I SA/Ke 366/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu – P. Z. (zwanego dalej "skarżącym") – za zaległości podatkowe "K." Sportowej Spółki Akcyjnej z siedzibą w O. Ś. (zwanej dalej "Spółką") z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2011 r. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 107 § 1 i 2 oraz art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i wyjaśnił, że warunkiem odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej jest wykazanie przez organ podatkowy przesłanek pozytywnych, tj.: istnienia, na dzień wydania decyzji o odpowiedzialności, zaległości podatkowych spółki akcyjnej; pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych, które przerodziły się w dochodzone zaległości podatkowe; bezskuteczności w całości lub części egzekucji z majątku spółki. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności, jeżeli wykaże istnienie przesłanek egzoneracyjnych, którymi są: wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe; wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku; wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej spółki w znacznej części. W złożonych deklaracjach VAT-7 za styczeń, luty i marzec 2011 r. Spółka wykazała następujące kwoty podlegające wpłacie do urzędu skarbowego: 29.420 zł (za styczeń 2011 r.), 24.420 zł (za luty 2011 r.) oraz 20.493 zł (za marzec 2011 r.). Spółka nie uregulowała tych zobowiązań w terminie, powstały więc zaległości podatkowe. Decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. zaległości zostały rozłożone na raty, na poczet których wraz z odsetkami Spółka dokonała częściowych wpłat. Na dzień 25 lipca 2012 r. Spółka posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. w wysokości 7.355 zł, za luty 2011 r. w kwocie 21.433,13 zł i za marzec 2011 r. w wysokości 18.011 zł. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka orzeczenia odpowiedzialności osoby trzeciej w postaci istnienia zaległości podatkowych spółki akcyjnej, na dzień wydania decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, została spełniona także druga przesłanka odpowiedzialności członka zarządu – skarżący w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych, które następnie przerodziły się w zaległości podatkowe, pełnił funkcję członka zarządu spółki. Będąc w okresie od 19 maja 2009 r. do 23 czerwca 2011 r. członkiem Rady Nadzorczej Spółki, został przez nią oddelegowany do czasowego pełnienia obowiązków Prezesa Zarządu uchwałami: nr 01/06/2010 z 23 czerwca 2010 r. na czas nie dłuższy niż 3 miesiące od daty podjęcia uchwały, nr 02/09/2010 z 23 września 2010 r. na okres od 25 września 2010 r. do 24 grudnia 2010 r., nr 02/12/2010 z 22 grudnia 2010 r. na okres od 25 grudnia 2010 r. do 24 marca 2011 r., oraz uchwałą nr 01/03/2011 z 22 marca 2011 r. na okres od 25 marca 2011 r. do 24 czerwca 2011 r. W dniu 22 czerwca 2011 r. skarżący złożył rezygnację z pełnienia funkcji prezesa i członka Rady Nadzorczej Spółki z dniem 23 czerwca 2011 r. Wniosek o wykreślenie P. Z. z funkcji prezesa zarządu i wpisaniu na to miejsce T. G. został złożony do KRS w dniu 9 września 2011 r. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. Sąd Rejonowy w K. dokonał w KRS stosownej zmiany. Z powyższego wynika, że w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych, które przerodziły się w dochodzone zaległości podatkowe skarżący jednoosobowo pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w rozpatrywanej sprawie ma również miejsce bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. W związku z brakiem zapłaty zaległości podatkowych - Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. wystawił 11 tytułów wykonawczych i wobec Spółki zostały wszczęte postępowania egzekucyjne. Dokonane w tych postępowaniach zajęcia rachunku bankowego dłużnika były nieskuteczne, a ponadto nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucjami prowadzonymi przez komorników sądowych. Nieskuteczne okazało się również zajęcie wierzytelności u kontrahenta - C. O., który pismem z dnia 25 sierpnia 2011 r. poinformował, że nie posiada zobowiązań wobec K. S.S.A. a w styczniu 2011 r. wypowiedział jej umowę sponsoringu. Ponadto z protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego z dnia 15 lutego 2012 r. wynika, iż Spółka nie uzyskuje żadnych dochodów, nie ma sponsorów, zalega z wypłatami na zawodników oraz nie posiada majątku, do którego można prowadzić skuteczną egzekucję (obiekty sportowe stanowią własność Urzędu Miasta w O. Ś.). Komornik Skarbowy uznał w związku z powyższym postępowanie egzekucyjne za bezskuteczne. W postępowaniu zdaniem organu nie wykazano natomiast przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu. Jak wynika z danych wynikających z bilansów Spółki za 2009 r. i 2010 r. działalność Spółki za 2009 r. zakończyła się stratą netto wynoszącą 594.815,18 zł, jej