I SA/Ke 444/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2016 r. sprawy ze skargi Fundacji N. P. S. w K. na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę. 1. Akt organu administracji publicznej 1.1. Fundacja N. P. S. w K. (Fundacja) złożyła wniosek o dofinansowanie projektu "B.-Z. regionem z bogatymi tradycjami oraz miejscem rozwoju artystów" (nr RPSW.04.04.00-26-0022/15), w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 – 2020 (RPOWŚ), Działanie 4.4. Zachowanie dziedzictwa kulturowego i naturalnego. Pismem z 8 czerwca 2016 r. Zarząd Województwa Ś. (Instytucja Zarządzająca) poinformował wnioskodawcę, że ww. wniosek został odrzucony z powodu niespełnienia merytorycznego kryterium dopuszczającego, ogólnego nr 1 "Zgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014-2020". W uzasadnieniu pisma wskazano, że z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wnioskodawca zarejestrowany jest w Rejestrze stowarzyszeń i innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej i jednocześnie jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców. W świetle zapisów RPOWŚ w katalogu beneficjentów ubiegających się o dofinansowanie w ramach priorytetu inwestycyjnego 6c znajdują się m.in. przedsiębiorcy. Jednakże w ramach konkursu zamkniętego nr RPSW.04.04.00-IZ.00-26-013/15, tego typu beneficjentów nie ujęto w katalogu podmiotów uprawnionych do składania wniosków o dofinansowanie projektów, co spowodowało brak możliwości aplikowania o środki unijne w ramach przedmiotowego konkursu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę § 4 Regulaminu ww. konkursu, Instytucja Zarządzająca stwierdziła, że wnioskodawca będący przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów krajowych i wspólnotowych, który z prowadzonej działalności gospodarczej planuje sfinansować wkład własny do przedmiotowego projektu nie może uzyskać wsparcia w ramach ww. konkursu. Niespełnienie chociaż jednego kryterium dopuszczającego skutkuje odrzuceniem projektu na etapie oceny merytorycznej. 1.2. Na odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu, Fundacja złożyła protest. Podniosła, że projekt przeszedł pozytywną ocenę na etapie badania wymogów formalnych, jak również na etapie właściwej oceny formalnej wniosku. Na żadnym z przedmiotowych etapów organ nie zakwestionował uprawnień wnioskodawcy, jako podmiotu uprawnionego do udziału w naborze. Zanegowanie wnioskodawcy, jako podmiotu umocowanego do aplikowania w ramach naboru na etapie oceny merytorycznej, jest zdaniem Fundacji, poważnym naruszeniem zasad przeprowadzenia konkursu, zgodnie z Regulaminem, jak również Regulaminem Pracy Komisji Oceny Projektów (wprowadzonego uchwałą nr 1089/16 Zarządu Województwa Ś. z dnia 13 stycznia 2016 r.) oraz stoi w sprzeczności z wytycznymi Załącznika nr 3 do Uchwały nr 837/15 Zarządu Województwa Ś. z 10 listopada 2015 r., a dotyczącego "Wymogów Formalnych i Kryteriów Oceny Formalnej dla Wszystkich Działań w Ramach Osi Priorytetowych". W ocenie wnioskodawcy, skoro organ nie podniósł zarzutu braku spełnienia kryteriów podmiotowych wnioskodawcy na etapie oceny formalnej, to de facto nie jest uprawniony do podniesienia takiego zarzutu na etapie oceny merytorycznej. Akceptacja projektu pod kątem formalnym oraz dalsze zamieszczenie na liście projektów zaakceptowanych pod kątem formalnym, na stronie internetowej oznacza, że projekt wpisuje się w warunki brzegowe naboru pod kątem przedmiotowości samej inwestycji oraz podmiotowości wnioskodawcy. Wnioskowanie przeciwne prowadziłoby do całkowitego wypaczenia reguł ustanowionych dla przeprowadzania postępowań konkursowych, jak również do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz.U. 2016.217) – "ustawa wdrożeniowa". Zdaniem wnioskodawcy, odrzucenie projektu na etapie oceny merytorycznej można także uznać za naruszenie art. 8 K.p.a. Fundacja wskazała ponadto, że nie jest zgodne ze stanem faktycznym twierdzenie organu, że wnioskodawca chce swój wkład własny do projektu wnieść z prowadzonej działalności gospodarczej. Podniosła, że rejestr stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz publicznych zakładów opieki zdrowotnej, do