I SA/Ke 416/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o. o. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r., C.P. Sp. z o.o. w K. (Spółka) złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Motywując wniosek Spółka podniosła, że nie posiada środków którymi mógłby dysponować. Wskazała również, że skierowanie egzekucji do jedynie posiadanych udziałów w spółce B.[...]N. Sp. z o.o. spowoduje sprzedaż ich za cenę nieadekwatną do ich wartości oraz konieczność zaspokojenia w pierwszej kolejności kosztów postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że poza zasygnalizowaniem o braku środków na pokrycie zobowiązań podatkowych oraz obawą sprzedaży posiadanych udziałów po niższej cenie, wnioskodawczyni nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Zdaniem Sądu Spółka nie podała, istotnych przy ocenie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów czy stanu rachunków bankowych. W związku z powyższym oceniając wniosek Sąd uwzględnił informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym w rubryce wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych Spółka wskazała wartość 3 784,000 zł. Ponadto podała, że za 2015 r. osiągnęła zysk w wysokości 36 671,79 zł. Sąd wziął również pod uwagę dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, przedłożone przez wnioskodawczynię w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, tj. wyciągi z rachunków bankowych, kopie tytułów wykonawczych, kopie zawiadomień o zajęciu, wydruki zeznania CIT-8 za 2015 r., CIT-2 za miesiące od stycznia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. oraz wydruki wyciągów bankowych za 7 miesięcy 2016 r. Jak wynika z ww. dokumentów wykazane przez wnioskodawczynię kwoty przychodów ze sprzedaży w 2015 wyniosły 695.945,92 zł. Aktualnie zaś, tj. w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. przychody spółki wyniosły 245 345,95 zł a dochód stanowi kwotę 190 157,72 zł. Istotne jest zatem osiąganie przez skarżącą przychodów, które - jak już wskazano wyżej - osiąga w znacznej wysokości, wielokrotnie przewyższającej wysokość spornego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych. O posiadaniu środków finansowych przez Spółkę świadczy także ponoszenie przez nią kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Koszty uzyskania przychodów w 2015 r. wynosiły kwotę 659 274,13, a zatem wielokrotnie przewyższyły wysokość spornych zobowiązań podatkowych. Powyższe wskazuje na rozległy rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności, co oznacza dysponowanie przez wnioskodawczynię kwotami przekraczającymi ww. zobowiązanie z tytułu spornej kwoty podatku. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że uiszczenie określonego podatku dochodowego od osób prawnych mogłoby prowadzić, co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej. Wymaga, w tym miejscu podkreślenia, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo - administracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził że podnoszone przez skarżącą okoliczności nie spełniają przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia