I SA/Ke 46/05

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.) Sędzia WSA Maria Grabowska Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant: ref. staż. Emilia Kundera po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2005 r. sprawy ze skarg E. T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc IV 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc V 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc VI 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc VII 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc VIII 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc IX 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc X 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc XI 2002r. - z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku VAT za miesiąc XII 2002r. skargi oddala Sędziowie Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] O numerach : [...] w przedmiocie podatku VAT za kwiecień 2002r. , [...] w przedmiocie podatku VAT za maj 2002r. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za czerwiec 2002. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za lipiec 2002r. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za sierpień 2002r. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za wrzesień 2002r. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za październik 2002. ,[....] w przedmiocie podatku VAT za listopad 2002r. ,[...] w przedmiocie podatku VAT za grudzień 2002r Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S wydane dnia 5 września 2003r. odpowiednio o numerach : [...] ,[...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] określającymi za poszczególne miesiące kwotę zobowiązania podatkowego w podatku VAT, kwotę różnicy podatku VAT naliczonego i należnego o którą podatnik E. T. ma prawo obniżyć podatek za następne okresy, lub kwotę zwrotu różnicy VAT na rachunek bankowy. Organy skarbowe ustaliły, że E. T. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług krajowego i międzynarodowego transportu towarów w oparciu o wpis do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 23.I.1989r.W dniach 27-28 i 30 maja 2003r. Urząd Skarbowy w S. przeprowadził w firmie E. T. kontrolę podatkową mającą na celu sprawdzenie rzetelności transakcji zakupów dokonanych w 2002r. od firmy "A." A. L. Kontrola spowodowana została informacją przesłaną przez Urząd Skarbowy w Z. o tym, że właściciel firmy "A." nie składał w 2002r. deklaracji VAT, nie prowadził ewidencji zakupu i sprzedaży oraz nie posiada kopii wystawionych faktur. W toku kontroli stwierdzono, że w poszczególnych miesiącach 2002r. skarżący ewidencjonował w ewidencji zakupów VAT faktury wystawione przez firmę "A." A. L. i w oparciu o te faktury dokonywał dokonywał rozliczeń w składanych deklaracjach VAT-7. Wykaz faktur ,których kopii brak u sprzedawcy firmy 'A." przedstawia się następująco: 1) IV 2002r. faktura z dnia [...] nr. [...] wartość netto [...]zł 2) V 2002r. faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [...]zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr. [...]wartość netto [...]zł 3) VI 2002r. faktury z dnia [...] nr. [...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł 4) VII 2002r. faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [....] zł,[...] nr.[...] wartość netto [...] zł,[...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...] zł 5) VIII 2002r. faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [...] zł,[...] nr.[...] wartość netto [...]zł, 6) IX 2002r. Faktury z dnia [...] nr. [...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł, [...] nr. [...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[....] wartość netto [...]zł 7) X 2002r. faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [...]zł,[...] nr. [...]wartość netto [...]zł 8) XI 2002r. Faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł, [...] nr. [...] wartość netto [...] zł 9) XII 2002 faktury z dnia [...] nr.[...] wartość netto [...] zł, [...] nr.[...] wartość netto [...]zł W myśl art.19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. O podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (DZ.U.Nr.11 poz.50 ze zm.) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Jest to jednak prawo warunkowe uzależnione od tego czy poprzedni podatnik we wcześniejszej fazie produkcji czy redystrybucji podatek ten uiścił. Przepis § 48 ust.4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy VAT z dnia 22 marca 2002r. Stanowi, że gdy nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Skoro zatem co jest niesporne faktury skarżącego nie zostały potwierdzone kopią u sprzedawcy, który dodatkowo za ten okres nie składał deklaracji VAT skarżący nie miał możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z zakwestionowanych i wskazanych faktur. Organy podniosły też, że wybór nieuczciwego kontrahenta obciążą nabywcę towarów a sam fakt podjęcia starań co do ustalenia wiarygodności kontrahenta nie zwalnia nabywcy faktury z odpowiedzialności za nierzetelność faktury. Na poparcie swych twierdzeń organy powołały wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16.VI.1998r.