I SA/Ke 455/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2012r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...]2011 r. nr [...]. określającą M. S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości [...] zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Volkswagen Transporter o nr n/p: [...], rok produkcji 2001, poj. silnika 2461 cm3 (dalej "Volkswagen"). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. S. zakupiła przedmiotowy pojazd w Niemczech. W zagranicznym dowodzie rejestracyjnym pojazdu o nr [...] odnotowano w pozycji oznaczenie klasy pojazdu i nadwozia, że jest to samochód ciężarowy zamknięty skrzyniowy. Po przyjeździe do Polski strona dokonała przeglądu technicznego pojazdu uzyskując w dniu 13 lutego 2008 r. zaświadczenie o nr 242/2008, w którym uprawniony diagnosta wpisał w rubryce "rodzaj pojazdu"- samochód ciężarowy, w rubryce podrodzaj "Furgon" i wskazał na ilość miejsc siedzących włączając siedzenie kierowcy - 3. Samochód marki Volkswagen poddany oględzinom posiadał zamkniętą przestrzeń wewnętrzną dla kierowcy i pasażerów, 9 miejsc siedzących tj. stałych siedzeń z wyposażeniem zewnętrznym w pasy bezpieczeństwa i stałych punktów kotwiących dla siedzenia kierowcy i pasażera oraz pierwszego rzędu, dla drugiego rzędu tylko zaczepy na siedzeniach. Nie posiadał tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli ani stałej przegrody między przestrzenią kierowcy i pasażera a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób jak i towarów. Pojazd wyposażony był w przesuwne drzwi z oknem na bocznym panelu. Przód pojazdu był wyposażony w dywaniki, wentylację wykładzinę podłogową. Z przeprowadzonych oględzin oraz dokumentacji fotograficznej wynikało, że pojazd w okresie zbliżonym do momentu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego przez M. S. posiadał elementy charakteryzujące pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Dla celów porównawczych i w celu zbadania czy przedmiotowy pojazd ulegał jakimś przeróbkom przy nabywaniu go przez kolejnych właścicieli, dokonano jego kolejnych oględzin w dniu 28 czerwca 2011 r., w wyniku których ustalono, że pojazd nadal posiadał pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i pasażerów. Nadal były zamontowane dla kierowcy i pasażera oraz pierwszego rzędu pasy bezpieczeństwa, a dla drugiego rzędu tylko zaczepy na siedzenia oraz były stałe punkty kotwiące. Pojazd nie posiadał stałej przegrody pomiędzy siedzeniami kierowcy i pasażera z przedniego siedzenia, a przestrzenią tylną pojazdu. Całe wnętrze pojazdu było wyposażone w wykładzinę podłogową dywanową. Ustalono ponadto, że kolejny nabywca L. K. dokonywał po nabyciu samochodu kilku jego przeróbek. Dokumentem potwierdzającym te zmiany oraz wskazującym jak wyglądał przedmiotowy samochód wcześniej, jest zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 1157/2009 z dnia 29 lipca 2009 r. wraz z załącznikiem w postaci opisu dokonanych zmian oraz stanu pojazdu sprzed tychże zmian. Z ww. dokumentów wynika, że boki pojazdu przed zmianami były oszklone, w pojeździe były fabryczne punkty kotwiczenia siedzeń za siedzeniami kierowcy i pasażera. Organ dysponował także zeznaniami L. K. z dnia 28 czerwca 2011 r., który zeznał, że w momencie zakupu były w pojeździe tylko dwa siedzenia dla kierowcy i pasażera. Za odsuwanymi drzwiami znajdowała się przegroda od podłogi do sufitu, zamontowana od góry do dołu na śrubach. Przegroda oddzielająca część pasażerską od części załadunkowej była wykonana z tworzywa sztucznego. W celu rejestracji pojazdu jako samochodu osobowego zostały zakupione dwa rzędy siedzeń, które zostały zamontowane w samochodzie. Fotele zostały zakupione na giełdzie samochodowej. Nie posiada żadnych faktur czy umów kupna sprzedaży tych siedzeń, gdyż nie były mu do niczego potrzebne. Organ uzyskał ponadto informację z dnia 13 października 2010 r. od autoryzowanego dealera Volkswagena na Polskę firmy "Kulczyk Tradex" Sp. z o.o. Poznaniu, że przedmiotowy samochód w momencie opuszczenia fabryki posiadał homologację osobową. Podatnik nie dostarczył dokumentu homologacji tego pojazdu. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że istotą sporu w sprawie jest ustalenie czy wobec strony powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu Volkswagen. Powołując regulacje w zakresie podatku akcyzowego wskazał, że akcyzie podlegają wyroby określone w załączniku nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r.