którego jest wpisana, jest rodzajem ewidencji podmiotów niekomercyjnych, prowadzących działalność określoną statutem. Z uzasadnienia odrzucenia projektu wynika, że projekt został odrzucony z powodu zaklasyfikowania wnioskodawcy, tylko i wyłącznie, jako przedsiębiorcy, z pominięciem wpisu wnioskodawcy także do rejestru wskazanego powyżej. Jednocześnie, nie wskazując żadnej podstawy swojego wnioskowania, organ stwierdził, że wnioskodawca planuje sfinansować wkład własny do projektu z działalności gospodarczej, które to stwierdzenie, na gruncie niniejszej sprawy, jest całkowicie nieuzasadnione. Zgodnie ze statutem wnioskodawcy jego działalność jest finansowana przede wszystkim z następujących źródeł: funduszu założycielskiego i darowizn Fundatorów; subwencji, darowizn, spadków i zapisów; dochodów ze zbiórek pieniężnych i organizacji imprez publicznych; dotacji i subwencji z budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego; zwrotnych i bezzwrotnych dotacji z krajowych i międzynarodowych programów, projektów, funduszy i inicjatyw; innych źródeł finansowania. Tylko te źródła są przez wnioskodawcę planowane, jako przeznaczone do ewentualnego finansowania projektu, w ramach wniesienia koniecznego wkładu własnego. Niezależnie od powyższego wnioskodawca wskazał na wynikające ze statutu cele fundacji. W ocenie Fundacji cele te nie wpisują się w definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ustawy z 2 lipca 2014 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Obecnie wszystkie jej bieżące aktywności są stricte związane z działalnością statutową, którą jest wyłącznie działalność kulturalna polegająca, zgodnie z ustawą z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury (art. 1 ust. 1). Ponadto, stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. Wnioskodawca przywołał ponadto przepisy ustawy z 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach. W ocenie Fundacji, jako organizacja pozarządowa posiadająca osobowość prawną, należy do grupy beneficjentów w ramach naboru konkursowego. Co niezwykle istotne na gruncie niniejszej sprawy, żaden z zapisów regulaminu naboru nie wyklucza organizacji pozarządowych posiadających osobowość prawną, które są wpisane do rejestru przedsiębiorców z grupy beneficjentów uprawnionych do otrzymania dofinansowania (wszak wpis do rejestru przedsiębiorców nie pozbawia wnioskodawcy statusu organizacji pozarządowej). Wręcz przeciwnie w § 4 ust. 1 tiret 6 zakreślony został bardzo szeroko krąg podmiotów, do których skierowany jest konkurs, a mianowicie wszystkie podmioty posiadające status organizacji pozarządowej i jednocześnie posiadające osobowość prawną. Co istotne, żaden z pozostałych zapisów regulaminu nie odnosi się już w ogóle do kręgu podmiotów mogących stać się beneficjentami konkursu. Skoro zatem żaden zapis regulaminu nie wprowadza ograniczeń, co do udziału w konkursie podmiotów wskazanych w § 4 ust. 1 tiret 6, brak jest jakichkolwiek przesłanek faktycznych, czy prawnych dla nadinterpretowania przedmiotowego zapisu i do samowolnego przyjmowania przez organ nieprzewidzianych regulaminem dodatkowych kryteriów oceny. Na potwierdzenie swojego stanowiska Fundacja wskazała na wyrok WSA w K. z 24 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 239/16. Sama przynależność do rejestru przedsiębiorców, ponadto nie determinuje faktu prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż pojęcia te są odrębne, zarówno w sferze faktycznej, jak i prawnej. Niezależnie od powyższego, Fundacja podniosła, że uzasadnienie pisma informującego o odrzuceniu projektu jest zdawkowe, napisane w sposób lakoniczny, niezawierające jakiegokolwiek odniesienia do zapisów i informacji przedstawianych przez wnioskodawcę w projekcie jako całości, a które mogłyby w sposób jednoznaczny potwierdzić stanowisko organu, co oznacza że organ nie wypełnił art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, jak również zapisów § 12 Regulaminu. Podsumowując, wnioskodawca wskazał, że stanowisko organu jest całkowicie bezzasadne i nie znajduje żadnego oparcia w aktualnym stanie faktycznym i prawnym. 