zobowiązania na 31 grudnia 2009 r. wynosiły 1.880.269,27 zł, przy aktywach równych 405,36 zł. Zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku o kwotę 1.879.863,91 zł i była ona niewypłacalna w rozumieniu ustawy z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 1112). Takie wskaźniki bilansowe obligowały Zarząd Spółki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie później niż do dnia 1 kwietnia 2010 r. Z kolei na koniec 2010 r. działalność Spółki zakończyła się stratą netto wynoszącą 16.633,05 zł, jej zobowiązania na 31 grudnia 2010 r. wynosiły 1.897.179,14 zł przy aktywach wynoszących 682,18 zł. Zobowiązania Spółki przekroczyły więc wartość jej majątku o 1.896.496,96 zł i nadal była niewypłacalna. Złą sytuację finansową Spółki potwierdzają opinie biegłych rewidentów z dnia 9 czerwca 2010 r. i 8 czerwca 2011 r. Skarżący jako członek rady nadzorczej od 19 maja 2009 r. znał dobrze sytuację majątkową i finansową Spółki, ponadto sprawa wyników bilansu spółki za 2009 r. była omawiana podczas Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki w dniu 24 czerwca 2010 r. Skoro wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony w tym okresie przez uprawnione osoby, skarżący miał obowiązek to uczynić w ciągu 14 dni po objęciu funkcji prezesa w 2010 r. Wobec powyższego zdaniem organu nie znajduje uzasadnienia twierdzenie skarżącego, że "właściwy czas" na zgłoszenie wniosku o upadłość nie występował w czasie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu. Nie zwalniał z obowiązku złożenia wniosku o upadłość spółki brak toczących się postępowań sądowych czy podatkowych w trakcie sprawowania przez skarżącego funkcji prezesa jak również powoływanie się przez skarżącego na znaczną poprawę finansów Spółki w 2010 r. W bilansie za 2010 r. (podpisanym przez skarżącego 5 marca 2011 r.) wykazano zysk netto w wysokości 32.453,95 zł. Bilans ten został jednak skorygowany i podpisany przez skarżącego 30 maja 2011 r. Z poprawionego bilansu wynika zaś strata w wysokości 16.633,05 zł. Nieuprawnione jest zatem powoływanie się na dane wynikające z pierwotnego bilansu. Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w trakcie postępowania prowadzonego przed organem I instancji - o przesłuchanie w charakterze świadka Głównej Księgowej Spółki (na okoliczność wyjaśnienia płatności rat zgodnie z terminami wynikającymi z decyzji ulgowych), o powołanie biegłego z zakresu rachunkowości podatkowej (w celu wykazania, iż zaległość wyliczona przez urząd jest niezgodna ze stanem faktycznym), z dokumentacji księgowej Spółki za okres od 24 czerwca 2010 r. do 22 czerwca 2011 r. oraz innej dokumentacji księgowej (na okoliczność istnienia przesłanek egzoneracyjnych), o zobowiązanie Spółki do dostarczenia uchwały Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy z 22 czerwca 2011 r. dotyczącej podjętej decyzji co do dalszego istnienia Spółki - Dyrektor Izby Skarbowej zaakceptował odmowę przeprowadzenia dowodów dokonaną przez organ I instancji postanowieniami z dnia 25 czerwca 2012 r. i 25 lipca 2012 r. Wskazał przy tym m.in., że w/w okoliczności były znane organowi z urzędu z deklaracji VAT-7, dokumentów finansowych Spółki (bilansów, rachunków zysków i strat) oraz badań sprawozdań przedstawianych przez Spółkę i jako takie nie wymagają dowodu. Ponadto, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 21 lutego 2013 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika w trakcie postępowania odwoławczego dowodów z opinii biegłego z zakresu rachunkowości (w celu określenia "właściwego czasu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki) oraz z przesłuchania w charakterze świadków członków zarządu Spółki (w celu ustalenia majątku Spółki pozwalającego na znaczną spłatę zaległości podatkowej). Wyjaśnił, że art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej określa wyjątek od zasady dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych do ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia przez organy podatkowe i to członek zarządu Spółki ma wskazać mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części. Tymczasem skarżący w odwołaniu podał, że nie posiada wiedzy o sytuacji majątkowej Spółki i nie jest w stanie wskazać jej mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części. Jego wniosek dowodowy zmierzał zatem do zobowiązania organu podatkowego do poszukiwania i ustalenia majątku pozwalającego na spłatę zaległości. Tak sformułowany wniosek dowodowy nie mógł być zatem uwzględniony. Organ wskazał również, że przepis art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej pozostawia ocenie organu kwestię dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, w przypadku, gdy są wymagane wiadomości specjalne. W niniejszej sprawie, zakres kompetencji pracowników organu podatkowego pozwalał zaś na prawidłową ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów w zakresie ustalenia faktu oraz daty powstania niewypłacalności. Odnosząc się do zarzutu nieważności uchwał Rady Nadzorczej o oddelegowaniu P. Z. do czasowego pełnienia funkcji członka zarządu z uwagi na podjęcie ich z naruszeniem § 16 ust. 2 statutu Spółki (bez udziału przewodniczącego), organ odwoławczy wskazał, że posiedzenia rady nadzorczej były protokołowane, a uchwały sporządzane na piśmie. Przedstawił treść uchwał o powołaniu R. W. na stanowisko przewodniczącego rady nadzorczej i oddelegowaniu P. Z. do czasowego pełnienia funkcji prezesa zarządu. Wskazał przy tym na: skład, w jakim uchwały te były podejmowane, sprawozdanie rady nadzorczej za okres 2010 r. podpisane przez R. W. oraz na dokumenty dotyczące powołania i rezygnacji R. W. z członkostwa w radzie nadzorczej. Na podstawie w/w dokumentów organ ustalił, że R. W. pełnił funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki od 25 września 2010 r. do 24 grudnia 2010 r., w późniejszym okresie funkcja ta nie była obsadzona, a Rada Nadzorcza podejmowała uchwały bez przewodniczącego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność, że Rada Nadzorcza podejmowała uchwały bez przewodniczącego nie może stanowić o nieważności jej uchwał o oddelegowaniu skarżącego do czasowego pełnienia funkcji członka zarządu. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, uchwała podjęta niezgodnie ze statutem nie jest obarczona wadą nieważności z mocy prawa. Bezwzględnie nieważna jest tylko uchwała sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście przepisów prawa, także sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Statut nie jest ustawą a jedynie źródłem prawa. Sprzeczność uchwały ze statutem powoduje więc jedynie względną nieważność uchwały. Jeżeli nie zostanie ona zaskarżona na podstawie k.s.h., to będzie ważna, a wywołane nią skutki prawne powinny być respektowane. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił przy tym, że organy podatkowe nie mają kompetencji do badania ważności uchwał i ich zgodności z prawem, należą one do sądów powszechnych. Powoływanie się na wadę, której istnienia nie stwierdził sąd nie może mieć skutków względem osób trzecich i nie może prowadzić do uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej. Organ zauważył przy tym, że w aktach sprawy i aktach rejestrowych Spółki brak jest wniosków złożonych przez osoby uprawnione o stwierdzenie nieważności w/w uchwał Rady Nadzorczej. Organ stwierdził też, że kwestia związana z okresem pełnienia przez R. W. funkcji przewodniczącego nie była sporna i nie było potrzeby ponawiać wezwania celem przesłuchania W. F. oraz przeprowadzić zawnioskowanego dowodu z zeznań świadka W. C., który nie brał udziału w podejmowaniu istotnych dla rozstrzygnięcia uchwał z 22 grudnia 2010 r. i 22 marca 2011 r. o oddelegowaniu skarżącego do pełnienia funkcji prezesa na okres, w którym upłynął termin płatności przedmiotowych należności. Organ I instancji przeprowadził natomiast na zlecenie Dyrektora Izby Skarbowej dowód z przesłuchania R. W. i J. N.. Odpowiadając na zarzut skarżącego, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z dnia [...] r. znak: [...]o rozłożeniu zaległości podatkowych Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych podjęta została bez podstawy prawnej, organ odwoławczy wyjaśnił, że w/w decyzja nie ma związku ze sprawą orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Spółki w podatku VAT. Dotyczyła ona bowiem rozłożenia na raty zaległości Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za luty - maj 2009 r., a Spółka miała prawo zaskarżyć w/w decyzję lub złożyć wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Ponadto wynikający z decyzji termin płatności ostatniej raty upływał przed powstaniem zaległości, za które orzeczono odpowiedzialność. Nie zasługuje też na uwzględnienie powoływanie się przez skarżącego na orzeczenie NSA z 20 kwietnia 1995 r. sygn. akt SA/Po 48/95, gdyż zapadło ono w innym stanie prawnym. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że podjęte przez organ I instancji decyzje o udzieleniu Spółce ulg w spłacie zaległości podatkowych przedłużyły stan bezwładu w Spółce, organ wyjaśnił, że ulgi w spłacie udzielane były na indywidualne wnioski zobowiązanej w celu przezwyciężenia trudności w spłacie zaległości. Odpowiadając na zarzuty skarżącego, że organ I instancji przed złożeniem odwołania bezpodstawnie dokonał wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz że akt oskarżenia w sprawie karnej skarbowej i protokół przesłuchania podejrzanego nie mają wpływu na wydanie decyzji w niniejszym postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że zasadność wszczęcia i prowadzenia egzekucji jest badana w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zatem podczas postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie (będącego postępowaniem odrębnym od postępowania egzekucyjnego) nie mogły być zbadane zarzuty dotyczące zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo organ wskazał na treść art. 181 Ordynacji podatkowej oraz wyjaśnił, że prawo do wykorzystania dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym skarbowym nie wywołuje skutku polegającego na połączeniu postępowań podatkowego i karnego skarbowego. Ponadto wykorzystanie takich dowodów jest możliwe także przed rozstrzygnięciem postępowania karnego. Odpowiadając na zarzut dotyczący błędu formalnego w zakresie niewskazania w sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej informacji o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu ze Spółką, organ odwoławczy wyjaśnił, że solidarna odpowiedzialność wynika wprost z przepisu art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, który został powołany w sentencji decyzji, a którego treść organ I instancji przywołał w jej uzasadnieniu. Na powyższą decyzję P. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Skarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej – przez jego niezastosowanie; organ II instancji winien był uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe wobec wykazania przez skarżącego, że nie był on członkiem zarządu Spółki w okresie powstania jej zaległości podatkowych; b) art. 121 oraz 122 Ordynacji podatkowej - przez ich niezastosowanie, gdyż organ II instancji prowadził postępowanie odwoławcze w sposób pobieżny, bezzasadnie oddalając istotne w sprawie wnioski dowodowe skarżącego, co uniemożliwiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, doprowadziło do wydania wadliwej prawnie decyzji i naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych, c) art. 127 Ordynacji podatkowej - przez jego niezastosowanie, gdyż organ II instancji w znacznej części prowadził postępowanie wyjaśniające w oparciu o dowody zgromadzone dopiero w postępowaniu drugoinstancyjnym, czym pozbawił skarżącego prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy w oparciu o kompletny materiał dowodowy, 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej – przez jego błędne zastosowanie i nałożenie odpowiedzialności solidarnej na skarżącego za zobowiązania Spółki, mimo iż w świetle prawa nie był on prawidłowo powołanym członkiem zarządu Spółki. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jako wydanych z istotnym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Skarżący zawnioskował także o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi skarżący podkreślił, że art. 116 Ordynacji podatkowej jest szczególnym przepisem prawa podatkowego i należy go interpretować ściśle. Przez użyte w w/w przepisie pojecie "pełnić obowiązki" należy rozumieć posiadanie legitymacji do realizacji wszystkich czynności związanych z zarządem spółki przez określony czas. Nie chodzi tu o faktyczne, lecz o legalne pełnienie funkcji członka zarządu. Skarżący zaznaczył, że w postępowaniu odwoławczym przedstawił szereg dowodów wskazujących, iż powołanie go na członka zarządu Spółki nie może zostać uznane za ważne w rozumieniu k.s.h. Organ dokonał analizy tej dokumentacji w postępowaniu drugoinstancyjnym. Tymczasem istota administracyjnego toku instancji obliguje do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy. Gdy postępowanie przeprowadzone w I instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie, organ II instancji powinien wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy winien był zatem, zgodnie z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Doprowadziłoby to do ustalenia, że skarżący nie został zgodnie z prawem powołany na funkcję członka zarządu Spółki i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżący podkreślił, że dowody, którymi dysponował organ odwoławczy, wskazują na brak kworum wymaganego statutem przy podejmowaniu uchwał. Zakwestionował stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż podejmowanie uchwał przez Radę Nadzorczą Spółki bez udziału przewodniczącego nie ma skutku dla ich funkcjonowania w obrocie prawnym. Organ niezgodnie z k.s.h. uznał, że przepisy tej ustawy zawsze maja pierwszeństwo nad statutem Spółki. Statut jest umową zawieraną w celu powołania spółki akcyjnej. Zapisy statutu są w znacznej mierze warunkowane wolą założycieli spółki, która doznaje ograniczenia jedynie, gdy ustawodawca nakazuje bezwzględne stosowanie przepisów k.s.h. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko organu, że z bezwzględną nieważnością mamy do czynienia tylko przy naruszeniu ustawy. Oznaczałoby to bowiem, że jakiekolwiek postanowienia statutów odmienne od ustawowych mają praktycznie żadne znaczenie prawne. Tymczasem racjonalny ustawodawca nie nakazałby tworzenia dokumentów niemających żadnego znaczenia dla bytu prawnego osoby prawnej. W oparciu o powyższą argumentację skarżący podniósł, że nie można uznać uchwał Rady Nadzorczej podjętych bez udziału przewodniczącego za wyraz woli tego organu. Skoro statut Spółki w § 16 ust. 2 wskazuje że Rada podejmuje uchwałę przy udziale przewodniczącego - to jego brak pozbawia decyzję przymiotu uchwały. Akt woli poszczególnych członków Rady jest w takim przypadku uchwałą nieistniejącą, co potwierdza orzecznictwo SN. Brak uchwały Rady Nadzorczej o powierzeniu skarżącemu funkcji członka zarządu powoduje, iż akt ten nie może być w ogóle przedmiotem zaskarżenia. Z ostrożności procesowej, skarżący podniósł, że nawet jeśli w/w uchwały Rady Nadzorczej zostaną uznane za istniejące, to są one bezwzględnie nieważne od daty podjęcia, a nie - jak prezentuje organ - dopiero po ich zaskarżeniu w trybie przewidzianym dla uchwał zgromadzenia akcjonariuszy. Obecnie akceptowane jest stanowisko SN wskazujące, że nie można do uchwał rady nadzorczej stosować przepisów dotyczących zaskarżania uchwał walnego zgromadzenia. Ponadto skarżący podniósł, że powództwo wytoczone na podstawie art. 189 k.p.c. może często okazać się jedynym sposobem wyeliminowania z obrotu prawnego bezwzględnie nieważnej uchwały rady nadzorczej spółki kapitałowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. Organ podtrzymał stanowisko, że osoba, która ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności bądź istnieniu lub nieistnieniu uchwał rady nadzorczej powinna wytoczyć powództwo do sądu powszechnego, gdyż organy podatkowe nie mają kompetencji do rozstrzygania w tych kwestiach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia dwuinstancyjności postępowania – wskazał, że zasadą jest merytoryczne rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy. Rozstrzygnięcie uchylające decyzję do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyjątkowo, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały natomiast przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że uzupełnił materiał dowodowy na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej, co musiało być wolą skarżącego, skoro złożył on wnioski dowodowe do Dyrektora Izby Skarbowej, a nie w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego. Na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożenie w Sądzie Okręgowym w K. pozwu o ustalenie nieważności uchwał Rady Nadzorczej Spółki. Sąd oddalił w/w wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 107 i art. 108 tej ustawy, określające przedmiotowy jak i podmiotowy zakres odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika. Zgodnie z treścią przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W myśl przepisu § 2 art. 116 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. W świetle wskazanych unormowań przesłankami, od których przepis art. 116 Ordynacji podatkowej uzależnia możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe osoby prawnej są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, kiedy powstało zobowiązanie podatkowe, które następnie przekształciło się w zaległość podatkową oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko osobie prawnej. Przesłankami negatywnymi, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są natomiast: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Prowadząc postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki, organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności egzoneracyjne (przesłanki negatywne). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo wykazały, że zostały spełnione przesłanki pozytywne odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu. W sposób prawidłowy organ ustalił, że skarżący - w czasie, gdy powstało zobowiązanie, które przekształciło się w zaległość podatkową - pełnił funkcję Prezesa Zarządu "K." S.S.A. Na stanowisko to został oddelegowany kolejnymi uchwałami Rady Nadzorczej, każdą na okres trzech miesięcy poczynając od 23 czerwca 2010 r. do 24 czerwca 2011 r., z tym że - biorąc pod uwagę okres powstania zobowiązań (luty, marzec i kwiecień 2011 r.) - decydujące dla statusu członka zarządu miały uchwały nr 02/12/2010 z dnia 22 grudnia 2010 r. oraz nr 01/03/2011 z dnia 22 marca 2011 r. W ocenie Sądu, ustaleń tych nie mogą podważyć zarzuty skargi, kwestionujące podstawy odpowiedzialności skarżącego z uwagi na wadliwość powierzenia mu stanowiska prezesa zarządu. Wadliwość zdaniem skarżącego wynika z powierzenia mu funkcji członka zarządu z naruszeniem § 16 ust 2 statutu Spółki, co - w jego ocenie - skutkuje bezskutecznością uchwał, ewentualnie ich nieważnością. Sąd w pełni podziela argumentację organu, że - skoro przedmiotowe uchwały nie zostały we właściwym trybie podważone - są ważne, a wywołane skutki prawne są w pełni skuteczne. Uchwała organów spółki - nawet dotknięta wadami, które potencjalnie mogą i nawet powinny prowadzić do stwierdzenia jej nieważności - pozostaje w obrocie, a jej skutki