I SA/Ke 414/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie WSA Danuta Kuchta (spr.), Asesor WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia na poczet zaległości podatkowej nadwyżki w podatku akcyzowym do rozliczenia w następnym okresie. oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy zaliczenia nadwyżki wpłat wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 i AKC-3/E złożonej za miesiąc grudzień 2004 roku na poczet zaległości w podatku akcyzowym wraz z należnymi odsetkami, wynikającej z deklaracji za miesiąc sierpień 2004 roku. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że KS nie dokonał wpłat do deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za miesiąc grudzień 2004 roku, a jedynie wykazał nadwyżkę do rozliczenia w następnym okresie w wysokości 16.480,00zł. Zgodnie z przepisem art. 79 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm./ podatnikom dokonującym sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju przysługuje prawo obniżenia kwoty akcyzy o kwotę zapłaconą przy nabyciu wyrobów niezharmonizowanych związaną ze sprzedażą opodatkowaną lub zapłaconą od importu. Prawo do dokonania w/w obniżenia nie jest równoznaczne z możliwością uzyskania przez podatnika zwrotu nadwyżki podatku akcyzowego. Kwoty, których zwrot nie przysługuje podatnikowi nie mogą być zaliczane na poczet jakichkolwiek zobowiązań podatnika (w tym szczególnie zobowiązań podatkowych). Wykazana w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za grudzień 2004r. nadwyżka podatku akcyzowego do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym nie stanowi nadpłaty w podatku akcyzowym. Definicja nadpłaty została zawarta w art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /tekst jednolity: Dz. U. z 2005 roku Nr 8, poz. 60 z późn. zm./. Nadpłatą jest podatek nadpłacony lub zapłacony nienależnie. Organ drugiej instancji wskazując na powyższe przepisy stwierdził, iż w rozstrzyganym przypadku podatek został zapłacony w prawidłowej wysokości. Dokonane przez K S rozliczenie, w wyniku którego wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym również zdaniem Dyrektora Izby Celnej nie powoduje powstania nadpłaty. Podatek, który w wyniku powyższego rozliczenia stał się podatkiem naliczonym został zapłacony w prawidłowej wysokości, zatem nie zostały spełnione warunki do uznanie go za nadpłatę. W takiej sytuacji zdaniem organu drugiej instancji brak jest możliwości prawnych zmniejszenia zaległości podatkowych podatnika wynikających ze złożonej deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za miesiąc sierpień 2004 roku w wysokości 1.433,00zł poprzez zaliczenie nadwyżki podatku akcyzowego wykazanego w deklaracji AKC-3 za miesiąc grudzień 2004r. Odnosząc się do podnoszonego przez K S w odwołaniu problemu ewentualnej niezgodności polskich przepisów podatkowych z prawem Unii Europejskiej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że może je rozstrzygnąć jedynie Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS). Zgodnie z postanowieniami art. 220 Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej Europejski Trybunał Sprawiedliwości zapewnia przestrzeganie prawa przy wykładni i stosowaniu Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej. Traktat przewiduje szereg różnego rodzaju powództw. Jednym z najistotniejszych jest skarga przeciwko państwu członkowskiemu o naruszenie obowiązku wynikającego z postanowień traktatu. W przypadku takiej skargi, gdy Komisja Europejska uzna, iż państwo członkowskie nie wywiązuje się z obowiązku wynikającego z Traktatu o utworzeniu Wspólnoty Europejskiej może rozpocząć postępowanie w trybie art. 226 TWE. Pierwszym etapem jest tzw. faza administracyjna. Komisja stwierdziwszy naruszenie postanowień traktatu, wystosuje pismo do państwa członkowskiego, wzywając je do ustosunkowania się w przedmiotowej sprawie. W sytuacji, gdy strony nie dochodzą do porozumienia na tym etapie procedury, Komisja Europejska wydaje uzasadniona opinię, w której wzywa państwo członkowskie do zaprzestania we wskazanym terminie działania niezgodnego z TWE. Zgodnie z postanowieniami art.226 jeżeli dane państwo nie zastosuje się do opinii w terminie określonym przez Komisję, może ona skierować sprawę do ETS. Wyrok ETS ma charakter ostateczny i rodzi obowiązek podjęcia określonych środków prawnych. Organ drugiej instancji zauważa, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji ETS nie zajął stanowiska w sprawie zgodności krajowych przepisów podatkowych dotyczących opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo z przepisami Unii Europejskiej. