I SA/Ke 336/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.),, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...].Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...].. nr [...].odmawiającą A. P. rozłożenia na raty zaległości podatkowych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 22 listopada 2010r. A. P. zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o rozłożenie jego zaległości podatkowych na raty płatne po 200 zł miesięcznie. Wnioskodawca prośbę swą umotywował trudną sytuacją finansową oraz rodzinną. Podatnik podniósł, że w ostatnim czasie zamknął działalność gospodarczą oraz że ma na utrzymaniu czteroosobową rodzinę i nie jest w stanie płacić większej raty. Ponadto oświadczył, że jeżeli znajdzie pracę to będzie spłacał w większych ratach zaległość podatkową. W dniu 13 grudnia 2010r. podatnik złożył oświadczenie o stanie majątkowym z dnia 9 grudnia 2010r., w którym m.in. wskazał, że złożył wniosek o raty spłaty zadłużenia wobec Urzędu Skarbowego w S. w kwocie 52.690,30 zł. Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowych płatnych po 200 zł miesięcznie w kwocie łącznej 52.690,30 zł. Wyjaśnił, że łączna kwota zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę na dzień złożenia wniosku wyniosła 84.097,10 zł. Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał treść art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Organ wyjaśnił, że przepis ten umożliwia zastosowanie ulgi, jednakże nie wskazuje okoliczności, które obligowałyby organ podatkowy do rozpatrzenia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Ocenę tych okoliczności ustawodawca pozostawił organowi rozstrzygającemu o udzieleniu ulgi. Zawarty w przepisie zwrot "może" oznacza, że w każdym przypadku decyzja będzie wydana w ramach uznania organu. Jakkolwiek uznaniowy charakter decyzji oznacza, że organy podatkowe mogą, ale nie muszą, udzielić ulgi, to jednak decyzje wydawane w tym trybie nie mogą być dowolne. Przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia której uzależniona jest możliwość zastosowania ulgi wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i jego rodziny. Ważnego interesu podatnika nie można jednak utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie udzielenia ulgi. Powinny o tym decydować zobiektywizowane kryteria. Zastosowanie ulgi podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, gdyż zasadą jest płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Ponadto organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Podejmując decyzję w sprawie udzielenia ulgi organ podatkowy obowiązany jest dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych, aby stwierdzić czy istnieją przesłanki uzasadniające pozytywne rozpatrzenie wniosku. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. P. prowadził działalność gospodarczą do dnia 31 października 2010r. w zakresie transportu ciężarowego. Jak podaje podatnik w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 9 grudnia 2010r. przyczyną powstania zaległości podatkowych było: drogie paliwo, przeciąganie terminów płatności, zakup winiet, zakup części do samochodów i naczep oraz spłacanie rat leasingowych za używane pojazdy. Nadto ze złożonego oświadczenia o stanie majątkowym wynika, iż aktualnie A. P. i jego żona A.nie uzyskują żadnych dochodów. Podatnik wraz ze swoją rodziną, tj. żoną i dwójką dzieci: lat 9 i lat 5 zamieszkują u teściów J. i T. G. zajmując jeden pokój z kuchnią, WC i łazienkę. W oświadczeniu tym podatnik wymienił również ponoszone stałe opłaty i wydatki takie jak: gaz - 46 zł na miesiąc, woda - 30 zł na dwa miesiące, energia elektryczna - 200 zł na kwartał, kanalizacja - 120 zł na rok, opłata za telefon komórkowy - 30 zł miesięcznie, wyżywienie - 200 zł na osobę miesięcznie, środki czystości i odzież - 100 zł miesięcznie, co daje razem kwotę wydatków ok. 1.068 zł miesięcznie. Jednocześnie A. P. w strukturze wydatków wymienił także, iż spłaca kredyt konsumpcyjny zaciągnięty w roku 2009 z terminem płatności do roku 2014 w wysokości 43.247,00 zł, z którego pozostało do zapłaty 34.451,00 zł, wysokość miesięcznej raty wynosi 733,00 zł + odsetki oraz podał, że ma do spłaty jeszcze drugi kredyt dla małych firm, z którego do zapłaty pozostało 57.439,90 zł, a dla którego spłata została chwilowo wstrzymana. Ponadto A. P. podał, iż posiada pojazd marki Renault Premium 385, rok produkcji 1997, niesprawny technicznie, którego wartość oszacował na 5.000 zł oraz naczepę skrzyniową, rok produkcji 1985, niesprawna technicznie, której wartość oszacował na 1.000 zł i wskazał, że pojazdy te są zajęte przez komornika skarbowego. Organ zwrócił uwagę, że podatnik posiada szereg zadłużeń wobec innych wierzycieli takich jak: Zakład Ubezpieczeń Społecznych - 16.177,40 zł, Urząd Gminy w P. - 12.548,00 zł, Ś. Urząd Wojewódzki w K. - 1.050,00 zł, K. Odział Straży Granicznej w N. S.