I SA/Ke 414/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego P. G. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. ("Agencja", "ARiMR") decyzją z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z [...] r. nr [...]w sprawie przyznania K. Z., pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że K. Z.złożył 15 maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym zadeklarował do pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) działki rolne o łącznej powierzchni 18,13 ha. W dniu 15 listopada 2012 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w J. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ). W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono naruszenia wymogów wzajemnej zgodności - kod błędu BW 4.1 oznaczający, że posiadacz bydła nie zgłasza faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w terminie do 7 dni od dnia nastąpienia tego zdarzenia. Strona była powiadomiona o kontroli oraz była obecna przy kontroli i nie wniosła zastrzeżeń. W dniu 12 lutego 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. poinformował rolnika, że w kolejnym roku, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania norm lub wymogów stwierdzone niezgodności zostaną uznane, jako celowe zaniedbanie rolnika. Po przeprowadzeniu wymaganych kontroli wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. wydał [...] r. decyzję [...], na mocy której przyznał wnioskodawcy pomoc finansową w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" na rok 2012 w wysokości 2758,48 zł. Przyznane płatności uwzględniały pomniejszenie wynikające z nieprzestrzegania norm lub wymogów stwierdzonych podczas kontroli. Od przedmiotowej decyzji strona nie wniosła odwołania. Dyrektor Agencji, [...] wydał decyzję Nr [...] stwierdzającą nieważność ww. decyzji. Następnie [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. decyzją Nr [...] przyznał K. Z.płatności ONW na rok 2012 w wysokości 616,60 zł. Dyrektor Agencji [...] r. decyzją Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną ww. decyzję z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. K. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na ww. decyzję Dyrektora Agencji. Wyrokiem z 22 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt II SA/Ke 859/14), ze względu na naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Agencji uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił przyznania wnioskodawcy przedmiotowych płatności. W wyniku wniesienia skargi na tę decyzję wyrokiem z 3 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt II SA/Ke 429/15), zarzucając naruszenie art. 139 K.p.a. Decyzją z [...]. Dyrektor Agencji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J.. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. wydał decyzję na mocy, której odmówił K. Z. przyznania ONW na rok 2012. 1.3. Dyrektor Agencji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2013.173) szczegółowe warunki i tryb udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanych obszarami ONW) oraz przestrzenny zasięg wdrażania tego działania określają przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2009.40.329, ze zm.) dalej "Rozporządzenie" oraz przepisy unijne. Organ wskazał przy tym szczegółowo na przepisy regulujące zasady przyznawania płatności ONW oraz kwestie związane z przeprowadzaniem kontroli administracyjnych wniosków, a także konsekwencje stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku przeprowadzonych kontroli. Z powołanych przepisów wynika, że wysokość przyznanych płatności za dany rok kalendarzowy jest uzależniona nie tylko od powierzchni gruntów kwalifikujących się do dopłat, ale również od spełnienia przez producenta rolnego wymogów w zakresie zarządzania, tzw. wymogów wzajemnej zgodności, co wynika z art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Nr 73/2009. W ocenie organu w sprawie niewątpliwie wystąpiła sytuacja, gdzie zasadniczy wpływ na wysokość przyznanej płatności miały wyniki z kontroli w zakresie przestrzegania zasad wzajemnej zgodności dotyczącej bezpośrednio siedziby stada. W dniu 9 grudnia 2010 r. do producenta rolnego została wysłana informacja, o nadaniu w roku kolejnym kwalifikacji nieprawidłowości jako celowa niezgodność, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania norm lub wymogów. W roku 2011 producent rolny ponownie złożył wniosek, na podstawie którego przeprowadzono kontrolę w