1.3. W piśmie z 15 lipca 2016 r., stanowiącym odpowiedź na protest, Instytucja Zarządzająca podtrzymała swoje pierwotne stanowisko o negatywnym wyniku przeprowadzonej oceny merytorycznej protestu. Odnosząc się do argumentów wnioskodawcy wyjaśniła, że w celu zagwarantowania naboru projektów najwyższej jakości, na każdym etapie oceny wniosku, komisja może zakwestionować rożne czynniki stanowiące o braku możliwości wsparcia dla danego wniosku, w związku z niespełnieniem poszczególnych wymogów. Spełnienie wymogów formalnych przez dany wniosek aplikacyjny nie wyklucza ich ponownej weryfikacji na późniejszym etapie, w toku przeprowadzonej, pogłębionej analizy dostęnych danych na etapie oceny merytorycznej. Zgodnie z § 4 regulaminu konkursu ponadto przedsiębiorcy nie zostali upoważnieni do składania wniosków aplikacyjnych w ramach wspomnianego naboru. Tym samym Fundacja, będąca również przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów krajowych i wspólnotowych, która z prowadzonej działalności gospodarczej planuje sfinansować wkład własny do przedmiotowego projektu, nie może uzyskać wsparcia w ramach wspomnianego naboru. Świadczą o tym zapisy analizy finansowej studium wykonywalności inwestycji. Organ wskazał przy tym na definicję przedsiębiorstwa zawartą w art. 1 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z 17 czerwca 2014 r. Rozporządzenie to stanowi § 1 pkt 6 podstawy prawnej i dokumentów programowych regulaminu konkursu. Podsumowując organ wskazał, że beneficjent z zysków ze swojej działalności gospodarczej prowadzi swoją działalność statutową, co umożliwia mu również ewentualne sfinansowanie wkładu własnego, niezbędnego dla realizacji projektu współfinansowanego ze środków RPOWŚ 2014-2020. Szczegółowa analiza studium wskazuje, że planowany do realizacji projekt, ma charakter działalności, wykonywanej na zasadach rynkowych. Tym samym beneficjent będący fundacją, prowadząc działalność o charakterze komercyjnym może konkurować na warunkach rynkowych z innymi podmiotami. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na powyższe rozstrzygnięcie Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniosła o uwzględnienie skargi. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 37 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym uznaniu skarżącej za niespełniającą kryterium podmiotowego uprawniającego do otrzymania wsparcia finansowego w ramach konkursu, co było wynikiem niewłaściwej wykładni kryteriów wyboru projektów, a w konsekwencji stanowiło naruszenie nakazu przeprowadzania procesu wyboru projektów kwalifikujących się do wsparcia finansowego w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny; 2. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z § 4 pkt 1 znacznik szósty regulaminu konkursu w związku z kryterium nr 1 pod nazwą "Zgodność projektu z dokumentami programowymi na lata 2014 - 2020, zawartym w załączniku nr 4 do Uchwały nr 837/2015 Zarządu Województwa Ś. z 10 listopada 2015 r., poprzez nieuzasadnione i nie znajdujące podstawy prawnej uznanie, że skarżąca nie znajduje się w kręgu potencjalnych beneficjentów dofinansowania, a tym samym nie spełnia przedmiotowego kryterium; 3. art. 8 K.p.a. w zw. § 4 regulaminu, poprzez nieuprawnione i zupełnie dowolne rozszerzenie podmiotowych kryteriów oceny wnioskodawców, w tym skarżącej; 4. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie, a tym samym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a co za tym idzie bezpodstawne uznanie, że skarżąca ma zamiar finansować projekt z dochodów z działalności gospodarczej, co skutkowało uznaniem, że skarżąca nie spełnia kryterium podmiotowego do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dofinansowania; 5. art. 8 K.p.a. w zw. z § 12 regulaminu, poprzez przeprowadzenie ponownej oceny kryteriów formalnych na etapie oceny merytorycznej i uznanie, że skarżąca nie spełnia kryterium podmiotowego, pomimo wcześniejszego uznania, iż kryteria te zostały przez skarżącą spełnione (kryterium nr 6 i 7 Karty oceny formalnej wniosku), co podważa zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli; 6. art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 107 § 3 K.p.a. w związku z § 12 regulaminu poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w szczególności ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 7. art. 58 ust. 4 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez podtrzymanie decyzji o negatywnym wyniku przeprowadzonej oceny merytorycznej projektu, podczas gdy istniały podstawy do zmiany podjętego rozstrzygnięcia. 