- 1.000,00 zł oraz Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. - 5.450,00 zł. W przypadku tego ostatniego wierzyciela, tj. WITD w K., podatnik zaznaczył, że również do niego złożył wniosek o raty. W złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym podatnik podniósł, że na razie nie ma żadnej pracy i jest w trakcie jej poszukiwania. Przy czym zarówno do wniosku z dnia 22 listopada 2010r. jak i do oświadczenia o stanie majątkowym podatnik nie dołączył żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby zawarte w nich informacje a ciężar dowiedzenia określonych faktów i okoliczności ciąży na stronie, która wywodzi pozytywne dla siebie skutki prawne wydanej decyzji. Zdaniem organu, rozstrzygając w przedmiotowej sprawie wziął on pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym również pismo dostarczone przez A. P. w toku prowadzonego w tutejszej Izbie Skarbowej postępowania odwoławczego, jak również argumenty podnoszone przez podatnika w złożonym wniosku, a także w odwołaniu. Na etapie postępowania przed organem odwoławczym A. P. przesłał pismo, w którym wyjaśnił, że jego sytuacja majątkowa nie uległa zmianie, a jego jedynym majątkiem jest ciągnik siodłowy z naczepą, który jest zajęty przez Komornika Skarbowego Urzędu Skarbowego w S.. W piśmie tym podatnik oświadczył również, że ma podjąć pracę na koniec wiosny. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, iż sytuacja finansowa podatnika jest skomplikowana i trudna w ocenie albowiem podatnik wskazał na znaczne wydatki ponoszone w związku z utrzymaniem rodziny, a także związane ze spłatą zadłużenia, natomiast z drugiej strony wykazał brak jakiegokolwiek źródła dochodów. Udzielenie podatnikowi ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę jest instytucją nadzwyczajną, lecz także możliwe jest dopiero po przedstawieniu przez podatnika realnych możliwości spłaty zobowiązań, czyli musi opierać się na realnych założeniach. Z analizy sytuacji materialnej winno wynikać, że dochody podatnika pozwolą na zapłatę rat w określonej wysokości i terminach. Podatnik w trakcie toczącego się postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji o udzielenie ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych nie wskazał i nie wyjaśnił z jakich źródeł zamierza pozyskać środki na regulowanie proponowanych rat w kwocie 200 zł. W ocenie organu odwoławczego, treść udzielonej informacji, że pracę ma podjąć na koniec wiosny, nie pozwala przyjąć, że proponowana przez podatnika zapłata zaległości w ratach ma realne podstawy i podatnik będzie regulował te raty. Zatem uwzględnienie wniosku podatnika i udzielenie wnioskowanej ulgi przez organ podatkowy stanowiłoby udzielenie pozornej, a nie rzeczywistej ulgi, gdyż zaproponowane raty od samego początku będą niemożliwe do zapłacenia przez wnioskodawcę. Organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec A. P. z tytułu zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych, objętych przedmiotowym wnioskiem o ulgę podatkową w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych, gdzie w trakcie tego postępowania dokonał m.in. zajęcia rachunku bankowego, zajęcia innych wierzytelności oraz zajęcia ruchomości. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, iż w bazie Urzędu Skarbowego w S. A. P. figuruje jako strona czynności majątkowych, m.in.: jako zbywca w 2010r. nieruchomości o pow. 1,0165 ha położonej w G. zgodnie z umową przeniesienia własności tej nieruchomości w wykonaniu oświadczenia o odwołaniu darowizny. Organ wskazał, że podane przez podatnika okoliczności powstania zaległości, wynikają z ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej. Przy czym podatnik z tytułu tej działalności uzyskiwał wcześniej dochody - według złożonych przez podatnika zeznań: PIT-36 za 2007r. przychód wyniósł 490.494,26 zł, natomiast dochód do opodatkowania 30.628,46 zł, PIT-36 za 2008r. przychód wyniósł 417.856,15 zł, natomiast dochód do opodatkowania 23.635,72 zł, PIT-36 za 2009r. przychód wyniósł 254.991,42 zł, natomiast dochód do opodatkowania 31.144,19 zł. Podatnik nie wykazał istnienia interesu publicznego, natomiast rozważając tą przesłankę organ odwoławczy uwzględnił konieczność respektowania wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Zaproponowana przez podatnika wysokość miesięcznej raty 200 zł prowadziłaby do spłaty zadłużenia przez ponad 22 lata, a więc propozycja ta pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym, jakim jest zapewnienie środków w budżecie Państwa na sfinansowanie potrzeb całego społeczeństwa. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. A. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Decyzji zarzucił naruszenie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i dowolną ocenę zaoferowanych dowodów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zgadza się z argumentacją organu. Prowadzi ona do przekonania, że podatnik, który faktycznie również z przyczyn niezawinionych posiada znaczne zadłużenia nie jest w stanie ich spłacać w ratach tylko dlatego, że jest za biedny i nie oferuje wyższych rat niż posiada aktualne możliwości. Pojęcie interesu publicznego rozumiane jest opatrznie, bowiem nie uwzględnia ono tego, iż Państwo nie jest w stanie zapewnić możliwości zarobkowych mimo, że skarżący czyni w tym zakresie starania. Żona jest bezrobotna bez prawa do zasiłku, skarżący zaś z uwagi na problemy podatkowe, zajęcia samochodów i przyczepy zmuszony był do zaprzestania działalności, tym bardziej, że przynosiła ona starty. Na utrzymaniu mają małoletnie dzieci, którym zabezpieczenie podstawowych potrzeb w zakresie wyżywienia, ubioru i kształcenia leży również w interesie publicznym. Z intencji uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż gdyby skarżący złożył wniosek o rozłożenie na większe raty to być może zostałby on uwzględniony. Organ podatkowy nie jest związany żądaniem co do wysokości rat miesięcznych jeżeli ustalił, że powinny być one wyższe, to winien podjąć w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie. Skarżący wiernie przedstawił swoją sytuację życiową w dacie składania wniosku i oświadczeń podając jednocześnie, że czyni starania o podjęcie pracy i przy uwzględnieniu wielkości rat oraz samej możliwości rozłożenia tych należności - należy mieć również na uwadze możliwości zarobkowe. Z treści uzasadnienia wynika, że przyczyną nie uwzględnienia wniosku było to, iż skarżący złożył wniosek o rozłożenie zaległości podatkowych na raty w kwocie 52.690,30 zł, zaś rzeczywista zaległość wraz z odsetkami wynosiła 84.097,10 zł. Złożenie wniosku o rozłożenie na raty części zaległości podatkowych jest dopuszczalne i organ winien rozstrzygać go w granicach określonych we wniosku. Jak bowiem wynika z postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika skarbowego US w S. zajęty jest ciągnik siodłowy z naczepą i prowadzona jest egzekucja w tym zakresie. Organ podatkowy winien badać czy istnieje uzasadniony ważny interes podatnika lub interes publiczny do rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Oba te interesy nie muszą występować kumulatywnie, aby uwzględnić tenże wniosek. W sytuacji kiedy organ przyznał, że istnieje ważny interes podatnika, to rozstrzygnięcie nie może być negatywne, bowiem wtedy mamy do czynienia z dowolną a nie swobodną oceną dowodów, a uznaniowość przeradza się w dowolność. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie podjęte w warunkach art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oparte na uznaniu administracyjnym. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może rozłożyć zapłatę podatku na raty. Oznacza to, iż nawet jeśli w wyniku analizy sytuacji wnioskodawcy okaże się, że zaistnieją powyższe przesłanki organ może, ale nie musi rozłożyć zapłatę podatku na raty. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym podnosi się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, sprawiedliwość, itp. Instytucja rozłożenia zapłaty podatku na raty traktowana jest jako wyjątek od zasady i winna mieć zastosowanie jedynie do sytuacji szczególnych, odbiegających od przyjętych standardów. Zawarty w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zwrot "może" oznacza, że w każdym przypadku decyzja będzie wydana w ramach uznania organu. Instytucja uznania administracyjnego nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu ważnego interesu podatnika (por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1999r. sygn. akt. I SA/Wr 1344/ 97, LEX nr 37907). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że jeżeli decyzja została wydana zgodnie z prawem, to choćby w ocenie Sądu administracyjnego była niesłuszna, nie podlega uchyleniu, ponieważ Sąd ten nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji. Ta reguła ma zastosowanie zarówno wtedy, gdy decyzja ma charakter związany, jak i gdy przepis prawa materialnego nie określa wiążąco sposobu załatwienia sprawy, dając organowi administracyjnemu możliwość wyboru sposobu jej załatwienia (por. wyrok SN z 19 marca 1985 r. III ARN 18/83, NP 1987r., nr 2, s.119, a także – J. Orłowski, Uznanie administracyjne w prawie podatkowym, Gdańsk 2005, s. 158 i nast.). Zakres sądowej kontroli decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem, a jak wyżej wskazano, kontroli nie podlegają kryteria słuszności czy celowości. Sąd zatem nie jest uprawniony do zastępowania organów podatkowych w działaniu przez ocenę celowości ich decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000r. III SA 941/99, niepubl.). Ocena czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art.191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego w sprawie (art.187 § 1 Ordynacji podatkowej), jak również dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. Z przedmiotowej sprawy wynika, że A. P. w dniu 22 listopada 2010r. złożył wniosek o rozłożenie na raty jego zaległości podatkowych. W celu dokonania oceny aktualnej sytuacji podatnika, organy przeprowadziły kontrolę co do stanu majątkowego strony. W tym zakresie od skarżącego odebrały oświadczenie z dnia 9 grudnia 2010r. o jego stanie majątkowym, a także dodatkowe informacje, które spisano w dniu 30 grudnia 2010r. Na tej podstawie organy ustaliły, że wnioskodawca i jego małżonka są osobami bezrobotnymi, mającymi na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Ponadto, organy szczegółowo ustaliły wydatki rodziny na jej miesięczne utrzymanie. Wskazały na mienie ruchome i fakt zajęcia ich przez komornika sądowego. Określiły zakres obciążeń skarżącego wynikających z zadłużenia w postaci kredytu konsumpcyjnego i kredytu dla małych firm, a także posiadanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, Urzędzie Gminy w P, Ś. Urzędzie Wojewódzkim w K., K.Oddziale Straży Granicznej w N. S., u Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K.. Dalszym etapem ustalania sytuacji majątkowej wnioskodawcy była analiza składanych przez niego zeznań podatkowych za lata 2007, 2008 i 2009. Na tej podstawie organ wskazał na dochody A. P. w latach, w których między innymi powstały zaległości podatkowe. Po uwzględnieniu wszystkich powyższych okoliczności organy doszły do przekonania, że sytuacja A. P. nie uzasadnia udzielenia wnioskowanej ulgi. Podejmując taką decyzję organ nie pominął przy tym sygnalizowanego przez wnioskodawcę zamiaru podjęcia przez niego pracy zawodowej. W tym kontekście organ jednak podniósł, że lakoniczność tej informacji nie pozwala na przyjęcie, że proponowana przez podatnika zapłata zaległości w ratach ma realne podstawy. Zdaniem Sądu, ocena powyższych okoliczności, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej, nie wykracza poza granice przyznanego organom uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego i odniosły się do wszystkich podnoszonych przez A. P. argumentów. Na tej podstawie dokonały oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy, nie pomijając rozważań na temat przesłanki interesu publicznego. Swoje rozstrzygnięcie szczegółowo uzasadniły. Wyczerpujące rozpatrzenia całego materiału dowodowego dało podstawę do odmowy rozłożenia zapłaty podatku na raty. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że sądowa kontroli legalności decyzji obejmuje jedynie samo postępowania poprzedzające jej wydanie. Kontrola ta wykazała, że zostało ono przeprowadzone w pełni prawidłowo. Natomiast kontrola ta nie obejmuje rozstrzygnięcia organu, ponieważ o tym, czy instytucja ulgi w spłacie zobowiązań podatnika powinna być stronie przyznana, przesądza organ administracji publicznej. Końcowo uwagi wymaga zarzut skarżącego co do kwoty podatku objętego jego wnioskiem. Otóż ustalenia organów co do rzeczywistej kwoty zadłużenia A. P. poczynione zostały w celu pełnego zobrazowania jego sytuacji majątkowej. Ustalenie te nie spowodowały natomiast, wbrew twierdzeniom skargi, że organ rozstrzygnął poza granice określone we wniosku. Tym samym zarzut strony jest nieuzasadniony. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.