zakresie przestrzegania wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ, W wyniku kontroli ponownie stwierdzono m.in., że producent rolny nie zgłasza w terminie 7 dni zdarzeń występujących w jego siedzibie stada. W roku 2012 r. w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie K. Z. również stwierdzono nieprawidłowości w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt. 1.4. Przepisy, których treść została przywołana w niniejszej decyzji regulują zasady pomniejszania płatności w przypadku stwierdzenia niezgodności w przestrzeganiu zasad wzajemnej zgodności. Przepis art. 71 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1122/2009, dotyczy powtarzającej się niezgodności, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Zasadniczą kwestię w sytuacji powtarzającej się niezgodności odgrywa wskazany w treści przepisu współczynnik trzy, który w zależności od oceny punktowej zawartej w raporcie z kontroli na miejscu decyduje o wielkości pomniejszenia. Organ podkreślił, że maksymalna wysokość zmniejszenia nie może przekroczyć 15 % całkowitej kwoty pod warunkiem, że organy nie uznały tej samej niezgodności stwierdzonej po raz kolejny za następstwo celowego działania w rozumieniu art. 72. W sytuacji zakwalifikowania czynu, jako celowego działania pomniejszenie może wynosić od 15% do 100% (a więc odmowa przyznania płatności). Odróżnić jednak należy celowe działanie wykazane w raporcie z kontroli na miejscu, a uznanie za celowe działanie wynikające z powtarzalności nieprzestrzegania tej samej normy. Ma to o tyle istotne znaczenie, że w przypadku wykazania w raporcie z kontroli na miejscu niezgodności popełnionej celowo, zmniejszenie co do zasady wynosi 20%. Jednak na podstawie wyników z kontroli organ może podjąć decyzję o zmniejszeniu tego współczynnika do mniej niż 15% lub o zwiększeniu go do 100% całkowitej kwoty. Odmienną sytuacją jest stwierdzenie podczas kontroli administracyjnej wniosku powtarzającej się nieprawidłowości dotyczącej tej samej normy. W takim przypadku organy ARiMR informują rolnika, że stwierdzenie po raz kolejny tej samej nieprawidłowości zostanie uznane za celowe działanie. W przypadku kolejnego stwierdzenia niezgodności nadaje się kwalifikację "celowa niezgodność", natomiast zastosowany procent zmniejszenia płatności ustala się przez pomnożenie poprzedniego ustalonego procentowego zmniejszenia przez trzy. Jeżeli w kolejnym roku zostanie stwierdzone ponownie nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności ponownie stosuje się mnożenie ustalonej obniżki procentowej z roku ubiegłego i współczynnika trzy. 1.5. Na gruncie niniejszej sprawy, organ pomniejszył przysługującą stronie płatność na rok 2011 o 1453,12 zł, co stanowi 45%, z uwagi na powtarzającą się niezgodności w obszarze identyfikacji rejestracji zwierząt. W związku ze stwierdzeniem w roku 2012 ponownie nieprzestrzegania wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ pomniejszenie ustalone w roku 2011, zgodnie z art. 71 ust. 5 Rozporządzenia Nr 1122/2009 zostało w roku 2012 zwiększone do 100% (45 % x 3). 1.6. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił brak uchylenia decyzji w sprawie w 2012 r. Poinformował ponadto, że pisma informujące stronę, że w kolejnym roku, w przypadku stwierdzenia nieprzestrzegania norm lub wymogów stwierdzonym niezgodnościom zostanie nadana kwalifikacja "celowa niezgodność" były wysyłane do strony: 9 grudnia 2010 r. (Pismo Nr 0236-00000124842/10), 13 grudnia 2011 r. i ponownie 11 marca 2014 r. (Pismo Nr 0236-00000117206/11), 12 lutego 2013 r. (Pismo Nr 0236-00000001185/13). W pismach tych widnieje podstawa prawna, na mocy której można dokonać pomniejszenia płatności ze względu na powtarzające się niezgodności. W art. 21 ust. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. sprecyzowano, że organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Postępowanie wyjaśniające w sprawach o przyznanie płatności jest szczególnym, uproszczonym postępowaniem administracyjnym, w którym ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 K.p.a. W istocie więc na stronie ubiegającej się o płatności spoczywa ciężar wykazania, że w sposób rzeczywisty spełnia warunki do ich uzyskania. K. Z.nie przedstawił w toku postępowania dowodów, na które powołuje się w odwołaniu (akta sprawy II W 20/12 Sądu Rejonowego w J.). 