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazuje, że na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełniane orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który został powołany w celu kontrolowania, przestrzegania oraz dokonywania wykładni prawa wspólnotowego. Do aktów wspólnotowego prawa wtórnego należy zaliczyć rozporządzenia, dyrektywy, zalecenia i opinie. Z wyżej wymienionych aktów prawa wtórnego jedynie rozporządzenie jest aktem wiążącym Państwo w całości i jest bezpośrednio stosowane w każdym państwie członkowskim. Oznacza to, że akty te stają się częścią krajowych systemów prawnych bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek czynności transpozycyjnych i wywierają skutki bezpośrednie w stosunku do jednostek. Rozporządzenia mają taką samą moc obowiązującą we wszystkich państwach członkowskich. Ich obowiązywanie zależy jedynie od ogłoszenia w dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W rozporządzeniach wydanych przez Komisję wspólnoty Europejskiej w sprawie podatku akcyzowego została uregulowana jedynie kwestia tzw. wyrobów zharmonizowanych, do których nie należą pojazdy samochodowe. Możliwość wprowadzenia podatku akcyzowego dla wyrobów innych niż tzw. wyroby zharmonizowane dla każdego państwa Unii Europejskiej daje art. 3 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów podlegających podatkowi akcyzowemu, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowaniu. Zgodnie z w/w artykułem państwa członkowskie Unii Europejskiej zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków na wyroby inne niż oleje mineralne, alkohol i napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe pod warunkiem, że podatki te nie spowodują zwiększenia formalności związanych z przekraczaniem granicy handlu między tymi państwami. Polska skorzystała z przysługującego prawa i w ustawie o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004r. /Dz. U. Nr 29, poz.257 z późn. zm./ została uregulowana sprawa opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodów nie zarejestrowanych na terenie kraju, a stawki tego podatku zostały opublikowane w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego z dnia 22 kwietnia 2004r. /Dz. U. Nr 87, poz.825 z późn. zm./. W ocenie organu odwoławczego wszystkie zagadnienia związane z podatkiem akcyzowym dotyczącym samochodów (wyroby tzw. nieznarmonizowane) są uregulowane jedynie przez przepisy polskiego prawa i tylko w jego granicach możliwe jest rozstrzygnięcie przez organ celny tej sprawy. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K S. Decyzji tej zarzucił, iż opiera się ona na błędnej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego, a zwłaszcza art. 90 Traktatu Unijnego oraz sprzeczna jest z ustawą Ordynacja podatkowa- art. 72 § 1 i art. 79 § 2 pkt 1a. Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej. . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Kielcach wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ drugiej instancji wskazuje, iż podstawową kwestią o jaką podnosi K S jest kwestia odmowy Naczelnika Urzędu Celnego w decyzji znak [...] z dnia [...]. zaliczenia nadwyżki wpłat wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za grudzień 2004r. na poczet zaległości wynikającej z deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za sierpień 2004r. Podatnik nie dokonał wpłat do deklaracji podatku akcyzowego AKC-3 za grudzień 2004r. a jedynie wykazał nadwyżkę do rozliczenia w następnym okresie w kwocie 16.480,00 zł. Odnosząc się do zarzutu podniesionego przez K S w skardze naruszenia przepisu art. 72 § 1 cyt. wyżej ustawy Ordynacja Podatkowa Dyrektor Izby Celnej uznaje, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka określona w cytowanym przepisie. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie odmawiając zaliczenia nadwyżki wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za grudzień 2004, na poczet zaległości wynikającej z deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za sierpień 2004. Dyrektor Izby Celnej rozważając, podnoszoną przez K S kwestię oparcia zaskarżonej decyzji na błędnej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego, a zwłaszcza art. 90 Traktatu Wspólnoty Europejskiej, zauważa, że "żadne Państwo Członkowskie nie może nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produktu krajowe", a więc w zapisie tym nie można mówić o naruszeniu zakazu dyskryminacji podatkowej czy niezgodności przepisów ustawodawstwa krajowego z w/w artykułem. Dlatego też w ocenie organu w rozpatrywanej sprawie nie znajdują uzasadnienia strony do orzeczenia ETS sygn. C-112/84 z