(OTK 1998/4/51) w szczególności jego uzasadnienie oraz wyrok NSA III SA 8080/98. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze E. T. wnosił o uchylenie zaskarżonych decyzji. Wskazał, że w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ skarbowy I instancji nie był należycie reprezentowany albowiem upoważnienie do kontroli zostało okazane nie jemu a A. N. ,z którą zawarł jedynie umowę o prowadzenie księgi przychodów i rozchodów. Zdaniem skarżącego nie miała ona pełnomocnictwa do reprezentowania jego interesów przed Urzędem Skarbowym w S. W konsekwencji kontrola została przeprowadzona pod jego nieobecność. O odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Nadto wskazał, że skarżący miał umowę na prowadzenie księgi przychodów i rozchodów z doradcą podatkowym A. N. W związku z tym kontrola została przeprowadzona w jej biurze gdzie znajdowały sie dokumenty podatnika i jej okazano upoważnień do kontroli. Skarżący udzielił A. N. dnia 4.X.2000r. pełnomocnictwa do działania we wszelkich jego sprawach podatkowych. W konsekwencji skarżący podczas kontroli był reprezentowany prawidłowo a niezależnie od powyższego osobiście wypowiedzial się w zakresie zgromadzonego przez Urząd Skarbowy w S. materiału dowodowego oraz brał czynny udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z dyspozycją art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.VII.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.Nr.153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność (jak w tym wypadku decyzji) z obowiązującym prawem tak materialnym jak procesowym. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu a przy jej wydaniu nie doszło wbrew zarzutom skarżącego do rażacego naruszenia prawa procesowego. W dniu 4 pażdziernika 2000r. E. T. udzielił A. N. pisemnego pełnomocnictwa do reprezentowania go przed organami podatkowymi we wszystkich sprawach a w szczególności do reprezentowania go podczas postępowań kontrolnych i czynności sprawdzających. Legitymujący się upoważnieniem wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. kontrolujący upoważnienie do kontroli okazali A. N. reprezentującej skarżącego na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa. W jej obecności i z jej udziałem przeprowadzono czynności kontrolne. Tym samym nie doszło do uchybienia obowiązującycym w tym czasie przepisów Ordynacji podatkowej. Z art. 285 par.1 Ordynacji podatkowej wynika, że czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego wskazanej. Taką osobą była na podstawie udzielonego i nie odwołanego pełnomocnictwa A. N. Nadto czynności kontrolne przeprowadzone zostały w miejscu przechowania dokumentacji związanej z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą co jest zgodne z art.285a par.1 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie wskazał aby znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo przed dniem kontroli zostało odwołane co w konsekwencji oznacza,że był on prawidłowo reprezantowany podczas przedmiotowej kontroli. Wychodząc na mocy art.134 par.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.VIII.2002r.(Dz.U.Nr.153 poz.1270 ze zm.) poza granicę skargi ,stwierdzić należy,że materialnoprawna podstawa rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie tj. § 48 ust.4 pkt 2 rozporządzenia Min.Finansów z dnia 22 marca 2002r. W sprawie wykonania niektorych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym(Dz.U.Nr. 27 poz.268 ze zm.) była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego.W wyroku z dnia 27 kwietnia 2004r. K 24/03 Trybunał stwierdził,że wskazany wyżej przepis jest niezgodny z art.92 ust.1 i art.217 Konstytucji.Jednocześnie jednak Trybunał orzekł ,że niezgodność tego przepisu z Konstytucją nie stanowi podstawy zwrotu podatku określonego w ostatecznej decyzji organów podatkowych lub uiszczonego w wyniku jego zastosowania.Skoro zatem wobec ostatecznej decyzji organu podatkowego podatek mimo niekonstytucyjności podstawy materialnoprawnej jego pobrania nie podlega zwrotowi brak było podstaw do wyeliminowania tejże decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 13.VIII.2004r. W sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubelskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie(Dz.U.nr. 187 poz.1926).