("U.p.a."). W pozycji 59 załącznika ujęte są samochody osobowe o kodzie CN 8703 tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) (art. 3 ust. 2 U.p.a.). Od 1 maj 2004 roku obowiązuje w Polsce rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej. Ustalenie właściwej klasyfikacji wg Nomenklatury CN wymaga dokonania oceny budowy pojazdu w oparciu o wskazania wynikające z nomenklatury towarowej CN przy uwzględnieniu danych wynikających z dokumentów pojazdu oraz innych informacji o pojeździe, poczynając od jego wersji fabrycznej. Wpis w karcie pojazdu bądź w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o klasyfikacji pojazdu na gruncie Nomenklatury Scalonej (CN). Procedura klasyfikowania konkretnego pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN powinna przebiegać w ten sposób, że najpierw ustalane jest przeznaczenie danego pojazdu. Przy klasyfikacji do pozycji 8703 pojazdów typu VAN, należy kierować się dodatkowo brzmieniem not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej oraz rozporządzeń klasyfikacyjnych Komisji Europejskiej. Organ podniósł, że nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej, wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji, może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła, czy podatków. Za samochód osobowy uważa się samochód, którego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób (nie więcej niż 9 osób razem z kierowcą). Natomiast za samochód ciężarowy uważa się samochód, który zasadniczo przeznaczony jest do przewozu towarów. Samochód osobowy może również być przystosowany do przewozu towarów, ale o klasyfikacji do właściwego kodu CN decyduje zasadniczy charakter wyrobu. Zaznaczono ponadto, że użytkownicy samochodów klasyfikowanych w pozycji CN 8703 dokonując przeróbek i adaptacji wnętrza takich samochodów w celu przystosowania ich do indywidualnych potrzeb użytkowych (np. do przewozu towarów), nie zmieniają tymi działaniami konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że zasadniczym przeznaczeniem pojazdu Volkswagen jest przewóz osób, a przeprowadzone w toku postępowania czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy potwierdziły, że przedmiotowy pojazd należy zaklasyfikować jako samochód osobowy do pozycji 8703. Określając podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspolnotowego pojazdu osobowego organ odwoławczy wskazał na przepisy U.p.a. określające przedmiot, podstawę, stawkę opodatkowania, moment powstania obowiązku podatkowego, obowiązki podatnika (art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 80 ust. 1, art. 10 ust 1 pkt 2, art. 82 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 80 ust. 3 pkt 3, art. 81, art. 75 ust. 1 i 3), a także § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego. Dla samochodu osobowego, o pojemności silnika 2461 cm3, stawka podatku wynosi 13,6 % podstawy opodatkowania. Jako datę powstania obowiązku podatkowego przyjęto dzień 19 lipca 2007 r., tj. datę zakupu pojazdu na podstawie dokumentu zakupu nr 2007615. Jako podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym przyjęto kwotę widniejącą na rachunku/potwierdzeniu zlecenia nr 2007615 z dnia 19 lipca 2007 r., tj. 2000 Euro. W oparciu o powyższe dane organ przedstawił obliczenie należnego podatku. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. M.S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zarzuciła: - błędne ustalenie stanu faktycznego; - naruszenie prawa poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 2 pkt 1 U.p.a. w związku z błędną wykładnią definicji pojazdu osobowego zawartej w pozycji 59 załącznika nr 1 U.p.a.; - naruszenie art. 120, 121, 122, 124, 180 § 1, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając skargę skarżąca zarzuciła argumentacji organów sprzeczność oraz naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej. Wskazała, że według organów przepisy o ruchu drogowym raz mają znaczenie z punktu widzenia określenia przez producenta rodzaju pojazdu, a innym razem nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia treści wpisu w dokumentach wydawanych na podstawie tych samych przepisów. Odnosząc się z kolei do stwierdzenia, że samochody do przewozu towarów (ciężarowe) zwykle zostały już wyprodukowane jako ciężarowe lub fabrycznie przebudowane u producenta, skarżąca zarzuciła organom brak ustaleń kto, kiedy i w jakim zakresie dokonał jego przebudowy, która skutkowała jego rejestracją na terenie Niemiec jako auta ciężarowego. W ocenie skarżącej w związku z powyższym wszelkie dalsze wywody dotyczące kotwiczeń siedzeń, pasów, tylnych siedzeń wydają się przedwczesne i nietrafione. Organy winne były ustalić, czy w dniu nabycia samochodu, tj. 19 grudnia 2007 r. skarżąca zakupiła pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, podczas gdy wskazują na wyniki oględzin samochodu, które miały miejsce ponad 3,5 roku po nabyciu przez skarżącą przedmiotowego samochodu w Niemczech. Skarżąca zarzuciła ponadto nieodniesienie się do zeznań L. K., zgodnie z którymi w momencie zakupu w pojeździe były tylko dwa siedzenia, za którymi znajdowała się