prawne muszą być respektowane, dopóki nie ma prawomocnego wyroku sądowego wydanego na skutek powództwa wytoczonego na podstawie właściwych przepisów. Możliwość ich nierespektowania powstaje z mocą wsteczną dopiero po uprawomocnieniu się wyroku. Sprawy te należą do kognicji sądów powszechnych i organy podatkowe nie mają kompetencji do badania ważności uchwał oraz ich zgodności z prawem. Oznacza powyższe, że - gdy powstaje kwestia sporna dotycząca prawidłowego powołania członka zarządu - koniecznym jest zachowanie innego, właściwego trybu postępowania. W przypadku gdy członek zarządu zarzuca, że zachodzi przesłanka uwalniająca go od odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej, a mianowicie twierdzi, że został powołany przez radę nadzorczą niezgodnie z prawem, to uchwała może być zaskarżona powództwem o stwierdzenie nieważności uchwały na podstawie art. 189 k.p.c. w zw. z art. 58 § 1 k.p.c., ewentualnie ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c istnienia lub nieistnienia uchwały (por.: wyroki SN z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II CSK 449/09, z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt III CSK 150/10, z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II CSK 252/11). Stanowisko, że właściwym do rozpoznania sporu związanego z zakwestionowaniem uchwał organów spółki jest sąd powszechny potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 521/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy nie wynika, że w toku postępowania podatkowego zostało wniesione powództwo zmierzające do eliminacji uchwał Rady Nadzorczej Spółki. Sam skarżący nie twierdzi, że podjął w toku postępowania starania o uchylenie, ewentualnie stwierdzenie nieważności tych uchwał. Pozew o ustalenie na podstawie art. 189 k.p.c. nieważności uchwał Rady Nadzorczej Spółki został złożony przez skarżącego w Sądzie Okręgowym w K. w dniu 26 września 2013 r. (w dniu rozprawy dotyczącej przedmiotowej sprawy). Na potwierdzenie tego faktu skarżący przedłożył kserokopię pozwu z potwierdzeniem złożenia go w Sądzie Okręgowym w K. (pieczątką biura podawczego tego Sądu). Z powyższych względów nie mogą odnieść skutku eksponowane w skardze zarzuty dotyczące wyłączenia odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu z uwagi na wadliwość uchwały w przedmiocie oddelegowania go do pełnienia obowiązków prezesa spółki. Podkreślić należy, że skarżący faktycznie czynności prezesa wykonywał i prowadził sprawy spółki. "Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o. - nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce z o.o. - powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej" (tak wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2401/11, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nie jest tym samym uzasadniony zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej przez nieuchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Nie zachodziła też przesłanka określona w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Podstawą wskazanego tam rozstrzygnięcia mogą być tylko istotne braki postępowania dowodowego. Tymczasem skarżący uzasadnia przesłankę uchylenia decyzji koniecznością dokonania poszerzonej analizy całości materiału dowodowego. Istotą zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej jest prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może zatem ograniczać się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji, załatwienie sprawy przez organ odwoławczy wiąże się z koniecznością prowadzenia postępowania wyjaśniającego przez ten organ, które to postępowanie ma jednak ustawowo zakreślone granice w art. 229 Ordynacji podatkowej oraz w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów (przesłuchanie świadków R. W. i J. N.) ma zatem umocowanie w art. 229 Ordynacji podatkowej. Tym samym, zarzut naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej nie jest uzasadniony. Organy wykazały, że zobowiązania podatkowe - stanowiące źródło zaległości podatkowych będących przedmiotem decyzji - powstały w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu. Odpowiedzialność dotyczy zaległości wynikających z deklaracji VAT za miesiące styczeń, luty i marzec 2011 r., których Spółka nie uregulowała w ustawowym terminie płatności. Stosownie do art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik jest zobowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. Skarżący nie kwestionuje, że należność w zakresie wynikającym z deklaracji nie została zapłacona w terminie, z tym, iż powołuje się na zmianę terminu płatności wynikającą z rozłożenia zaległości na raty. Okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość ustaleń co do istnienia zaległości. Zgodnie z art. 49 § 3 w związku z § 1 Ordynacji podatkowej, skutkiem rozłożenia zaległości na raty jest określenie nowego terminu płatności, z