiszczeniu opłaty kancelaryjnej. Zdaniem organu J.K. był świadomy tego, iż odpis postanowienia zostanie mu wydany na jego wniosek (o czym zapewne pouczył go Sąd Okręgowy w K. podczas ogłoszenia wyroku po apelacji sygn. akt II Ca 262/17), tylko z przyczyn wskazanych w prośbie o przywrócenie terminu zwlekał z wystąpieniem o odpis prawomocnego orzeczenia. Strona była poinformowana o konieczności dochowania terminów, co potwierdza oświadczenie strony z 9 listopada 2015 r. złożone w Biurze Powiatowym w B. – Z.. Wpisanie w przedmiotowym oświadczeniu przez J.K. nieprawidłowego terminu na złożenie postanowienia (14 dni), w przypadku zachowania terminu nie wywoływało negatywnych skutków procesowych dla strony. Strona dopiero pod koniec sierpnia wystąpiła o wydanie prawomocnego postanowienia sądu, mimo, że apelacja R.B. od wyroku Sądu Rejonowego w B. - Z. została oddalona. Przyjmując przy ocenie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy organ uznał, że złożenie prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po okresie ponad trzech miesięcy od jego uprawomocnienia, czyli z uchybieniem terminu było wynikiem dopuszczenia się zaniedbania. J.K. utrzymuje, że nie dotrzymał terminu do wniesienia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, bowiem myślał, że wyrok Sądu w K. oddalający apelację R.B. zostanie zaskarżony, co nie miało miejsca. Powoływanie się na daty przekazania akt sądowych w niniejszej sprawie nie wyklucza zaniedbania ze strony J.K., bowiem niezależnie od tych argumentów, mógł on po rozpatrzeniu apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego w B. – Z. wystąpić do Sądu o odpis prawomocnego orzeczenia, czego nie uczynił aż do końca sierpnia 2017 r. Natomiast argument, że skarżący dopiero w dniu 15 września 2017 r. dowiedział się, iż ustalony jest termin 14 dni (co prawda błędny) od dnia uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku na złożenie tego postanowienia wyraźnie stoi w sprzeczności ze złożonym przez J.K. w dniu 9 listopada 2015 r. oświadczeniem. Odnosząc się do treści zażalenia, że cyt. "klauzula prawomocności została nadana postanowieniu dopiero dnia 5 września 2017 r." podkreślono, że to odpis postanowienia zawierającego nadaną z dniem 19 maja 2017 r. klauzulę prawomocności został sporządzony (zresztą na wniosek strony) w tej dacie. W ocenie organu J.K. nie dochował staranności w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 w przypadku śmierci rolnika i nie uprawdopodobnił, że nie mógł złożyć w terminie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, z powodu przesłanki nie dającej się przezwyciężyć. Ujawnione w sprawie okoliczności nie pozawalały na przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy co oznacza, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia wnioskowanego terminu Na powyższe postanowienie J.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o zmianę postanowienia i przywrócenie mu terminu do złożenia prawomocnego postanowienia Sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym S.b.. Wskazał, że nie zgadza się z w/w postanowieniem, ponieważ uchybienie terminowi nie nastąpiło z jego winy. Sytuacja faktycznie wyglądała tak jak wskazał we wniosku o przywrócenie terminu. W związku ze stanowiskiem organu wskazał, że leczy się psychiatrycznie, czego nie chciał ujawniać. Ma problemy z pamięcią, koncentracją i ze zrozumieniem przepisów prawnych. W sprawie sądowej korzystał z pomocy prawnika, który prowadził sprawę. W sprawie o przyznanie płatności nie korzystał z pomocy prawnej, wszelkie czynności, oprócz pism o przywrócenie terminu, wykonywał sam, po pouczeniach pracowników Agencji. Nie informował adwokata o postępowaniu w sprawie przyznania płatności. Był przekonany, że orzeczenie otrzyma z urzędu. Sądy w pouczeniach nie informują, że postanowienie nie jest z urzędu wysyłane do stron i należy złożyć odpowiedni wniosek. Wszystkie dokumenty wcześniej złożył, zgodnie z pouczeniem pracownika Agencji. Kiedy przyszedł kolejny raz do Agencji poinformowano go, że upłynął termin do złożenia postanowienia Sądu. Wówczas spytał pełnomocnika o możliwość uzyskania odpisu orzeczenia i został poinstruowany, w jaki sposób ma to uczynić. Z uwagi na problemy natury zdrowotnej nie można zarzucić mu, że nie dochował staranności w trakcie postępowania o przyznanie płatności na rok 2016 w przypadku śmierci rolnika. Do skargi dołączył zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 29 grudnia 2017 r. przez specjalistę psychiatrę i seksuologa. W odpowiedzi na skargę dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że skarżący nie podnosił argumentów natury zdrowotnej przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w powołanych wyżej granicach należy stwierdzić, że skarga jako niezasadna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem oceny jest zagadnienie proceduralne dotyczące zgodności z prawem odmowy przywrócenia skarżącemu terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności obejmujących jednolitą płatność obszarową płatność na zazielenienie, płatność dodatkową, płatność do krów, płatności do bydła oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi (ONW) w przypadku śmierci rolnika – S..B.. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w przypadku śmierci rolnika, która nastąpiła w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do dnia doręczenia decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, płatności bezpośrednie przysługują jego spadkobiercy, który spełnia warunki określone w tym przepisie, wstąpi do postępowania zainicjowanego przez rolnika w terminie 7 miesięcy od otwarcia spadku, oraz dokona wskazanych w przepisie czynności. Obowiązki spadkobiercy zmarłego rolnika obejmują między innymi obowiązek przedłożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku w terminie 21 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia. Podkreślić należy, że postępowania w zakresie przyznawania płatności jest sformalizowane, nakłada na strony obowiązek dokonywania czynności w określonej formie i terminach, których zaniechanie pociąga negatywne skutki dla wnioskodawcy. Stan faktyczny sprawy nie był sporny. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w B. Z. z dnia 21 grudnia 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt I Ns 796/15 stwierdzono nabycie spardku po zmarłym S.b., zaś orzeczenie to stało się prawomocne 19 maja 2017 r. Oznacza to, że w dniu 19 maja 2017 r. rozpoczął bieg 21 dniowy termin przewidziany w art. 27 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Termin ten upłynął z dniem 9 czerwca 2017 r. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje, jak również nie kwestionuje, że wymagany dokument (prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku) zostało przez niego złożone w dniu 18 września 2017r., a zatem po terminie. Termin określony w art. 27 ust. 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest ustawowym terminem procesowym, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) – por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt II GPS 3/12 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że termin ten – co do zasady – może zostać przywrócony. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.). Z powyższego unormowania wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: zainteresowany wniesie prośbę o przywrócenie terminu; zachowany zostanie termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (siedem dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, który jest nieprzywracalny); uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu; dopełni wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której został ustanowiony przywracalny termin. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Ustawodawca nie wymaga w tym zakresie przeprowadzenia dowodu, uznając za wystarczające uprawdopodobnienie okoliczności świadczących o braku winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako warunku przywrócenia terminu wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności strony przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, organ obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy. Oznacza to, że strona wnosząca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które uniemożliwiły jej prawidłowe dokonanie czynności procesowej oraz wykazać, że mimo dołożenia szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana, nie było możliwe przezwyciężenie przeszkody powstałej w dochowaniu terminu nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 22 listopada 2013 r., sygn. akt: II FZ 989/13 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi więc nie tylko o uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, lecz także wykazanie, że zaistniała sytuacja stanowiła niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Przepisy normujące instytucję przywrócenia terminu jednoznacznie wskazują, jakie przesłanki warunkują możliwość skorzystania z tej instytucji, a nadto precyzują, jakie okoliczności winny być uprawdopodobnione, aby wniosek mógł zostać merytorycznie rozpoznany. Przesłanki i okoliczności muszą zostać spełnione kumulatywnie i żadne przepisy proceduralne w rzeczonym zakresie nie przewidują odstępstwa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zaaprobować ocenę dokonaną przez organ, że skarżący nie uprawdopodobnił braku zawinienia w uchybieniu terminu do złożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po S.b.. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom wniosku posiadał wiedzę, że w przypadku wniosku transferowego koniecznym jest - ograniczone terminem - przedłożenie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Potwierdzeniem jest własnoręcznie napisane oświadczenie z dnia 9 listopada 2015 r. Jakkolwiek w oświadczeniu wskazano błędnie krótszy okres to okoliczność ta nie ma, jak zasadnie wskazuje organ, istotnego znaczenia, wobec nie zachowania przez skarżącego nawet dłuższego - 21 dniowego terminu ustawowego. O braku winy nie może świadczyć eksponowany we wniosku o przywrócenie terminu i w skardze brak świadomości w zakresie daty uprawomocnienia się postanowienia. Skarżący w tym zakresie odwołuje się do deklaracji złożonej przez R. B. na rozprawie apelacyjnej o zamiarze wniesienia kasacji od postanowienia Sądu Okręgowego. Skarżący, co wynika z wniosku uczestniczył w rozprawie apelacyjnej przed Sadem Okręgowym. Orzeczenia tego sądu są prawomocne, o czym sąd informuje uczestników, a ponadto, co wynika z treści skargi skarżący był reprezentowany w postępowaniu spadkowym przez profesjonalnego pełnomocnika. W sytuacji, gdy złożenie prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku było ograniczone terminem liczonym od daty uprawomocnienia się postanowienia, o czym skarżący był poinformowany, zachowanie minimum staranności wymagało, w przypadku wątpliwości co do daty uprawomocnienia się postanowienia, zasad jego doręczenia, zasięgnięcia porady od reprezentującego skarżącego w tej sprawie pełnomocnika. Skarżący, co sam przyznaje w skardze porady w tym zakresie zasięgnął dopiero po uzyskaniu w Agencji informacji o uchybieniu terminowi, wcześniej nie podejmował żadnych kroków w celu otrzymania prawomocnego postanowienia, ewentualnie uzyskania informacji co do zasad doręczania przez sąd zapadłego orzeczenia. Takie zachowanie nie tylko winno być oceniane jako niezachowanie należytej staranności ale nosi nawet znamiona niedbalstwa. Z kolei dopuszczenie się niedbalstwa winno być uznane za negatywna przesłankę do przywrócenia terminu. Prawidłowa jest zatem ocena organu, że w przypadku skarżącego nie można stwierdzić, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć Na ocenę nie może mieć decydującego wpływu załączone do skargi zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 29 grudnia 2017 r., z którego wynika, że skarżący pozostaje pod opieką psychiatryczną, z powodu zapominania, nasilających trudności koncentracji, chwiejnego nastroju, że wymaga dalszego nadzoru oraz oddziaływań psychiatrycznych. Po pierwsze skarżący we wniosku nie powoływał się na dolegliwości zdrowotne, nie wskazywał na stan zdrowia jako przyczynę niezachowania terminu. Organ rozpoznając wniosek nie dysponował wiedzą na temat zdrowia skarżącego, nie mógł oceniać tej okoliczności w kategorii przesłanek świadczących o braku winy strony w uchybieniu terminu. Sąd, jak wskazano wyżej, dokonuje oceny legalności aktu na datę jego wydania, na podstawie akt będących podstawą orzekania przez organ. Na marginesie należy zauważyć, że z przedłożonego zaświadczenia nie wynika, by stan zdrowia skarżącego opisany w zaświadczeniu ujawnił się, lub pogorszył po złożeniu wniosku transferowaego. Skarżący złożył wniosek transferowy, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku (postępowanie z wniosku zostało wprawdzie umorzone z uwagi na rozpoznawanie przez sąd wcześniejszego wniosku R.B.), a zatem podejmował w terminach konkretne czynności zmierzające do otrzymania płatności. Treść zaświadczenia nie pozwala na przyjęcie bezpośredniego związku między uchybieniem terminu a stanem zdrowia skarżącego. Podkreślić należy, że nie każda choroba jest przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej, powołanie się na okoliczność choroby wymaga wykazania, że była to taka choroba, która uniemożliwiła działanie stronie. Analizując zaskarżone postanowienie przez pryzmat wymogów określonych w art. 58 należy stwierdzić że organ zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym S. B., jako że przytoczona przez niego argumentacja nie wskazywała na istnienie niezawinionej przyczyny uchybienia terminu. Okoliczności faktyczne sprawy nie pozwalają bowiem przyjąć, że skarżący użył możliwie największego wysiłku umożliwiającego zachowanie terminu do złożenia wymaganego prawem dokumentu. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zmianę postanowienia i przywrócenie terminu należy wyjaśnić, że na skutek zaskarżenia postanowienia sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz jedynie kontroluje (ocenia) działalność tego organu pod względem zgodności z prawem. To oznacza, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym wniosek taki nie może odnieść skutku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.