dnia 9 maj 1985 roku (podatek może zostać uznany za pośrednio dyskryminujący jeśli jest stosowany niezależnie od kraju pochodzenia towaru, w stosunku do tej samej kategorii i nakłada takie same obciążenia podatkowe i faktycznie obciąża tylko produkty importowane). Tym samym zarzut skarżącego dotyczący braku lub złej interpretacji przepisów prawa przez organ decyzyjny Dyrektor Izby Celnej uznaje za bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydana została bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Treść przytoczonych wyżej przepisów prawa oraz treść zarzutów skargi nakazuje przedmiotem rozważań uczynić kwestię odmowy skarżącemu K S zaliczenia nadwyżki wpłat wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 i AKC-3/E złożonej za miesiąc grudzień 2004 roku na poczet zaległości wynikającej z deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 za sierpień 2004r. Z deklaracji AKC-3/E o podatku akcyzowym od samochodów osobowych za miesiąc grudzień 2004r. znajdującej się w aktach administracyjnych wynika bezspornie, iż K S wykazał kwotę nadwyżki w bieżącym miesiącu - w wysokości 4 171zł. oraz do rozliczenia z poprzedniego okresu - w wysokości 12 309 zł. Ostatecznie w miesiącu grudniu 2004r. do rozliczenia w następnym okresie podatnik wykazał nadwyżkę w wysokości 16 480 zł. (4 171+12 309), domagając się zaliczenia jej na poczet zaległości w podatku akcyzowym za miesiąc sierpień 2004r. W ocenie Sądu zważywszy na treść art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku podatnika. Powołany przepis ustawy podatkowej stanowi bowiem, iż nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 2. Instytucja nadpłaty została uregulowana w rozdziale dziewiątym Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się między innymi kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Z podatkiem nadpłaconym mamy do czynienia w sytuacji kiedy podatnik uiszcza podatek w większej kwocie niż był do tego zobligowany odpowiednimi przepisami materialnego prawa podatkowego. Z kolei nienależnie zapłacony podatek wystąpi, jeżeli strona nie będąc zobowiązana do uiszczenia podatku uiściła ten podatek. Niemniej jednak w przypadku jednego lub drugiego zdarzenia mamy do czynienia z nadpłatą. Procedura postępowania w przypadku wystąpienia nadpłaty została określona w rozdziale X Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 79 § 2 pkt 1 lit. b) ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik wykazał w deklaracji podatkowej zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, przysługuje mu prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnik zobowiązany był złożyć skorygowane deklaracje podatkowe. Z materiału dowodowego stanowiącego podstawę prawidłowych ustaleń organów podatkowych obu instancji wynika, iż podatnik w związku ze sprzedażą samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terenie kraju w okresie sierpień-grudzień 2004r. składając deklaracje wykazał: za miesiąc lipiec odliczenia kwoty podatku zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów i jednocześnie za miesiąc sierpień należny podatek akcyzowy w wysokości 3 639 zł., nie dokonując jego wpłaty oraz zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 1433 zł. (3 639 zł. -2 206 zł.). Deklaracje również te korygujące dla podatku akcyzowego AKC-3 i AKC-3/E składane w okresie sierpień-grudzień 2004r. sporządzone zostały poprawnie pod względem formalnym i rachunkowym, a zatem należy przyjąć, iż skarżący w miesiącu grudniu 2004r. wykazał jedynie nadwyżkę do rozliczenia w następnym okresie w wysokości 16 480 zł. W stanie faktycznym i prawnym zaistniałym w rozstrzyganej sprawie należy podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż nie istnieją prawne możliwości zmniejszenia zaległości podatkowych poprzez zaliczenie nadwyżki podatku akcyzowego na poczet zaległości za miesiąc sierpień 2004r. Stwierdzona w powyższy sposób kwota nadwyżki w podatku akcyzowym do rozliczenia w następnym okresie nie stanowi bowiem nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1,2 Ordynacji podatkowej, która to stosownie do art. 76 Ordynacji podatkowej podlegałaby zaliczeniu na poczet zaległego zobowiązania. Z tego też względu organ podatkowy nie mógł zaliczyć obliczonej przez podatnika w deklaracji AKC-3/E za miesiąc grudzień 2004 r. kwoty nadwyżki na poczet zaległości podatkowych za sierpień 2004 r. Należy bowiem pamiętać, iż nie jest nadpłatą sama różnica między naliczonym podatkiem akcyzowym a należnym podatkiem akcyzowym, a jedynie nadpłatą w podatku akcyzowym są kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W sprawie niniejszej