I SA/Ke 365/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zobowiązań pieniężnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.P. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("SKO", "Kolegium") decyzją z [...]r. nr SKO. [...]utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] r. nr [...] w sprawie odmowy umorzenia H. K. zobowiązań pieniężnych w kwocie 880 zł z tytułu IV raty podatku za 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że H. K. wnioskiem z [...]r. wystąpił do organu podatkowego o umorzenie zaległego podatku w kwocie 880 z tytułu podatku gruntowego. Uzasadniając wniosek podniósł, że jest osobą schorowaną, nie może pracować w gospodarstwie rolnym. Część gospodarstwa została wydzierżawiona, części nie może oddać w dzierżawę z uwagi na nieuregulowany stan prawny. Wskazał też na trudne warunki mieszkaniowe spowodowane tym, że nie otrzymał pozwolenia na budowę domu mieszkalnego, Kolegium powołując się na treść art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wyjaśniło, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Dodało, że jakkolwiek umorzenie zaległości podatkowych jest kompetencją o charakterze uznaniowym to decyzje wydane w tym trybie nie są dowolne, lecz muszą być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Cytując tezy z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ omówił przesłanki, których wystąpienie świadczy o istnieniu ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. W opinii Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, zgromadził materiał dowodowy co do sytuacji materialnej wnioskodawcy oraz dokonał odpowiadającej wymogom prawa jego oceny. Za prawidłowe uznało wnioski, że posiadane przez stronę gospodarstwo powinno przynosić dochód wystarczający na pokrycie zobowiązań podatkowych jak również ocenę wpływu stanu zdrowia wnioskodawcy na jego możliwości płatnicze, zgodnie z którą mimo, że stan ten uniemożliwia pracę, to zobowiązany ma możliwość zatrudnienia osoby do prowadzenia gospodarstwa, wydzierżawienia go bądź też sprzedaży. SKO za trafny i przekonujący uznało argument, że skarżący będąc posiadaczem stosunkowo dużego gospodarstwa powinien przewidywać konsekwencje prawnopodatkowe związane z tym faktem. Niegospodarność i zaniechania nie mogą bowiem uzasadniać przyznania ulgi podatkowej. Podkreśliło, że uprzednio dokonywane przez organ umorzenia zaległości nie spełniły swojej roli, wnioskodawca wysuwa kolejne żądania, a stan niepłacenia podatku przybiera charakter permanentnego. Zdaniem Kolegium, ocena okoliczności w aspekcie przyznania ulgi podatkowej i stwierdzenia braku przesłanek dla umorzenia zaległości nie nosi cechy dowolności. Oceny tej dokonano opierając się na sytuacji majątkowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania. Organ podniósł, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. W interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Tym samym podatnik powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów i nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym. Wnioskodawca, pomimo wezwań, nie przedstawił dokumentów wskazujących na ponoszone przez niego wydatki. Nie przedstawił także dokumentów potwierdzających wystąpienie u niego nadzwyczajnych losowych przypadków uzasadniających niemożliwość uregulowania zaległości podatkowych. Do akt sprawy załączone zostały kserokopie dwóch recepty, które to dokumenty w kontekście całego wniosku o umorzenie zaległości nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania zasadności twierdzeń wnioskodawcy. Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że ponoszenie kosztów związanych z posiadaniem gospodarstwa rolnego nie stanowi samoistnej przesłanki do przyznania ulgi podatkowej. W swoich zamierzeniach podatnik powinien uwzględnić obciążenia publicznoprawne, a takim jest także podatek rolny. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne nadzwyczajne, nagłe i wyjątkowe okoliczności uniemożliwiające zapłatę zaległości. Organ podkreślił, że skarżący posiada gospodarstwo rolne, które z uwagi na dużą powierzchnię (24,22 ha) oraz dobrą jakość gleb, przy dobrym prowadzeniu powinno przynosić dochód wystarczający na pokrycie zobowiązań podatkowych. W ocenie Kolegium, bez znaczenia jest przy tym stan zdrowia zobowiązanego, który uniemożliwia mu pracę, bowiem ma on możliwość zatrudnienia osoby do prowadzenia gospodarstwa, wydzierżawienia gospodarstwa i uzyskiwania dochodów z tego tytułu, bądź też jego sprzedaży. Podatek rolny jest podatkiem typu majątkowego, zależnym tylko od faktu posiadania nieruchomości, nie zaś od tego, czy nieruchomość jest użytkowana, czy też czy przynosi dochody lub straty. W opinii organu H. K. decydując się na posiadanie tak dużego gospodarstwa rolnego winien był uwzględnić wynikające z tego posiadania konsekwencje prawnopodatkowe w postaci istnienia obowiązku zapłaty podatku. Zasadą jest bowiem płacenie podatków w terminach i wysokościach określonych przez prawo, natomiast umorzenie zaległości podatkowych traktowane musi być jako instytucja nadzwyczajna, gdyż prowadzi do uprzywilejowania jednych podatników kosztem pozostałych, którzy płacą podatki. Na decyzję SKO H. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej ewentualnie o zmianę zaskarżonych decyzji i umorzenie zobowiązania podatkowego zarzucił: - naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie braku podstaw do umorzenia zaległości; oraz przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe; - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłową ocenę organu odwoławczego o nieprzekroczeniu przez organ pierwszej instancji granic swobodnej oceny dowodów. Uzasadniając zarzuty podniósł, że podatek został naliczony niezasadnie. Zarzucił, że nie jest właścicielem gospodarstwa o powierzchni z której został obciążony podatkiem. W jego ocenie został obciążony z gospodarstwa należącego do [...],[...]i S. K.. Podniósł, iż jest człowiekiem chorym, niezdolnym do pracy. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 600 zł (po potrąceniach), poza emeryturą nie ma żadnych dochodów. Posiada długi w sądach z tytułu rozgraniczenia, kar. Podniósł, że pola nie może wydzierżawić bez tytułu własności, ponadto działki nie mają dojazdów. Do skargi załączył plik kserokopii dokumentów w tym decyzję Starosty [...] z [...] r. znak [...]oraz decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...]r. znak: [...] W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił też, uznając za niewadliwe, ustalenia organu w zakresie stanu faktycznego, które znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO w K. dotycząca odmowy umorzenia zaległości podatkowych w kwocie 880 zł z tytułu IV raty podatku rolnego za 2016 r. Przystępując do rozważań w przedmiocie ulg podatkowych, należy zaznaczyć, że zastosowanie ulgi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, bowiem zasadą jest terminowe płacenie podatków. Wszelkie ulgi podatkowe są wyjątkiem oraz istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania. W związku z takim charakterem ulg podatkowych oraz faktem, że udzielanie ulg w spłacie podatków traktowane jest, co do zasady, jako jedna z form pomocy udzielanej przez państwo, pomoc taka dopuszczalna jest w ściśle określonych przepisami prawa sytuacjach. Instytucja umorzenia zaległości podatkowej w trybie decyzji organu podatkowego w indywidualnej sprawie zbudowana jest przy zastosowaniu tzw. uznania administracyjnego (art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), która jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi na wybór konsekwencji prawnych ustalonej sytuacji, organ może, ale nie musi umorzyć zaległości nawet w przypadku spełnienia przez podatnika przesłanek określonych w tym przepisie. Nawet w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie będzie zobowiązany do umorzenia zaległości. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi (por. wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt: II FSK 1026/10 dostępny: www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy uzna, że w sprawie istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Ponadto oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Wymaga przy tym podkreślenia, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia wystąpienia przesłanek umorzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. Z kolei sądowa kontrola tego rodzaju decyzji sprowadza się do oceny, czy organ zbadał sprawę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. istnienia w danej sprawie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, a w przypadku ich stwierdzenia czy organ odmawiając przyznania ulgi nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Przepis art. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej ogranicza uznanie administracyjne kierunkowymi dyrektywami wyboru "ważnym interesem podatnika" oraz "interesem publicznym". Są to pojęcia nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, iż w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika (np. klęski żywiołowe, zdarzenia losowe) i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów skarbowych. Pojęcia ważnego interesu nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych. Pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków związanych z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, z powołaniem się na trudną sytuację materialną szczególny nacisk winien być położony właśnie na analizę sytuacji ekonomicznej podatnika (por. wyrok NSA z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty może zachwiać podstawami egzystencji podatnika oraz osób z nim związanych. Należy przy tym zauważyć, że o istnieniu ważnego interesu podatnika muszą decydować kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, wśród których szczególne znaczenie mają zdrowie, zagrożenie egzystencji, możliwości zarobkowania w celu zdobycia środków. Z kolei nakaz uwzględnienia "interesu publicznego" oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, a także sytuację, gdy zapłata zobowiązania podatkowego spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt [...], Lex nr 36843). Ustalenie przez organ podatkowy kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Zgromadziły materiał dowodowy co do sytuacji materialnej skarżącego, w zakresie w jakim było to możliwe przy postawie skarżącego oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawa oceny materiału dowodowego. Przy dokonywaniu oceny w kontekście przyznania ulgi organy wzięły pod uwagę fakt, że posiada stałe źródło dochodu w postaci świadczenia emerytalnego w wysokości 906,70 zł. Posiadanie stałego źródła dochodu z uwzględnieniem otrzymanego wyrównania w wysokości 19673,69 zł stanowi zabezpieczenie podstawowych potrzeb, pozwala na planowanie wydatków. Skarżący posiada duże gospodarstwo rolne. Za prawidłowe należy uznać wnioski, że gospodarstwo to powinno przynosić dochód wystarczający na pokrycie zobowiązań podatkowych. Kolegium oceniło przy tym wpływ stanu zdrowia wnioskodawcy na jego możliwości płatnicze przyjmując, że mimo iż stan ten uniemożliwia pracę, to zobowiązany ma możliwość bądź to zatrudnienia osoby do prowadzenia gospodarstwa, wydzierżawienia gospodarstwa i uzyskiwania dochodów z tego tytułu, bądź też jego sprzedaży. Istotny jest, co podkreślił organ pierwszej instancji, fakt wydzierżawiania części gospodarstwa rolnego oraz korzystania z dopłat przez syna skarżącego. Fakt wydzierżawiania części działek wynika nie tylko z treści protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia 25 listopada 2016 r. (którego podpisania H. K. odmówił) lecz także z pisma Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...]r. (k. 11 akt administracyjnych). Podano w nim, że skarżący na podstawie ustnej umowy wydzierżawia część gruntów rolnych czterem mieszkańcom wsi [...]