1.7. Odnosząc się do argumentu braku doręczania decyzji do M S. wskazać należy, że pełnomocnictwo szczególne z 9 lipca 2013 r. dotyczyło postępowań odwoławczych od decyzji Dyrektora Agencji z [..] r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J.. Przedmiotowe postępowanie zakończyło się postanowieniem Dyrektora Agencji z [...]. Nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych, a skarga strony na ww. postanowienie została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucona prawomocnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym należało uznać, że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. T. S. z 9 lipca 2013 r. wygasło z dniem uprawomocnienia się postanowienia sądu. Jeżeli strona pragnie ustanowić pełnomocnika do reprezentowania jej przed organami Agencji, to powinna złożyć stosowne pełnomocnictwo zgodnie z wymogami art. 33 K.p.a. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższą decyzję K. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Adminisatrcyjnego w K.. Podniósł, że 2 lata temu złożył w biurze powiatowym pełnomocnictwo dla mec. M S. do reprezentowania strony we wszystkich sprawach, a w kwietniu tego roku w oddziale regionalnym Agencji. Wskazał, że brak zawiadomienia pełnomocnika skutkuje nieważnością tego postępowania. Wniósł po raz kolejny o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy II W 20/12 Sądu Rejonowego w J., celem wykazania, że nieprawidlowości o ile w ogóle wystąpiły to nie z winy skarżącego. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. 2.3. W piśmie procesowym z 19 września 2016 r. skarżący popierając skargę dodatkowo zarzucił, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z 2 marca 2016 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Obok zarzutu dotyczącego nie doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi, autor skargi wskazał, że organ całkowicie pominął kwestię stosowania w prowadzonym postępowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju z 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcie bezpośredniego. Z treści art. 31 d ust. 1 ustawy z 26 stycznia 2007 r., oceny wagi stwierdzonej niezgodności, której mowa w art. 54 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 dokonuje się w raporcie z czynności kontrolnych, przypisując tej niezgodności odpowiednią liczbę punktów, a w przypadku stwierdzenia celowej niezgodności, o której mowa w art. 72 tego rozporządzenia, oceny wagi tej niezgodności dokonuje się w tym raporcie odrębnie, przypisując jej odpowiednią liczbę punktów. Liczba tych punktów przypisana stwierdzonym niezgodnościom w raporcie jest uwzględniana przy dokonywaniu zmniejszeń lub wykluczeń. Skarżący wskazał ponadto na treść art. 37 c ustawy z 26 stycznia 2007 r. Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, skarżący wskazał że dopiero po ustaleniu przez organ, że do stwierdzonej niezgodności przypisano konkretną ilość punktów zgodnie z odpowiednim załącznikiem i ze wskazaniem pozycji w załączniku, bądź w załączniku i w tabeli rozporządzenia z 1 kwietnia 2010 r., może on odnieść się do procentowej wielkości zmniejszenia danej płatności w zależności od przypisanej ilości punktów, stwierdzonej nieprawidłowości. Nadto w przypadku procentowego zmniejszenia określonego w sposób “widełkowy", w sytuacji przyjęcia procentu powyżej minimalnego poziomu, organ winien uzasadnić przyjęty procent zmniejszenia płatności. Organ nie wywiązał się z powyższych obowiązków. Z decyzji nie wynika, jaką liczbę punktów naliczono skarżącemu za stwierdzoną niezgodność. Powyższy brak uniemożliwia kontrolę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że skarżący nie odwołał się od protokołu z kontroli na miejscu z 15 listopada 2011 r. z uwagi na brak wiedzy na temat konsekwencji wynikających z tego tytułu. Jednocześnie sposób wyliczenia naliczonych sankcji nie jest dla niego zrozumiały. Organ I instancji wskazał natomiast ogólnie na rozporządzenie z 1 kwietnia 2010 r. Dodatkowo skarżący podniósł, że każde powołanie się przez organ na przepis nieobowiązujący w dacie wydania decyzji winno powodować wskazanie przepisu przejściowego, który dopuszcza stosowanie przepisu uchylonego. Reasumując, skarżący wskazał, że organ naruszył art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz naruszenia przepisów. Ponadto organ naruszył art. 71 ust. 5 Rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że w przypadku kolejnego stwierdzenia niezgodności zastosowany procent obniżki może przekroczyć 15 %, podczas gdy z treści rzeczonych przepisów jednoznacznie wynika, że maksymalna wartość obniżki nie może przekroczyć 15 %. Organ odwoławczy nie wskazał wprost podstawy prawnej skarżonej decyzji, czym dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 140 K.p.a. Z treści uzasadnienia wynika jednak, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 71 ust. 5 Rozporządzenia Komisji [WE] nr 1122/2009. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący zaznaczył, że decyzja organu I Instancji została wydana w oparciu o treść art. 72 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Komisji [WE] nr 1122/2009, a zatem oparcie przez organ II instancji rozstrzygnięcia na postawie art. 71 ust. 5 tego rozporządzenia stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego ponadto organ błędnie przyjął, że dokonane przez niego naruszenia wymogów wzajemnej zgodności stanowiły celowe działanie. Skarżący oraz jego pełnomocnik wielokrotnie wskazywali, że nie ponosi on winy za stwierdzone nieprawidłowości. Strona zgodziła się z organem, że w postępowaniach prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jednak pomimo wielokrotnego zgłaszania przez skarżącego w toku niniejszego postępowania wniosku o dopuszczenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przez Sąd Rejonowy w J. pod sygnaturą II W 20/12 zarówno organ I jak i II instancji pominęły całkowicie zgłoszony wniosek, nie rozpoznając go merytorycznie. W toku postępowania został przeprowadzony dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii na podstawie, której stwierdzono, że skarżący nie jest zdolny do rozpoznania znaczenia swojego postępowania. Nie można zatem uznać, że naruszenie przez niego obowiązujących przepisów w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ) było wynikiem umyślnej i świadomej intencji skarżącego. 2.4. Na rozprawie 22 września 2016 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016.718) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", postanowił odmówić przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę, w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawa. 3.2. Skarga okazała się zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonej decyzji. 3.3.Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 14 marca 2016 roku złożył w organie pełnomocnictwo, na podstawie którego upoważnił radcę prawnego M.S. do reprezentowania go we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem gospodarstwa przed ARiMR. Zaskarżona decyzja została wydana przez organ II instancji w dniu 20 maja 2016 roku. A więc w tym czasie kiedy skarżący ustanowił pełnomocnika który miał do reprezentować przez ARiMR. Pomiomo tego decyzja Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] nie została doręczona pełnomocnikowi lecz skarżącemu. Po jej otrzymaniu skarżący wniósł skargę do sądu odnosząc się w niej jedynie do sposobu doręczenia decyzji i nie formułując żadnych innych zarzutów. W myśl art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Wobec tego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza w tym zakresie żadnych wyjątków. Przy tym nie ma znaczenia, czy stroną jest osoba fizyczna, której doręczeń dokonuje się w trybie przepisów art. 42-44 k.p.a, czy jednostką organizacyjną (spółką) bądź organizacją społeczną, którym doręczeń dokonuje się w sposób ustalony w art. 45 k.p.a. W związku z tym i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności organy prowadzące postępowanie bezwzględnie zobowiązane są do doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 247). Jak wskazuje art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Przez brak udziału strony rozumie się również brak udziału wyznaczonego przez nią pełnomocnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 1987 r. SA/Wr 875/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 13; OSPiKA 1989, z. 4, poz. 79, z glosą B. Adamiak, podobnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 1998 r. III SA 1597/96, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2001 r. I SA 450/01). 3.4. Mając powyższe na względzie należało uznać , że doszło do naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i na podstawie art.145§1 pkt.1b należało zaskarżoną decyzję uchylić. 3.5. Wynagrodzenie pełnomocnikowi, ustanowionemu z urzędu, Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1c w zw. z § 4 ust. 2 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.2015.1805).