tym że -stosownie do § 2 tego przepisu - jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty którejkolwiek z rat, na jakie została zaległość rozłożona, terminem płatności zaległości podatkowej objętej ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1-3 Ordynacji podatkowej. Określenie nowego terminu płatności dotyczy wyłącznie sytuacji regulowania rat w terminie wskazanym w decyzji. W innym przypadku terminem płatności jest termin ustalony na podstawie art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie może zatem odnieść skutku zarzut podnoszony w czasie postępowania przez skarżącego, że w czasie pełnienia przez niego funkcji raty były spłacane. Jak wskazano wyżej, przepis art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej jednoznacznie wiąże odpowiedzialność członka zarządu z powstaniem zobowiązania przekształconego w zaległość podatkową w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest ustalenie organów podatkowych, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych Komornik Skarbowy uznał za bezskuteczne pismem z dnia 1 marca 2012 r. Zajęcia rachunku bankowego w PKO BP S.A./Oddział 1 w O. Ś. okazały się nieskuteczne, a do rachunku nastąpił zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej. Nieskuteczne okazało się również zajęcie wierzytelności u kontrahenta, który wyjaśnił, że nie posiada zobowiązań wobec Spółki, a w sierpniu 2011 r. (pomyłkowo w decyzji wskazano, że w styczniu 2011 r.) wypowiedział spółce umowę sponsoringu. Ponadto spółka nie posiada żadnego majątku ruchomego i nieruchomego, nie uzyskuje żadnych dochodów, zalega z wypłatami w stosunku do zawodników ani nie ma sponsorów. Wskazane okoliczności pozwalały na przyjęcie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w K., że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być zgłoszony najpóźniej 14 dnia od pierwszego powołania skarżącego do pełnienia funkcji Prezesa Zarządu Spółki, czyli do 7 lipca 2010 r. Istotnym dla prawidłowości tej oceny jest fakt, że skarżący - jako członek rady nadzorczej od 19 maja 2009 r. - znał sytuację majątkową i finansową spółki. Wynikała ona z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2009 r. (z którego płynęła m.in. informacja, że zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku o kwotę 1.879.863,91 zł), z rachunku zysków i strat oraz z bilansu sporządzonego na dzień 31 grudnia 2010 r. Zła kondycja finansowa Spółki została także potwierdzona opiniami Biura Obsługi Finansowej i Księgowej B. i M. Ł s.c. Biegli Rewidenci w G. z dnia 9 czerwca 2010 r. oraz z dnia 8 czerwca 2011 r. Sytuacja, w której zobowiązania przekraczają wartość majątku - także wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania są wykonywane - świadczy o niewypłacalności dłużnika (art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze). Zasadnie zatem organ argumentuje, że - skoro wniosek o upadłość nie został zgłoszony przez poprzednika - do złożenia wniosku zobligowany był skarżący. Zauważyć należy, że niezłożenie do właściwego sądu upadłościowego wniosku o ogłoszenie upadłości, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej - nawet w sytuacji, gdy odpowiednim czasem do zgłoszenia takiego wniosku była kadencja poprzedniego zarządu - nie może być zaaprobowane jako zachowanie osoby starannej w dbaniu o swoje interesy. Tym samym okoliczność ta nie może wyłączać odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki na mocy art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej (tak wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II FSK 587/10, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że nie stanowi przesłanki ekskulpacyjnej podnoszona przez skarżącego okoliczność zmniejszenia straty w 2010 r. do kwoty 16.663,05 zł. Wniosek o ogłoszenie upadłości nie został bowiem złożony nie tylko we "właściwym" czasie, ale w ogóle nie został złożony, mimo że w 2010 r. zobowiązania Spółki przekroczyły wartość majątku, a Spółka nadal była niewypłacalna. Skarżący nie wskazał ponadto składników majątkowych, z których egzekucja skutecznie zaspokoiłaby zaległości podatkowe Spółki za wskazany w decyzji okres. Sąd podziela stanowisko organu, że przepis art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi przepis szczególny, określa wyjątek od zasady, że na organach podatkowych spoczywa ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to członek zarządu wskazuje mienie spółki, z którego egzekucja pozwoli na zaspokojenie zaległości w znacznej części. Skarżący, jak sam przyznał w odwołaniu, nie posiadał wiedzy co do majątku pozwalającego na prowadzenie skutecznej egzekucji. Nadto, zgłoszony wniosek dowodowy o przesłuchanie członków zarządu zmierzał do nałożenia na organ obowiązku poszukiwania takiego majątku. W związku z regulacją art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to skarżący winien