I SA/Ke 407/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi E. C. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę. 1.1 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.(dalej: Kolegium) decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z [...]r. nr [...] ustalającą E.C. i W. C. podatek od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 332 zł. 1.2 Kolegium na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustaliło, że E. C. i W. C. są współwłaścicielami gruntów o powierzchni 1.177 m2 sklasyfikowanych w operatach geodezyjnych jako tereny mieszkaniowe "B" działka nr 186/4, natomiast na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatników 28 września 2010 r. ustaliło także, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni 125 m2. Wśród podstaw prawnych decyzji organ wskazał uchwałę Nr XVII/115/2015 Rady Gminy P. z 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Powołując art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 716, dalej: ustawy p.o.l.) wyjaśnił, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Wskazał też, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 520) podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z rejestru gruntów. Dane takie zgromadzone w aktach sprawy stanowiły wystarczającą podstawę do wymiaru podatku. 1.3 Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że nie może dokonywać ustalenia wysokości podatku od nieruchomości przez porównanie sytuacji podatnika z mieszkańcami tej samej gminy. Mieszkańcy ci mogą posiadać grunty o różnym oznaczeniu, różnej powierzchni i niejednakowym sposobie wykorzystania. 2.1 Skargę na decyzję Kolegium złożyli E. C. i W. C., wnosząc o uchylenie decyzji. Zarzucili, że nie rozpatrzono dowodów w sprawie. W dniu 11 maja 2016 r. skarżący złożyli do organu dokumenty, do których organ się nie odniósł, lecz je odesłał. Dokumenty te stanowią załączniki skargi. Nieprawidłowości organu zaszły też na gruncie sprawy, w której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydał wyrok o sygn. akt I SA/Ke 423/14. Podnieśli, że sąsiad posiada 40 arów i płaci 200 zł podatku, natomiast skarżący posiadają 11,5 ara i płacą 330 zł podatku. Podstawami prawnymi decyzji winny być art. 2- 7 ustawy p.o.l., art. 13 -143 § 1, art. 207 w zw. z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 1 - 6, art. 6a, 6c, art. 12 -13 ustawy o podatku rolnym, co dotyczy osób posiadających grunt do 1 ha powierzchni. Do skargi załączono kopie: - pisma podatników z 11 maja 2016 r. skierowanego do Kolegium w sprawie przedłożenia dokumentów, - pisma podatników z 11 maja 2016 r. skierowanego do Kolegium odnoszącego się do pisma Wójta Gminy P. z 4 maja 2016 r., - odwołania podatników od decyzji nr Fn.3120.14.I.2015.2016 i Fn.3120 16.I.2015.2016 wydanych w kwestii umorzenia podatku od nieruchomości oraz pism Wójta Gminy P. z 4 maja 2016 r. stanowiących ustosunkowanie się do tych odwołań, - odpowiedzi Kolegium na skargę E. C. i W. C. na decyzję tego organu z 26 sierpnia 2014 r. nr SKO PO-41/3404/486/2014 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r., sygn. akt I SA/Ke 490/14, - odwołania od decyzji Wójta Gminy P. z 25 lutego 2016 r. nr FN.3120.1172.2016, - pisma wyjaśniającego Wójta Gminy P. z 12 grudnia 2013 r. skierowanego do E. C. i W. C., oraz wniosek podatników z 7 kwietnia 2016 r. skierowany do Kolegium o powołanie biegłego i o przeprowadzenie rozprawy przed organem podatkowym. 3.1 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 4.1 W piśmie procesowym z 30 sierpnia 2016 r. E. C. i W. C. podnieśli, że mimo, iż powierzchnie nieruchomości sąsiednich są większe od nieruchomości skarżących ale jednocześnie nie przekraczają one 1 ha, to i tak sąsiedzi płacą niższe podatki. Skarżący załączyli pismo Rady Gminy P. z 16 czerwca 2016 r. zawierające między innymi informację o wysokości rocznego podatku należnego od mieszkańców miejscowości Zręby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 5.1. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej: ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 5.2 Na wstępie należy wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, przyjmując je za własne. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór dotyczy prawidłowości opodatkowania działki nr 186/4 położonej w W. Z. 4B, której E. C. i W. C. są właścicielami. Organ ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 r. uwzględniając dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące opodatkowanej nieruchomości. Skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zarzucili, że sąsiedzi płacą niższe podatki, nawet mając większe nieruchomości. Sąd stwierdził, że stanowisko organu jest prawidłowe. 5.3 Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy p.o.l. opodatkowaniu podatkiem podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej – art. 2 ust. 2 ustawy p.o.l. Użytki rolne, zgodnie z art. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 617) podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, natomiast lasy, stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 374), podatkiem leśnym. Wracając jednak do ustawy p.o.l., przez określenie użytki rolne i lasy rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 1a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy p.o.l. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach – art. 3 ust. 4 ustawy p.o.l. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów powierzchnia, a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa - art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy p.o.l. Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości – art. 6 ust. 6 ustawy p.o.l. