I SA/Ke 405/05

Sygnatura akt: I SA/Ke 405/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Protokolant: ref.staż. Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16.12.2005 r. sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]numer [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] nr [...] wydanej przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie umorzenia A.K. odsetek za zwłokę od zaległego podatku od nieruchomości za 1997r. w kwocie [...]zł. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zostało wszczęte w związku ze sprzeciwem wniesionym przez Prokuratora, w ocenie którego decyzja w przedmiocie umorzenia A. K. odsetek za zwłokę od zaległego podatku od nieruchomości została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, z uwagi na brak po stronie wydającego decyzję zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy wyraźnego upoważnienia udzielonego przez Burmistrza do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach. Organ stwierdził, że stosownie do art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm) objęte decyzją o umorzeniu zobowiązanie podatkowe przedawniło się z końcem 2003r., bowiem ostatni termin płatności tego zobowiązania upłynął 15 listopada 1997r., a nie zostały podjęte czynności przerywające bieg terminu przedawnienia. Stwierdzenie upływu terminu określonego w art. 70 Ordynacji podatkowej obligowało organ stosownie do art. 247 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Od powyższego rozstrzygnięcia Prokurator złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił naruszenie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym i art. 247 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa przez brak w rozstrzygnięciu stwierdzenia, że decyzja Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W uzasadnieniu skargi Prokurator powołując się na treść art. 247 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej wskazał, że w przypadku odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na upływ terminów przedawnienia przewidzianych dla zobowiązań podatkowych, organ jest zobowiązany do stwierdzenia wad określonych w § 1 art. 247 Ordynacji podatkowej, zaś decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji winna zawierać w rozstrzygnięciu stwierdzenie wady kwalifikującej do stwierdzenia nieważności oraz wskazywać okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie nieważności. Podniósł, że zaskarżona decyzja winna zawierać stwierdzenie, że decyzja Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W ocenie skarżącego przepis art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym wyraźnie wskazuje na konieczność posiadania przez Zastępcę Burmistrza upoważnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej pochodzącego od burmistrza. Upoważnienia tego nie mogą zastąpić inne uregulowania, w tym wynikająca z regulaminu organizacyjnego uchwalonego przez Radę Miejską kompetencja nadzoru nad referatem podatkowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie i przyznając, że Zastępca Burmistrza nie posiadał upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach udzielonego przez Burmistrza w trybie art. 39 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, wyraziło pogląd, że upoważnienie to wynika z regulaminu organizacyjnego wydanego uchwałą Rady Miasta i Gminy, w którym wprowadzono podział zadań samorządu pomiędzy Burmistrza, Zastępcę Burmistrza i Sekretarza Miasta i Gminy, przypisano Zastępcy nadzór nad referatem podatkowym, realizacją zadań związanych z przydzielonym zakresem kompetencji a nie zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji Burmistrza, oraz zastępowanie Burmistrza w czasie jego nieobecności. Organ nie odniósł się do zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 247 § 3 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U Nr 187 poz. 1926). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Ocenie sądów podlega zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Przystępując do oceny decyzji z punktu widzenia wskazanego kryterium należało ustalić, w oparciu o jakie przepisy proceduralne mogło orzekać weryfikowania decyzji ostatecznej. Przedmiotem kontroli Kolegium była decyzja ostateczna z dnia [...], wydana przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy, która stała się ostateczna w dniu [...]. Stosownie do art. 24 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 169 poz. 1387) żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się ostateczna przed dniem 1 stycznia 2003r. podlega rozpoznaniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach dotychczasowych. A zatem, skoro przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze była decyzja, która stała się ostateczna przed 1 stycznia 2003r. postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji winno być prowadzone stosownie do przepisów art. 247-252 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r., tj. przed wejściem w życie ustawy nowelizującej Ordynację podatkową. Przepisy normujące tryb nadzwyczajny - stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej w brzmieniu przed 1 stycznia 2003r. przewidywały jako przesłankę negatywną dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji upływ terminów określonych w art. 68 lub 70 Ordynacji podatkowej (art. 247 § 2 powołanej ustawy). Nie zawierały natomiast unormowania nakazującego, w przypadku wydania rozstrzygnięcia odmownego z uwagi na treść art. 247 § 2 Ordynacji, stwierdzenia w rozstrzygnięciu decyzji wad kwalifikujących decyzję do stwierdzenia nieważności i wskazania okoliczności uniemożliwiających stwierdzenie nieważności. W sytuacji stwierdzenia przez organ wady kwalifikowanej przy jednoczesnym wystąpieniu przesłanki negatywnej organ dawał temu wyraz jedynie w uzasadnieniu decyzji (art. 251 § 2 Ordynacji podatkowej). Przepis § 3 art. 247 podatkowej obligujący organ do wskazania w rozstrzygnięciu wad wymienionych w art. 247 § 1 oraz okoliczności uniemożliwiających stwierdzenie nieważności decyzji został wprowadzony wskazaną wyżej ustawą z 12 września 2002r. i ma zastosowanie do decyzji, które stały się ostateczne po 1 stycznia 2003r. Prokurator nie kwestionuje oceny organu, że nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego objętego decyzją o umorzeniu, a zatem że zachodzi negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Zarzut skargi sprowadza się do naruszenia art. 247 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym. Wobec wskazanego wyżej wyłączenia możliwości zastosowania art. 247 § 3 Ordynacji podatkowej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji, które stały się ostateczne przed dniem 1 stycznia 2003r. zarzut naruszenia art. 247 § 3 uznać należało za nieuzasadniony. Sąd stwierdza, nie będąc związany stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, że uzasadnienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wbrew dyspozycji art. 251 § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003r. nie zawiera oceny organu, czy wydanie decyzji z [...] przez Zastępcę Burmistrza nastąpiło z naruszeniem przepisów o właściwości. Naruszenie to zdaniem Sądu nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, wobec kategorycznego brzmienia art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej, nakazującemu organowi odmówić stwierdzenia nieważności po upływie terminów określonych w art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określając rodzaje wyroków uwzględniających skargę wskazuje w pkt 3 na możliwość wydania przez sąd orzeczenia stwierdzającego wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Będą to sytuacje, w których istnieją podstawy do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, jednakże jego wzruszenie w takim trybie nie może nastąpić np. ze względu na upływ czasu. Przedmiotem kontroli sądu nie jest ocena decyzji wydanej przez Zastępcę Burmistrza, co do której organ zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności z uwagi na upływ terminu z art. 247 § 2 Ordynacji podatkowej, lecz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do której nie zachodzą przesłanki wyłączające jej wzruszenie. Z powyższych względów żądanie wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy jest nieuzasadnione. W związku z powyższym skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.