I SA/Ke 368/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.),, Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skarg A.Z. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 07 maja 2007 r. : nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2002 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. 1. oddala skargi, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ) na rzecz radcy prawnego K.S. kwotę 2247,00 zł (dwa tysiące czterdzieści siedem 00/100), w tym kwotę 396,00 zł (trzysta dziewięćdziesiąt 00/100) podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu. Decyzjami z dnia [...] nr [...] , nr [...] , oraz nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] odpowiednio o nr: [...] , nr [...] oraz nr [...] określające A.Z. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2002r. w kwocie [...] zł, za listopad 2002r. w kwocie [...] zł oraz za grudzień 2002r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w 2002 r. A.Z. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami przemysłowymi oraz najmu pomieszczeń pod prowadzenie działalności. Podatnik prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów, pełniącą rolę uproszczonej ewidencji sprzedaży VAT. Nie rozliczał podatku od towarów i usług. W dniach [....] pracownicy Pierwszego Urzędu Skarbowego przeprowadzili u A.Z. kontrolę dokumentacji podatkowej za 2002r. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w zakresie podatku od towarów i usług. Ustalono, że podatnik w 2002r., w stanowiącej jego własność nieruchomości przy ul. [...] w K., wynajmował na podstawie umów najmu lokale użytkowe trzem podmiotom gospodarczym. Z treści umów wynikały kwoty odpłatności za najem oraz z tytułu dodatkowych kosztów najmu - mediów, które to opłaty najemcy płacili na podstawie rachunków wynajmującego. Organ wskazał, że z podatkowej księgi przychodów i rozchodów w 2002 r. (uproszczonej ewidencji sprzedaży VAT) wynikało, że w październiku 2002r. A.Z. osiągnął obrót z handlu w wysokości [...] zł z najmu w kwocie po [...] zł. Dokumentacja źródłowa oraz czynności sprawdzające u najemców pozwoliły organowi ustalić, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w październiku 2002 r. nie wykazano obrotu w łącznej kwocie [...] zł z tytułu 3 rachunków wystawionych na najemców, a dokumentujących obciążenie kosztami za media (tzw. refakturowanie), Łączny ustalony obrót za październik 2002 r. wyniósł [...] zł. Za miesiąc listopad i grudzień podatnik wykazał obrót odpowiednio wysokości [...] zł i [...] zł. W miesiącach tych nie stwierdzono wykonania innych czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a nie są przychodem w świetle ustawy o podatku dochodowym. Dyrektor Izby Skarbowej w Kielcach stwierdził, że A.Z. już w czerwcu 2001 r. utracił prawo do zwolnienia podmiotowego od VAT, na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Pomimo tego nie złożył zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku VAT, nie prowadził ewidencji, oraz nie deklarował i nie wpłacał tego podatku. Przeprowadzona kontrola źródłowa i postępowanie podatkowe za 2001 r. zostały zakończone decyzją określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2001r. W związku z powyższym zasadnym było również określenie zobowiązania w tym podatku za poszczególne miesiące 2002r. Przy czym wymierzając podatek należny organ wziął pod uwagę okoliczność, że podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego. Natomiast co do określenia momentu powstania obowiązku podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 4 oraz art.6 ust.8 b pkt 1 i pkt 4 ustawy o VAT. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie w VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2002 r. nie stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem za miesiące od maja do września 2003 r. Organ podniósł, że zarówno w decyzjach z dnia [...] nr od [...] do [...] , jak i w decyzji z dnia [...] nr [...] , istotą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji było określenie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za odrębne okresy rozliczeniowe. Powołując się na treść art. 14 ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że skoro A.Z. od czerwca 2001 r. stał się podatnikiem VAT, to był nim również w 2002r. i 2003r. Odnosząc się do zarzutów podatnika organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym w 2005r. skontrolowano dokumentację podatkową dotyczącą tylko 2003r., zaś kontrola przeprowadzona w dniach [...] , która została wszczęta wskutek prowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego podatku dochodowego (w zakresie sprawdzania źródeł finansowania zakupu nieruchomości w latach 2003-2004) obejmowała 2001r. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniach [...] dotyczyła natomiast 2002r. Na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej A.Z. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Podniósł, że rozstrzygnięcie w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2002r. stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem w podatku VAT za okres od maja do grudnia 2003r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w wydał dwie decyzje, które określają dwa różne terminy utraty przez podatnika prawa do zwolnienia od podatku VAT. Z decyzji nr [...] wynika, że utrata tego prawa nastąpiła w maju 2003r., natomiast decyzja nr [....] określa ten moment na czerwiec 2001r. Między tymi decyzjami, które nie zostały uchylone, zachodzi sprzeczność, która nie została wyjaśniona przez organy. Skarżący podniósł także, że po przeprowadzeniu kontroli, w której pracownikom organu przedstawiono wszystkie żądane dokumenty, wydana został decyzja nr [...], prawidłowo określająca datę utraty prawa do zwolnienia w VAT. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 29 listopada 2007r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy I SA/Ke 368/07, I SA/Ke 369/07 i I SA/Ke 370/07 oraz dopuścił dowód z akt sprawy sądowoadministracyjnej o sygn. I SA/Ke 92/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie, jak i kontroli realizowanej przez Sąd jest zasadność określenia przez organy podatkowe A.Z. zobowiązania podatkowego w VAT, za poszczególne miesiące 2002r. Stosownie do art.14 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o VAT utrata prawa do zwolnienia następuje w przypadku przekroczenia limitu kwotowego wartości sprzedaży towarów przez podatników zwolnionych z VAT na podstawie art. 14 ust. 1. W momencie przekroczenia limitu powstaje obowiązek podatkowy, a opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad kwotę limitu. Od chwili przekroczenia limitu podatnicy ci zobowiązani są do zastosowania odpowiednich stawek podatkowych właściwych dla danego towaru lub usługi i do odprowadzania podatku należnego, a poza tym do prowadzenia ewidencji podatkowej w rozumieniu art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, składania miesięcznych deklaracji podatkowych oraz wystawiania faktur VAT dokumentujących dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podatnicy uzyskują również prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i wykazany w fakturach VAT. Kwestia utraty przez skarżącego zwolnienia podmiotowego w VAT została rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] nr [...] , którą Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia dla A.Z. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2001r. Decyzja ta posiada również walor prawomocnej na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 sierpnia 2007r. wydanego w sprawie I SA/Ke 92/07. Wyrok ten, oddalający skargę A.Z. , uprawomocnił się w dniu 18 września 2007r. Oznacza to, że określony w tej decyzji moment utraty przez A.Z. prawa do zwolnienia od podatku ustalony na czerwiec 2001r. został przesądzony. Przekroczenie, w poprzednim roku podatkowym wartości sprzedaży określonej w art. 14 ust 1 pkt 1 ustawy skutkuje utratą tego zwolnienia podmiotowego w 2002r. Dlatego też z momentem utraty prawa do zwolnienia od podatku A.Z. zobowiązany był zastosować odpowiednie stawki podatkowe właściwe dla danego towaru lub usługi oraz odprowadzać podatek należny. Obowiązku tego podatnik nie dopełnił, co zostało stwierdzone w wyniku postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonych decyzji. Zgodnie z treścią art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeśli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Uprawnionym było zatem wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżonych decyzji wobec stwierdzenia, że A.Z. nie odprowadzał należnego podatku. Decyzje te, jak wyżej wskazano, są implikacją utraty przez podatnika prawa zwolnienia w podatku VAT w czerwcu 2001r. Zarzuty zawarte w skardze i powoływanie się przez skarżącego na inny moment utraty zwolnienia, nie mogą w tym postępowaniu odnieść zamierzonego skutku, tj. podważyć prawidłowości zaskarżonych rozstrzygnięć. Ocena decyzji z [....] nr [...] , wykracza bowiem poza granice przedmiotowe sprawy i nie może podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu. Decyzja ta określa zobowiązanie podatkowego za miesiące od maja do września 2003r., a zatem dotyczy innego okresu rozliczeniowego niż ten, który objęty został zaskarżonymi w niniejszym postępowaniu decyzjami. Określony w niej inny moment utraty zwolnienia podmiotowego nie ma znaczenia faktycznego i prawnego dla niniejszej sprawy. Reasumując, wobec stwierdzenia, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu oraz że zostały wydane w wyniku prawidłowo prowadzonego postępowania, bezzasadne są zarzuty skarżącego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Stosownie do § 15 w zw. z § 14 ust.2 pkt 1 lit. "a" oraz § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 2247zł w tym 396 zł tytułem podatku od towarów i usług.