2.2. W uzasadnieniu skargi Fundacja podtrzymała stanowisko wyrażone w proteście. Dodatkowo zarzuciła, że uzasadniając odpowiedź na zarzut o pozytywnej weryfikacji oceny formalnej projektu, a co za tym idzie akceptacji skarżącej jako podmiotu uprawnionego do dofinansowania, organ jedynie opisał cechy charakterystyczne dla oceny formalnej oraz merytorycznej, nie odnosząc się w najmniejszy nawet sposób do treści złożonego przez skarżącą protestu w tym zakresie. Wszystkie cechy oceny formalnej oraz merytorycznej, na które powołuje się organ w odpowiedzi są skarżącej bardzo dobrze znane. Dwa, znajdują się w regulaminie naboru w § 11, co oznacza, że argumentacja organu nie wnosi żadnej merytorycznej kontrargumentacji w stosunku do zarzutów wystosowanych przez skarżącą w proteście. W ocenie Fundacji jest to sprzeczne z zapisami art. 57 ustawy wdrożeniowej. 2.3. Skarżąca ponadto zwróciła uwagę, że część swojej odpowiedzi organ oparł także na zapisach studium wykonalności inwestycji projektu, czyli na załączniku do wniosku, który w żaden sposób nie został powołany przez organ w uzasadnieniu pisma. W związku z tym skarżąca nie miała możliwości ustosunkowania się do tych zarzutów w swoich wcześniejszych pismach. Fundacja wyjaśniła, że zapisy studium, odnośnie ewentualnych źródeł współfinansowania są poprzedzone zwrotem "może". Skarżąca ma zatem uprawnienie do korzystania ze wszystkich lub tylko poszczególnych źródeł finansowania z poszczególnych źródeł finansowania, a samo wskazanie wszystkich źródeł nie determinuje faktu rzeczywistego pozyskiwania z nich środków finansowych. Oznacza to, że wskazane przez skarżącą wyliczenie stanowi jedynie katalog wszystkich dozwolonych, zgodnie z dokumentami założycielskim skarżącej (statut) form finansowania jej działalności, bez wskazania konkretnego źródła w kontekście przedmiotowego projektu. Organ w odpowiedzi dość wybiórczo podszedł do przytaczanych ze studium informacji, pomijając fragment, że fundacja realizuje swoje projekty głównie ze środków pozyskanych od fundatorów. 2.4. Skarżąca wskazała na definicję organizacji pozarządowej z art. 3 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2004 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz.U.2003.873 ze zm.) i podniosła, że wpis do rejestru przedsiębiorców nie pozbawia jej statusu organizacji pozarządowej posiadającej osobowość prawną i nie może stanowić podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu konkursowym. W § 4 ust. 1 punktor 6 zakreślony został bardzo szeroko krąg podmiotów, do których skierowany jest konkurs, a mianowicie wszystkie podmioty posiadające status organizacji pozarządowej i jednocześnie posiadające osobowość prawną. Żaden z pozostałych zapisów regulaminu nie odnosi się już do kręgu podmiotów mogących stać się beneficjentami konkursu, a tym samym § 4 regulaminu reguluję tę kwestię wyczerpująco. 2.5. W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca podtrzymała stanowisko prezentowane w piśmie z 15 lipca 2016 r. i wniosła o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej "ustawa p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 217) – jak dotychczas "ustawa wdrożeniowa". 3.2. Jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, określa ona zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi. Zgodnie z przyjętymi w ustawie wdrożeniowej zasadami realizacji programów operacyjnych, wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym albo pozakonkursowym. Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust.2 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (ar. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą (IZ), którą jest w przypadku regionalnego programu operacyjnego zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) lub pośrednicząca, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55 ustawy wdrożeniowej). W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W ten sposób wyznaczona kognicja sądów administracyjnych obejmuje zatem ocenę projektu dokonaną w toku konkursu. Zdaniem Sądu, mimo braku wskazania w art. 64 ustawy wdrożeniowej przepisów ustawy ustrojowej (ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, j. t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), ocena projektów zgłoszonych do objęcia finansowaniem ze środków UE nie może być wykonywana przez sądy administracyjne w sposób sprzeczny z przyznaną tym sądom w art. 184 Konstytucji RP rolą, a zatem w sposób inny niż w stosunku do aktów wymienionych w art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. Jest to więc kontrola dokonywana wyłącznie w płaszczyźnie zgodności z prawem. 3.3. Kontrola legalności stanowiska Instytucji Zarządzającej zajętego w stosunku do protestu złożonego przez skarżącą musi odbywać się z uwzględnieniem przepisów krajowych, a to przepisów ustawy wdrożeniowej, regulujących zasady prowadzenia polityki rozwoju opartej na środkach finansowych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, służących realizacji unijnej polityki spójności w latach 2014-2020. Musi odbywać się także z uwzględnieniem właściwych przepisów unijnych konsekwentnie do faktu, iż ustawa wdrożeniowa realizuje postanowienia rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w stosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187/1 z 26.czerwca 2014r.) - dalej "rozporządzenie nr 651/2014" i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320) – dalej – "rozporządzenie ogólne". Ponadto, w związku z przekazaniem w ustawie wdrożeniowej na rzecz właściwej instytucji zarządzającej kompetencji do ustanowienia zasad konkursu prowadzącego do wyboru projektu objętego dofinansowaniem ze środków UE, ocena stanowiska Instytucji Zarządzającej zajętego w stosunku do protestu złożonego przez skarżącą odbywać się musi z uwzględnieniem Regulaminu konkursu RPSW.04.04.00-IŻ.00-26-013/15 (dalej: "Regulamin konkursu"), stanowiącego swoisty rodzaj procedury obowiązującej w ramach konkursów. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Można wobec tego przyjąć, że stanowi wraz z przepisami powszechnie obowiązującymi podstawę sądowej kontroli przewidzianej w omawianej ustawie. 3.4. Spór między stronami sprowadza się do prawidłowości oceny, w tym momentu jej dokonywania, kryterium podmiotowego (beneficjenta) przeprowadzanego konkursu. Zdaniem skarżącej fundacji, mieści się ona w katalogu beneficjentów określonych w § 4 Regulaminu konkursu. W ocenie Zarządu natomiast z wnioskiem wystąpił podmiot posiadający status przedsiębiorcy, który z prowadzonej działalności gospodarczej planuje sfinansować swój wkład własny do projektu. Podmiot taki jako niewymieniony w katalogu beneficjentów konkursu nie może uzyskać wsparcia w ramach tegoż konkursu. Sąd badając legalność oceny wniosku dokonanej przez zarząd stwierdza, że mieści się ona w omówionych wyżej ramach prawnych (pkt 3.3.), tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3.5. Po pierwsze, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych fakt, że ujęty w § 4 pkt 1 Regulaminu konkursu katalog typu beneficjentów, do których skierowany jest przedmiotowy konkurs, ma charakter zamknięty. Po drugie, niesporne również jest, że w katalogu tym nie ma wymienionego jako typu beneficjenta – przedsiębiorcy. Tym samym, za oczywiste należy uznać stwierdzenie, że konkurs nie jest skierowany do przedsiębiorców. Zasadniczego więc znaczenia, dla rozstrzygnięcia kwestii legitymacji podmiotowej po stronie wnioskodawczyni - w kontekście przedmiotowego postępowania konkursowego – nabiera odkodowanie pojęcia przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, proces ten musi odbywać się z uwzględnieniem ram prawnych konkursu (zob. pkt 3.3.). Te wyznacza natomiast treść wiążących w całości i bezpośrednio stosowanych we wszystkich państwach członkowskich przepisów rozporządzenia nr 651/2014, wskazanego wprost jako podstawa prawna konkursu w § 1 pkt 6 (Akty prawa UE) Regulaminu konkursu. W art. 1 załącznika I tegoż rozporządzenia zdefiniowano w ujęciu podmiotowym pojęcie przedsiębiorstwa, uznając, że jest to "...podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na jego formę prawną. Zalicza się tu w szczególności osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz firmy rodzinne zajmujące się rzemiosłem lub inną działalnością, a także spółki lub stowarzyszenia prowadzące regularną działalność gospodarczą." Taka definicja przedsiębiorcy uprawniała organ do uznania, że jej zakres obejmuje status prawny wnioskodawczyni, która jest fundacją prowadzącą działalność gospodarczą. 