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 520), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe oznacza, że właściciele gruntów, które nie są użytkami rolnymi i lasami, oraz właściciele budynków, mają obowiązek uiszczać podatek od nieruchomości. Wysokość tego podatku ustala się jako iloczyn powierzchni (w przypadku gruntów) lub powierzchni użytkowej (w przypadku budynków) i stosownej stawki, która wynika z uchwały rady gminy, podejmowanej na podstawie art. 5 ustawy p.o.l. Stawki podatku na 2016 r. dla mieszkańców Gminy P. wynikają z uchwały nr XVII/115/2015 Rady Gminy P. z 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości. 5.4 Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że w złożonej przez podatników informacji za 2010 r. w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego podatnicy wykazali, że są współwłaścicielami gruntów ornych V klasy o powierzchni 0,1177 ha oraz budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej 125 m2. Nadmienić należy, że dane na temat powierzchni budynku mieszkalnego są nieczytelne w zawartej w aktach sprawy kserokopii informacji, jednakże kwestia ta nie była przedmiotem sporu. Wątpliwości organu zrodziły się natomiast na tle klasyfikacji gruntu o powierzchni 0,1177 m2. Wypis z rejestru gruntów z 30 grudnia 2015 r. wskazuje, że E. C. i W. C. są właścicielami gruntu o powierzchni 0,1177 ha, oznaczonego symbolem "B". Jak wynika z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1034), symbolem "B" oznaczone są tereny mieszkaniowe. Organy podatkowe są natomiast związane oznaczeniem gruntu wynikającym z ewidencji gruntów i budynków, co wynika z powołanego wyżej art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopóki więc w ewidencji wpisany jest taki sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że użyty w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków, przy czym informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. np. wyroki z 13 stycznia 2015 r. II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r. II FSK 1116/14, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że skoro z wypisu z rejestru gruntów wynika, że sporna nieruchomość nie jest ani użytkiem rolnym ani lasem, lecz terenem mieszkaniowym, to nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 2 ust. 2 ustawy p.o.l., nie może zostać opodatkowana podatkiem rolnym ani leśnym, i powinna być objęta podatkiem od nieruchomości. Konsekwencją tego ustalenia było zaliczenie gruntu podatników do "gruntów pozostałych", opisanego w § 1 pkt 1 lit. c/ ww. uchwały nr XVII/115/2015 i przyjęcie zawartej tam stawki podatku 0,24 zł od 1 m2 powierzchni. Po pomnożeniu jej przez 1117 m2 gruntu podatek wyniósł 282,48 zł. Skarżący wykazali do opodatkowania również budynek o powierzchni użytkowej 125 m2, więc zgodnie ze stawką zawartą w § 1 pkt 2 lit. a/ ww. uchwały, czyli 0,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, należny podatek od tego przedmiotu opodatkowania wyniósł 50 zł. Łącznie zobowiązanie wyniosło kwotę 332 zł. Powyższe wyliczenia zostały zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Stosując właściwe stawki podatku dla danego rodzaju przedmiotu opodatkowania organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego. 5.5 Odnosząc się do podnoszonego przez skarżących zarzutu, że inni mieszkańcy gminy płacą niższe niż skarżący podatki, należało uznać go za bezzasadny. Organ prawidłowo w decyzji wskazał, że jego obowiązkiem jest kierowanie się danymi wynikającymi z ewidencji i zastosowanie odpowiednich dla tych danych stawek. Organ nie może zatem dokonywać ustalenia wysokości podatku od nieruchomości przez porównanie sytuacji podatnika z mieszkańcami tej samej gminy, zwłaszcza dlatego, że mieszkańcy ci mogą posiadać grunty o różnym oznaczeniu, różnej powierzchni i niejednakowym sposobie wykorzystania. Proste stwierdzenie podatników, że inni mieszkańcy miejscowości płacą podatek od nieruchomości w niższej wysokości nie może zatem zwolnić organu podatkowego z obowiązku kierowania się danymi wynikającymi z ewidencji i zastosowania odpowiednich dla tych danych stawek. Organ nie naruszył konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), albowiem wynika z niej, że takiego samego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa mogą oczekiwać jedynie takie podmioty, które mają taki sam status prawny i znajdują się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. W związku z powyższym postulowane przez skarżących w toku postępowania sporządzenie zestawienia obejmującego dane sąsiednich nieruchomości i powołanie w tym celu biegłego nie spowodowałoby oczekiwanego przez nich skutku w postaci obniżenia podatku od nieruchomości. Z uwagi na powołaną wyżej regulację art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, do obliczenia podatku skarżącym nie można przyjąć innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i dotyczą opodatkowywanej nieruchomości. Jest to związane z tym, że w przypadku gruntów o klasyfikacji "B" prawidłową stawką podatku jest właśnie stawka zastosowana wobec skarżących w wysokości 0,24 zł od 1 m2, a to wynika z powszechnie obowiązujących na terenie Gminy P. przepisów prawa podatkowego, którym mają podlegać wszyscy podatnicy znajdujący się w istotnej z punktu widzenia tych przepisów sytuacji. Niemniej, chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopiero w przypadku zmiany ewidencji gruntów i budynków podatnikowi będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego, w oparciu o przesłankę lub przesłanki zawarte w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej oraz żądanie ewentualnej zmiany zaskarżonej decyzji. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2013 r., II FSK 2043/11). Należy również zauważyć, że wpływu na wysokość podatku od nieruchomości nie mogły mieć składane przez skarżących dokumenty, jako że dotyczą one innych spraw: wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. oraz wniosku skarżących o umorzenie zaległości podatkowych. Rozstrzygnięcia wydane w tych sprawach oraz dokumenty składane przez skarżących w ich toku są przedmiotem rozpoznania w odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych. 5.6 Podsumowując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. 5.7 Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.