przegroda stale oddzielająca przestrzeń pasażerską od przestrzeni towarowej. Inny właściciel po skarżącej przeprowadził badanie techniczne pod kątem spełniania przez przedmiotowy pojazd warunków przewidzianych dla pojazdów ciężarowych w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Kopia tego zaświadczenia została przesłana do organu. Do jego treści organy również się nie odniosły. Odnośnie do kotwiczeń na siedzenia, skarżąca wskazała, że samochody Volkswagen posiadają w podłodze kotwiczenia do zamontowania siedzeń. Nawet te, które obecnie sprzedawane są jako auta ciężarowe w salonach tego producenta. W opinii skarżącej obywatel kupując samochód ma wszelkie podstawy do tego aby ufać dokumentom, które otrzymuje w chwili zakupu. Inaczej nigdy nie będzie on pewny swojej sytuacji i zakwestionowane zostaną zasady państwa prawa. Skarżąca podniosła, że pomocna przy ocenie przeprowadzonego postępowania może być interpretacja Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 23 maja 2011 r. nr IPTPP3/443-3/11-2/IB. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ,,p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznając skargę w wyżej zakreślonej kognicji stwierdza, że skarga nie jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości zakwalifikowania do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej wprowadzonego towaru na obszar Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżąca nie zgadza się z dokonaną na gruncie kodu 8703, klasyfikacją samochodu marki Volkswagen Transporter, czyli że o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa oraz przepisami o ruchu drogowym Powołany trafnie w zaskarżonej decyzji przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.) nakazuje przeprowadzić klasyfikację towarów w Nomenklaturze Scalonej. Przy czym klasyfikacji dokonuje się w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, mającymi moc normy prawnej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (EWG) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (DZ.Urz. WE L Nr 281 z 30.10.2003r.). Organy celne są związane zarówno Nomenklaturą Scaloną, jak też zdefiniowanym pojęciem wyrobów akcyzowych w przepisie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym. Stosownie do treści wskazanego przepisu, wyroby akcyzowe to wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Pod pozycją 59 "Wykazu wyrobów akcyzowych" (zał. nr 1) zamieszczone zostały samochody osobowe o kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Przystępując do oceny dokonanej przez organ klasyfikacji spornego pojazdu zauważyć trzeba, że organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały go do pozycji 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone zasadniczo (w zasadzie i przeważnie do przewozu osób, ale też spełniających inne podobne funkcje) do przewozu osób: samochody, specjalistyczne pojazdy transportowe (ambulanse, więźniarki i pojazdy pogrzebowe),samochody mieszkalne (kempingowe, itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkiwania, pojazdy przeznaczone specjalnie do jazdy po śniegu, wózki golfowe i podobne pojazdy. Zdaniem Sądu nie można spornego pojazdu zaklasyfikować do pozycji 8704 - pojazdy samochodowe do transportu towarowego z tej oczywistej przyczyny, że nabyty samochód marki Volkswagen Transporter, nie służy zasadniczo do przewozu towarów. Przedmiotowa pozycja obejmuje w szczególności zwykłe ciężarówki i furgony, ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z propanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z rama kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705, śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Należy również mieć na uwadze, że część opisową do Scalonej Nomenklatury (CN), stanowią Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). Noty Wyjaśniające do pozycji 8703, stanowią między innymi, że pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, niż transportu towarów charakteryzują się następującymi cechami: a) obecnością stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (pasy bezpieczeństwa, punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecnością stałych punktów kotwiących i wyposażeniem do zainstalowania siedzeń i wyposażeniem zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecnością tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecnością przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brakiem stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażeniem całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Naczelną zasadą postępowania jest zasada prawdy obiektywnej określona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U.2012.749 j.t.), dalej jako ,,Ordynacja podatkowa", której rozwinięciem jest przepis art. 187 § 1 tej ustawy. Z zasady