3.6. Dla oceny statusu prawnego wnioskodawczyni, w kontekście ram prawnych postępowania konkursowego, nie ma znaczenia, wbrew zarzutom skargi, że działalność gospodarcza stanowi jedno ze źródeł finansowania wnioskodawczyni, a także wprost przywołane przez skarżącą regulacje ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czy też ustawy o działalności pożytku publicznego i wolontariacie. Przepisy ustawy o fundacjach (skarżąca jest fundacją) dopuszczają możliwość prowadzenia przez organizacje pozarządowe działalności gospodarczej, przy czym nie jest to obowiązek, a jedno z uprawnień. Podjęcie działalności gospodarczej przez fundację wymaga wielu czynności organizacyjno-prawnych przepisanych prawem (m.in. określenie w statucie rodzaju, przedmiotu i zakresu działalności gospodarczej; wyodrębnienie organizacyjne lub finansowe) i dokonanie na podstawie art.50 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wpisu do rejestru przedsiębiorców. Po podjęciu przez fundację decyzji o podjęciu działalności gospodarczej i dokonaniu wpisu w rejestrze przedsiębiorców podmiot ten staje się przedsiębiorcą ze wszystkimi konsekwencjami związanymi z posiadaniem tego statusu. Wpis do KRS nie konstytuuje wprawdzie działalności gospodarczej, która jest faktem i kategorią o charakterze obiektywnym, jednakże wystąpienie z wnioskiem o wpis działalności gospodarczej oraz wpisu takiego przez właściwy, adekwatny w tym przedmiocie organ dokonanie, nie może być zasadnie pomijane w ocenie istnienia i funkcjonowania działalności gospodarczej bądź też przy analizie, czy określone działanie podmiotu zakwalifikować można jako działalność gospodarczą. W niniejszej sprawie ewidentnym przejawem prowadzenia działalności gospodarczej jest m.in. wskazany przez fundację (str. 42 Studium wykonalności inwestycji) fakt skomercjalizowania połowy powierzchni opisanego w "Studium" budynku i chęć dalszego uzyskiwania pieniędzy między innymi z wynajmu powierzchni biurowych oferowanych przez ten obiekt. 3.7. Powyższe uprawniało organ do uznania, że wnioskodawczyni posiada status przedsiębiorcy i nie może uzyskać wsparcia w ramach przeprowadzanego konkursu. Sąd nie dopatrzył się w tym względzie naruszenia przywołanych w skardze przepisów art.37 ustawy wdrożeniowej. Przejrzystość, rzetelność i bezstronność ocenianych przez Sąd działań nie budzi wątpliwości. Na uwzględnienie nie zasługują też zarzuty podważające prawidłowość uzasadnienia stanowiska organu (w szczególności art.46 ust.3 ustawy wdrożeniowej). Motywy działania organu, w ocenie Sądu, zostały w sposób dostatecznie przejrzysty wyeksponowane w uzasadnieniu odrzucenia wniosku i odmowy uwzględnienia protestu. 3.8. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, odwołujących się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art.7,8, 77§ 1 i 107 § 3 tej ustawy, należy wskazać, że przepisy te na mocy art.50 i art.67 ustawy wdrożeniowej nie mogły w sprawie znaleźć zastosowania. Sąd podziela również pogląd organu, że dokonana uprzednio ocena formalna wniosku nie wyklucza ponownej weryfikacji na późniejszym etapie, który jak przedstawił to organ, przeprowadzany jest w oparciu o szerszą analizę dokumentów aplikacyjnych. Takie postępowanie wzmacnia rzetelność oceny, jej kompleksowość, uwzględnia cel (wybór najlepszego projektu), a przy tym nie sprzeciwiają się temu procedury konkursowe, przewidując w przepisach § 12 ust.2 i 14 Regulaminu konkursu ocenę kryterium dopuszczającego. 3.9. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.61 ust.8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.