I SA/Ke 406/14

Dnia 9 września 2016 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. K.-W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata K. K.-W. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zł, w tym kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) zł tytułem podatku VAT, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; - kwotę 105,86 (sto pięć 86/100) zł - tytułem niezbędnych poniesionych wydatków na środki transportu; - w zakresie zwrotu wydatków poniesionych na druk skargi - wniosek oddalić. Wyrokiem z 18 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi J. K. reprezentowanego przez adwokata z urzędu K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. skargę oddalił. Pismem z 30 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego K. K.-W. (zmiana nazwiska) wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Następnie brała udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym 10 maja 2016 r., w trakcie której oddalono skargę kasacyjną J. K.. W złożonej skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ponowiony w piśmie z 9 maja 2016 r. oraz uzupełniony o oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało w żadnej części uiszczone i wyszczególnienie poniesionych kosztów – wynagrodzenie – 442,80 zł (120złx3=360+VAT), zwrot kosztów podróży 390,66 zł (190kmx2=3800x0,8358zł+VAT), inne wydatki – 19,68 zł (koszty druku skargi 4stronyx4egzx1,23 zł – za 1 stronę druku 1,23 zł z VAT – zgodnie ze stawkami obowiązującymi w sądach za kopię strony). Pismem z 2 sierpnia 2016 r. adwokat została wezwana do udokumentowania poniesionych kosztów podróży. W odpowiedzi pełnomocnik przedłożyła kopię dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego Skoda Octavia o numerze rejestracyjnym [...] i pojemności silnika 1.595,00 cm³ zarejestrowanego na K. K.. Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie jest to rozporządzenie z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) dalej rozporządzenie. W myśl bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie 1 stycznia 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynagrodzenie adwokata w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Niniejsza sprawa dotyczy łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r., a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 46,00 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 6 rozporządzenia, który w punkcie 1) stanowi, że stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł – 60 zł. W pierwszej instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, następnie pełnomocnik sporządziła skargę kasacyjną oraz wzięła udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zatem kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych przepisów § 6 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wyniosła 120 zł. Wynagrodzenie to podwyższone zostało o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 27,60 zł. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia, wynagrodzenie w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 20 rozporządzenia, pełnomocnik zawarła w złożonym wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało w żadnej części uiszczone. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne adwokatowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 147,60 zł. Jako zasługujący na uwzględnienie oceniono również wniosek o przyznanie zwrotu kosztów podróży, które pełnomocnik poniosła w związku udziałem w posiedzeniu na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym 10 maja 2016 r. Artykuł 250 ustawy p.p.s.a. stanowi generalną regułę, w myśl której wymienionym w tym unormowaniu pełnomocnikom, w tym adwokatowi, należy się wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu. Unormowanie to nie zawiera postanowień dotyczących zasad orzekania w tej materii. Stąd też uzasadnione wydaje się odesłanie do unormowań mających za przedmiot orzekanie o kosztach postępowania. Wniosek taki wspiera fakt, że wynagrodzenie fachowego pełnomocnika wchodzi w zakres kosztów postępowania - o czym przesądza art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Zatem per analogiam taki sam status posiada wydatek ponoszony przez Skarb Państwa w zastępstwie za stronę korzystającą z prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2010r. sygn. akt I FZ 154/10 - dostępne w Internecie pod adresem Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Stosownie do treści art. 205 § 3 ustawy p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2016. 623 – dalej: u.k.s.c.). W myśl art. 85 ust. 1 u.k.s.c. w brzmieniu obowiązującym od 5 listopada 2012 r., świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (ust. 2). Zgodnie z § 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. z 2013 r. poz. 167) pracownikowi za przejazd w podróży krajowej samochodem niebędącym własnością pracodawcy przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1265 oraz z 2013r. poz. 21). Podnieść przy tym należy, że przepis art. 250 ustawy p.p.s.a. nie wskazuje formy udokumentowana wydatków, ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków zwłaszcza, gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2011r. sygn. akt I OZ 117/11 – dostępne w internecie j.w.). Wobec powyższego poniesione w niniejszej sprawie przez pełnomocnik koszty podróży na trasie K.– W. – K.z użyciem jej samochodu marki Skoda Octavia o numerze rejestracyjnym [...] i pojemności silnika 1.595,00 cm³, uznano jako niezbędne wydatki. Dokonując obliczenia tych kosztów uwzględniono ww. dane pojazdu wynikające z dowodu rejestracyjnego, pokonaną odległość (190 km w jedną stronę) i stawkę 0,8358 zł (ustaloną dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm³ w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. nr 27, poz. 271 ze zm.), wydanego na podstawie art. 34a ust. 2 ww. ustawy o transporcie drogowym). Wskazane przez pełnomocnik koszty obliczone na kwotę 317,60 zł odzwierciedlają faktycznie poniesione koszty podróży. Jednocześnie uwzględniono, że 10 maja 2016 r. adwokat K. K.-W. reprezentowała skarżącego łącznie ze sprawą niniejszą w trzech sprawach – sygn. akt I SA/Ke 351/13, sygn. akt I SA/Ke 406/14 oraz akt I SA/Ke 427/15.Stąd też przyznanie zwrotu wydatków za przejazd samochodem w sprawie niniejszej jest zasadne w kwocie 105,86 zł, wyliczonej poprzez podzielenie kosztów podróży w wysokości 317,60 zł przez 3 sprawy rozpatrywane przez NSA. Odnosząc się natomiast do wydatków poniesionych przez adwokata na druk skargi, wskazać należy, że koszty te pokrywa przyznane adwokatowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, wobec czego za te czynności adwokatowi zwrot kosztów nie przysługuje. Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sekwencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy p.p.s.a.