tej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organ podatkowy musi kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacja podatkowa, tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności oceny. Sąd w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji stwierdza, że organ przeprowadził postępowanie dowodowe z uwzględnieniem powyższych zasad w wyniku którego prawidłowo ustalił, że nabyty wewnątrzwspólnotowo 19.XII.2007 r. przez skarżącą samochód marki Volkswagen Transport wyczerpuje powoływane wyżej cechy pojazdów zaliczanych do pozycji 8703. Dla klasyfikacji spornego pojazdu do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej, jak trafnie przyjął organ, istotnym dowodem jest informacja z dnia 13 października 2010 r. autoryzowanego dealera Volkswagena na Polskę firmy "Kulczyk Tradex" Sp. z o.o. Poznaniu, że przedmiotowy samochód w momencie opuszczenia fabryki posiadał homologację osobową. Oznacza to, że pojazd marki Volkswagen Transporter wyprodukowany został jako samochód osobowy typu kombi. Postępowanie dowodowe wykazało także istnienie nadal w tym samochodzie cech o jakich mowa w notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej świadczących, że w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego (19.XII.2007 r.) był to samochód osobowy. O istnieniu takich cech świadczą stwierdzone podczas (jednorazowych, a nie jak organ twierdzi ponownych) oględzin spornego samochodu przeprowadzonych 28 czerwca 2011 r. fakty jak to, że pojazd posiadał pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i pasażerów, zamontowane dla kierowcy i pasażera oraz pierwszego rzędu pasy bezpieczeństwa, a dla drugiego rzędu tylko zaczepy na siedzenia oraz stałe punkty kotwiące. Nie posiadał stałej przegrody między przestrzenią kierowcy i pasażera a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób jak i towarów. Potwierdzeniem istnienia takich cech są także informacje wynikające z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 1157/2009 z dnia 29 lipca 2009 r. wraz z załącznikiem w postaci opisu dokonanych zmian przez kolejnego nabywcę L. K. oraz stanu pojazdu sprzed tychże zmian. Z dokumentów tych wynika, że boki pojazdu przed zmianami były oszklone, w pojeździe były fabryczne punkty kotwiczenia siedzeń za siedzeniami kierowcy i pasażera. Z uzyskanych w dniu 28 czerwca 2011 r., zeznań świadka L. K. wynika natomiast, że w momencie zakupu w tym pojeździe za odsuwanymi drzwiami znajdowała się przegroda od podłogi do sufitu, zamontowana od góry do dołu na śrubach, wykonana z tworzywa sztucznego. Przytoczona w zaskarżonej decyzji treść zeznań świadka L. K. potwierdza istnienie jeszcze w dacie nabycie przez niego spornego pojazdu cech, że zasadniczą funkcją samochodu był przewóz osób i jednocześnie podważa zasadność zarzut skargi, że organ nie odniósł się do jego zeznań. Przy czym dla oceny zeznań świadka nie istotna okoliczność, czy jest świadek znany stronie. Poza sporem jest także fakt, że skarżąca nie przedłożyła świadectwa homologacji potwierdzającego, że nabyty przez nią samochód został poddany przeróbkom w homologacji samochodu ciężarowego. Nie zmienia tego przeznaczenia pojazdu do przewozu osób, zmiana na pojazd od przewozu ładunku na bazie samochodu osobowego, która wystąpiła przed nabyciem przez skarżącą w Niemczech. Sama okoliczność, że samochodem przewożone są ładunki, nie może automatycznie oznaczać, że dany pojazd nie jest pojazdem przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Praktycznie każdy samochód osobowy, w myśl przepisów o ruchu drogowym można dostosować do przewozu towarów, dowodem czego jest przedmiotowy samochód. Zauważyć należy, że stwierdzone zmiany we wnętrzu samochodu (na ciężarowy) zostały dokonane w celu przystosowania pojazdu do indywidualnych potrzeb i nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zmiany te nie ingerowały w konstrukcję samochodu, a ich tymczasowość jak użycie plastikowej przegrody, czy zamontowanie 3 siedzeń w tym dla kierowcy, nie zmieniły w niczym zasadniczej konstrukcji samochodu. Istotnym też jest, że pojazd zbudowany był konstrukcyjnie na podwoziu/nadwoziu samochodu osobowego na co wskazuje pismo autoryzowanego dealera pojazdu co oznacza, że samochód nie mógł służyć wyłącznie do transportu towarów go jak wymaga tego brzmienie pozycji CN 8704 (pojazdy mechaniczne do przewozy towarów). Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji 8703 a 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe z pozycji 8704 służą tylko do transportu drogowego. Tym samym przedmiotowy pojazd, wyprodukowany jako pojazd osobowy, w którym dokonano zmian nie będących zmianami konstrukcyjnymi, zasadnie został oceniony i zakwalifikowany do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Wyjaśnić należy, że prawidłowe zaklasyfikowanie towaru wymaga uwzględnienia cech konstrukcyjnych pojazdu, jego cech projektowych, które z kolei wyznaczają przeznaczanie samochodu. Na taki aspekt słusznie zwróciły uwagę ograny, dlatego wbrew temu co zarzuca skarżąca nie było błędem posłużenie się przez organ I instancji pojęciem ,,konstrukcyjnego przeznaczenia samochodu" zamiast ustawowego określenia ,,pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób". Skarżąca w ocenie Sądu bezpodstawnie zarzuca organom brak ustaleń dotyczących kto, kiedy i w jakim zakresie dokonał przebudowy przedmiotowego samochodu, która skutkowała jego rejestracją na terenie Niemiec jako auta ciężarowego. Organ drugiej instancji podjął czynności procesowe w celu ustalenia jaki był stan przedmiotowego pojazdu w momencie jego nabycia wewnątrzwspólnotowego przez skarżącą oraz uzupełnienia materiału dowodowego i weryfikacji ustaleń organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 11.01.2012r., zwrócił się do firmy od której skarżąca nabyła przedmiotowy pojazd z prośbą o udzielenie informacji na ten temat. Firma ta przekazała dokumenty dotyczące sprzedaży bez podatku przedmiotowego pojazdu w nabyciu wewnątrzwspólnotowym oraz wyjaśniła, że szczegółowe dane dotyczące pojazdu można znaleźć w cz. I i II dowodu rejestracyjnego, zaś inne szczegóły samochodu nie są jej znane. Przy czym zauważyć należy, że skarżąca nie współdziałała z organem w celu wyjaśnienia powyższych faktów. Skoro w klasyfikacji Nomenklatury Scalonej, pojazdy samochodowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, ustawodawca zaklasyfikował w pozycji 8703, to bez znaczenia jest, że sporny pojazd nabyty wewnątrzwspólnotowo według niemieckiego dokumentu rejestracyjnego o nr [...], zaświadczenia o badaniu technicznym nr 242/2008 z dnia 13.02.2008 r. oraz umowy nabycia z 19.XII.2007 r. - jest samochodem ciężarowym. Dane zawarte w zagranicznym dowodzie rejestracyjnym, że jest to samochód ciężarowy zamknięty skrzyniowy, w uzyskanym przez stronę po przyjeździe do kraju zaświadczeniu o nr 242/2008 z dnia 13 lutego 2008 r., w którym uprawniony diagnosta wpisał w rubryce ,,rodzaj pojazdu" – samochód ciężarowy furgon i wskazał na ilość 3 miejsc siedzących włączając siedzenie kierowcy - nie mogą mieć znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji pojazdu do celów podatkowych. Podkreślenia wymaga bowiem fakt, że klasyfikację pojazdów jako wyrobów akcyzowych nie ustala się na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejstrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu wynika, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, gdyż akcyzie podlegają jedynie samochody osobowe niezarejstrowane na terytorium kraju. Organy słusznie podniosły, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklatorze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym. Grupowanie pojazdów w świetle obowiązujących przepisów ruchu drogowego, nie może mieć znaczenia dla ustalenia ich kodu CN. Sąd nie ma wątpliwości oceniając jako nieuzasadnione dalsze zarzuty skargi dotyczące tego jaki był w niniejszej sprawie przedmiot postępowania. Organ powołując przepisy ustawy o podatku akcyzowym oraz przepisy Nomenklatury Scalonej jako podstawę materialnoprawną swojego rozstrzygnięcia, jednoznacznie wskazał w zaskarżonej decyzji granice prowadzonego postępowania, którego istotą było ustalenie przeznaczenia zasadniczego samochodu Volkswagen Transporter na dzień nabycia wewnątrzwspólnotowego - 19 grudnia 2007 r., a nie według stanu ,,obecnego". W związku z kolejnym zarzutem skargi zauważyć należy, że zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania - art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacja podatkowa. W tym przypadku na podstawie art. 80 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W związku z tym, czy skarżąca mogła mieć wiedzę w zakresie tego z jakim pojazdem ma do czynienia, pozostaje bez wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. Dokumenty dotyczące samochodu, które otrzymuje w chwili zakupu, w razie wszczęcia postępowania podatkowego podlegają swobodnej ocenie organów stosownie do art. 191 Ordynacja podatkowa. Przestrzeganie przez organ powyższej zasady – wbrew zarzutom skargi - nie dowodzi o zakwestionowaniu zasady państwa prawa i nie stwarza swoistej pułapki na obywatela. Sąd podzielając poglądy prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z błędną wykładnią definicji pojazdu osobowego zawartej w pozycji 59 załącznika nr 1 oraz naruszenia art. 120, 121, 122, 124, 180 § 1, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 Ordynacja podatkowa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prawidłową klasyfikację spornego samochodu do pozycji CN 8703, jako pojazd osobowy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.