wskazać konkretne wierzytelności za transmisję telewizyjną meczy w sezonie 2009-2010 jak i istnienie konkretnej, a nie hipotetycznej, wierzytelności w stosunku do Skarbu Państwa z tytułu odszkodowania za utratę przychodów z zawartej umowy ze sponsorem tytularnym. Prawidłowo organ wskazał na rozdział obowiązków pomiędzy członkiem zarządu i organem, oddalając wniosek dowodowy w tym zakresie. Podsumowując, organy wykazały, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu (skarżącego) za zaległości Spółki. Natomiast skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność. W ocenie Sądu, organ - przez oddalenie wniosków dowodowych - nie naruszył również przepisów postępowania: art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego, nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez niego dowodów doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nieprawidłowości tych skarżący upatruje w przyjęciu, że pełnił on obowiązki członka zarządu, mimo naruszenia postanowień statutu dotyczących wymogu podejmowania uchwał przez radę nadzorczą przy udziale przewodniczącego rady. Podnieść jednak należy, iż organy nie kwestionują, że R. W. pełnił funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej tylko w okresie od 25 września 2010 r. do 24 grudnia 2010 r. Nie podważają też stwierdzenia, że poza tym okresem uchwały były podejmowane przez Radę Nadzorczą Spółki bez udziału przewodniczącego. Organy dokonały jedynie odmiennej niż skarżący oceny skutków podejmowania uchwał z naruszeniem postanowień statutu Spółki, lecz nie naruszyło to przepisów postępowania. Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dowód może być uznany za zbędny, gdy teza - którą zamierzano wykazać - była zbieżna z tezą sformułowaną przez organ. Wnioskowane dowody o przesłuchanie świadków - członków rady nadzorczej miały natomiast wykazać okoliczności te same, jakie przyjęto w decyzji orzekającej o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki. Należy podzielić też stanowisko organu, iż nie było podstaw do powołania w sprawie biegłego z zakresu rachunkowości w celu ustalenia właściwego czasu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego - zgodnie z treścią art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej - pozostawiona została ocenie organu podatkowego, z tym że granice korzystania ze swobody oceny wyznacza zasada prawdy obiektywnej, z której wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Zasadna jest argumentacja organu odwoławczego, że w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy we własnym zakresie posiadał możliwość oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie było zatem uzasadnione powołanie biegłego z dziedziny rachunkowości na okoliczność ustalenia czy został zachowany właściwy termin do złożenia wniosku o upadłość. Dodać również należy, że rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego. Złożenie przez stronę na etapie postępowania sądowego pozwu o ustalenie nieważności uchwał rady nadzorczej nie stanowi przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania sądowego, określonej w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd administracyjny, jak wskazano wyżej, dokonuje oceny legalności decyzji i - zgodnie z art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. - wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Ma zatem obowiązek ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki wynika z akt sprawy. Sąd ma również ustalić czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Mówiąc innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu przed organami administracyjnymi, odpowiadają prawu. Skoro pozew został złożony po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, okoliczność ta nie mogła być przedmiotem ustaleń i oceny organu. Ewentualne stwierdzenie nieważności uchwał - jako nowa, nieznana organom okoliczność - może być natomiast rozważana jako podstawa wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 Ordynacji podatkowej). Sąd zauważa, że utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest wadą - nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia odnośnie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu ze Spółką. Stanowi to uchybienie, z tym że nieskutkujące koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Solidarność pomiędzy podatnikiem (Spółką) a osobą trzecią wynika wprost z przepisu ustawy art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego brak wyraźnego stwierdzenia w rozstrzygnięciu decyzji, że członek zarządu odpowiada solidarnie, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. sygn. akt I FSK 982/07, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2385/12 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 116) nie jest zatem uzasadniony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. skargę oddalił.