natomiast podatnik K S, jak wynika z zaskarżonej decyzji, skorzystał z prawa do dokonania obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu samochodów osobowych - stosownie do art. 79 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004r. Z uwagi na to, że przedmiotem postępowania organów nie była odmowa stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego, na który wskazywałyby zarzuty skargi, lecz odmowa zaliczenia nadwyżki wpłat wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 i AKC-3/E złożonej za miesiąc grudzień 2004 roku na poczet zaległości w podatku akcyzowym wraz z należnymi odsetkami, wynikającej z deklaracji za miesiąc sierpień 2004 roku, w sprawie nie miały zatem zastosowania przepisy dotyczące nadpłaty tj. art. 72 § 1 pkt 1 i art. 79 § 2 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym Sąd nie mógł stwierdzić naruszenia ww. norm, które nie miały zastosowania w sprawie. Rozpoznając skargę merytorycznie Sąd uznał również za niezasadny podnoszony w skardze zarzut błędnej interpretacji przepisów prawa wspólnotowego, a zwłaszcza z art. 90 Traktatu Wspólnoty Europejskiej. Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, iż dotyczy on kwestii zgodności przepisów prawa krajowego w zakresie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, ze wskazanymi normami prawa wspólnotowego, która na skutek pytania prejudycjalnego wystosowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 679/05) stała się przedmiotem badania przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. W orzeczeniu z dnia 18 stycznia 2007r. (sprawa o sygn. C-313/05) Trybunał stwierdził po pierwsze, że podatek akcyzowy, taki jak ten ustanowiony w Polsce ustawą o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE. Wskazał również, iż art. 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywy 92/12 nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. ETS nie zakwestionował samej zasady pobierania podatku akcyzowego, a także możliwości stosowania przepisów dotyczących deklaracji uproszczonej przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju. Zarazem jednak podniósł, iż w analizowanej kwestii istotnym jest, by dokonać rozróżnienia między dwiema kategoriami pojazdów, a mianowicie z jednej strony tymi, które są sprzedawane jako używane w okresie dwóch lat kalendarzowych od daty ich produkcji (przy czym rok ich produkcji uważa się za pierwszy rok kalendarzowy), a z drugiej strony tymi, które są sprzedawane jako używane po upływie tego dwuletniego okresu. Jak bowiem wynika z cyt. rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004r., pojazdy osobowe sprzedawane jako nowe lub używane w okresie dwóch lat od ich wyprodukowania, są opodatkowane podatkiem akcyzowym obliczanym według tej samej stawki. Natomiast jeśli chodzi o podatek akcyzowy, który obciąża pojazdy używane sprzedawane po więcej niż dwóch latach od daty ich produkcji, stawka podatku akcyzowego jest obliczana zgodnie ze wzorem przewidzianym w § 7 tego rozporządzenia. Stosowanie tego wzoru prowadzi zaś do wzrostu stawki wraz z wiekiem pojazdu. Powołując się na własne, wcześniejsze orzeczenia Trybunał wskazał, że dane opodatkowanie można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych, oraz że w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków (wyrok w sprawie C-90/94 Haahr Petroleum, Rec. str. I-4085, pkt 34, oraz wyrok z dnia 23 października 1997 r. w sprawie C-375/95 Komisja przeciwko Grecji, Rec. str. I-5981, pkt 29). W konsekwencji ETS stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. W niniejszej sprawie jak już wyżej wykazano przedmiotem postępowania była odmowa zaliczenia nadwyżki wpłat wykazanej w deklaracji dla podatku akcyzowego AKC-3 i AKC-3/E złożonej za miesiąc grudzień 2004 roku na poczet zaległości w podatku akcyzowym wraz z należnymi odsetkami, wynikającej z deklaracji za miesiąc sierpień 2004 roku, a nie odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe kwestia ta nie była bowiem ustalana i rozpatrywana. Dokonując więc oceny zasadności zarzutu błędnej interpretacji przepisów prawa krajowego w zakresie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu w aspekcie ich zgodności z przepisami wspólnotowymi, tj. art. 90 akapit pierwszy TWE - stwierdzić należy iż z uwagi na przedmiot postępowania, a także prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe obu instancji i prawidłowość zastosowania norm prawnych, rozstrzygane w wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007r. zagadnienie nie ma w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) rozstrzygnął jak w sentencji.