. Na tą okoliczność spisane zostały protokoły potwierdzające, że od trzech dzierżawców pobiera odpłatność do rąk własnych na poczet uregulowania podatku rolnego, zaś jeden z dzierżawców określił, iż korzysta z działki rolnej należącej do strony bezpłatnie. Korzystanie z dopłat w wysokości 32.840,84 zł za 2015 r. oraz w wysokości 16.087,46 za 2016 r. przez syna skarżącego – J. K. potwierdza informacja z [...]r. (k. 22 akt administracyjnych.) Za trafny i przekonujący należy zatem uznać argument organów, że skarżący będąc posiadaczem stosunkowo dużego gospodarstwa powinien przewidywać konsekwencje prawnopodatkowe związane z tym faktem. Niewątpliwie udostępniając grunty synowi i innym osobom winien zabezpieczyć sobie środki na uregulowanie należności podatkowych związanych z posiadanymi gruntami. Zaniechania w tym zakresie nie mogą uzasadniać przyznania ulgi podatkowej. Zasadnie organ wskazuje, że uprzednio dokonywane przez organ umorzenia zaległości nie spełniły swojej roli, wnioskodawca wysuwa kolejne żądania, a stan niepłacenia podatku przybiera charakter permanentnego. Zdaniem Sądu, ocena powyższych okoliczności, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej i stwierdzenie braku przesłanek dla umorzenia zaległości nie nosi cech dowolności. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji majątkowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania. Słusznie przy tym organy zwróciły uwagę na fakt, że skoro postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest postępowaniem wszczętym na wniosek samego zainteresowanego, winien on współpracować z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. W przypadku bowiem postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. W interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Podatnik musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Do niego należy inicjatywa dowodowa, choć organ podatkowy powinien dokonać weryfikacji dowodów przedstawionych przez stronę według zasad ogólnych, w szczególności z zachowaniem zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym podatnik powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów i nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym. Na ten aspekt zwrócił także uwagę NSA w wyroku z dnia 25 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II FSK 346/07, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, że pomimo braku jednoznacznych regulacji ustawowych w sprawach ulg i zwolnień uznaniowych udzielanych na podstawie art. 67a Ordynacji podatkowej nie można odrzucić tezy, że ciężar udowodnienia okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca w swoim wniosku, powinien także spoczywać na samym zainteresowanym. Wnioskodawca bowiem wskazując na przeszkody w zakresie możliwości uiszczenia podatku najczęściej sam dysponuje odpowiednimi dowodami mogącymi potwierdzić określone fakty. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie wnioskodawca, pomimo wezwań organu, nie przedstawił dokumentów wskazujących na ponoszone przez niego wydatki. Nie można bowiem przyjąć, iż zadośćuczynieniem temu obowiązkowi było przedłożenie dwóch recept. H. K. nie przedstawił również dokumentów potwierdzających wystąpienie u niego nadzwyczajnych losowych przypadków uzasadniających niemożliwość uregulowania zaległości podatkowych. W związku z powyższym, organy orzekły na podstawie zgromadzonego przez nie materiału dowodowego, który w takiej postaci dał im podstawę do odmowy umorzenia zaległości. Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Odniosły się do podnoszonych przez H. K.. argumentów, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego, w tym nie przekraczając granic określonych w art.191 Ordynacji podatkowej. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 67a § 1 pkt 3, art. 187 § 1-3 i art.191 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie Sąd dokonuje kontroli decyzji w zakresie umorzenia zaległości podatkowej, gdzie podstawowym kryterium oceny zasadności jej podjęcia jest istnienie "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". W postępowaniu tym nie może być zatem skutecznie kwestionowana powierzchnia nieruchomości stanowiąca podstawę wymiaru podatku. Przedstawiona na etapie skargi decyzja Starosty [...] r., jakkolwiek wskazuje na pewne nieprawidłowości w zakresie zasadności ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków H. K. jako władającego działkami o pow. 5,11 ha, których właścicielem jest J. Z., została uchylona decyzją z [...]r., przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, ponadto zmiany w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć znaczenie w postępowaniu wymiarowym. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o ewentualne umorzenie zaległości należy podnieść, że na skutek zaskarżenia decyzji organu podatkowego sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia, lecz jedynie kontroluje (ocenia) działalność tego organu pod względem zgodności z prawem. To oznacza, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym wniosek ten nie mógł odnieść skutku. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).