I SA/Ke 464/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi H. B.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S.-K. z dnia [...] 2013 r. znak: [...] w sprawie ustalenia H. B. – K. (dalej zwanej "skarżącą") podatku na 2013 r. w wysokości 60 zł od nieruchomości położnej w S.-K. przy ul. R. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w ewidencji gruntów i budynków skarżąca figuruje jako właścicielka lokalu mieszkalnego o łącznej powierzchni 60,20 m2 (w tym 56 m2 - lokal mieszkalny i 4,20 m2 - przynależna piwnica) wraz z prawem udziału 602/45313 w gruncie o powierzchni 0,4133 ha. Wyjaśnił przy tym, że zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2010 r. Dz.U. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako "p.g.k.") podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Następnie organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") oraz wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Właściciele nieruchomości lokalowych mają ułamkowo określony udział w tzw. nieruchomości wspólnej (obejmującej grunt i części budynku, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali). Nieruchomość ta jest przedmiotem przymusowej współwłasności ułamkowej (nie można żądać jej zniesienia, dopóki trwa odrębna własność lokali). Właściciele lokali (jako współwłaściciele nieruchomości wspólnej) są zatem podatnikami podatku od nieruchomości i każdy z nich jest zobowiązany płacić podatek od lokalu oraz od części ułamkowej nieruchomości wspólnej. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku określenia jednoznacznej podstawy prawnej opodatkowania, Kolegium wyjaśniło, że w decyzji organu I instancji jako podstawę prawną ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości wskazano przepisy art. 1a do art. 7 u.p.o.l., tym samym również przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 5 tej ustawy. Organ zaznaczył także, że dowody zgromadzone w aktach sprawy stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia podatnika, na którym w niniejszej sprawie spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podstawowe znaczenie ma zwłaszcza fakt, że odwołująca się jest właścicielką lokalu mieszkalnego. Akta sprawy (m.in. wypis z rejestru gruntów, złożona przez podatniczkę w dniu 7 lipca 2006 r. informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz akt notarialny Rep. [...] z 25 sierpnia 1998 r.) potwierdzają ponadto prawidłowość danych przyjętych do wymiaru podatku. Kolegium, odnosząc się do twierdzenia skarżącej o braku zasadności zawarcia w decyzji pouczenia o treści art. 300 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 1997 r., nr 88 poz. 553, dalej jako "k.k."), stwierdziło, że zarzut ten nie jest słuszny, gdyż od dnia 1 stycznia 2009 r. poprzez regulację zamieszczoną w art. 210 § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) ustawodawca zobligował organy podatkowe do zamieszczania pouczenia o w/w treści w decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozstrzygnięcie o takim charakterze wydano natomiast w niniejszej sprawie. Na powyższą decyzję H.B. – K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zaskarżając działanie i bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które w jej przekonaniu mogły mieć wpływ na zaskarżoną decyzję. Do skargi załączyła odpisy notarialne następujących dokumentów: wypisu z rejestru gruntów, pisma nr [...] oraz pisma nr [...]. Zawnioskowała również o spowodowanie dostarczenia jako dowodów zaświadczeń ZAS-W nr 1/2008 z 18 stycznia 2008 r. oraz nr 5/2008 z 4 kwietnia 2008 r. wydanych przez Prezydenta Miasta S.-K. na podstawie art. 306e Ordynacji podatkowej. Jednocześnie wniosła o rozpatrzenie w/w dowodów na okoliczność przedmiotu i podmiotu opodatkowania oraz zasadności sprzeciwu w zakresie zamieszczania w decyzji podatkowej pouczenia o treści art. 300 § 2 k.k. Zawnioskowała także o zasądzenie kosztów wg norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi w przypadku jej nieobecności. W motywach skargi skarżąca wskazała, że Kolegium – pomimo powołania się na przepis art. 233 Ordynacji podatkowej – uchyliło się od merytorycznego rozpoznania złożonego przez nią odwołania. Ponadto bezpodstawnie ustaliło do wymiaru podatku "grunty pozostałe". W ewidencji gruntów i budynków opodatkowany grunt jest bowiem oznaczony jako "B" - tereny zabudowane. W świetle zaś art. 21 p.g.k. organy podatkowe - ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości - muszą opierać się na danych wynikających z w/w ewidencji. Jednocześnie skarżąca podniosła, że Kolegium – wydając pismo nr [...] i rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji – nie dostrzegło, że skarżąca jest wprowadzana w błąd, a wydane jej zaświadczenia ZAS-W 1/2008 i ZAS-W 5/2008 są dokumentami fałszywymi, wygenerowanymi w oparciu o NIP do niej nienależący. Podkreśliła też, że z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, iż zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości, sporządzone w oparciu o art. 306e Ordynacji podatkowej, stanowi dokument wydany przez organ władzy publicznej w formie przewidzianej przepisami prawa. Skarżąca podkreśliła, że jest w posiadaniu zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta S.-K., ale nie może ich przetwarzać ani się nimi posługiwać, bo jest to zabronione przez prawo karne. Z tego powodu nie przedłożyła w sądzie w/w dokumentów jako dowodu. Ponadto, skarżąca - ze względu na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I KZP 22/12, w którym Sąd postanowił odmówić podjęcia uchwały - sprzeciwiła się umieszczaniu z urzędu w decyzji podatkowej pouczenia o treści przepisu art. 300 § 2 k.k. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasową argumentację. Dodało, że opodatkowanie 55 m2 jako powierzchni pozostałej (udział 602/45313 w nieruchomości gruntowej o pow. 4133 m2) jest wynikiem zapisów zawartych w ewidencji gruntów, gdzie przedmiotową nieruchomość sklasyfikowano jako "B", tj.: tereny mieszkaniowe. Tym samym nieruchomość ta powinna zostać opodatkowana podatkiem od nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia 23 października 2013 r. skarżąca w całości zakwestionowała złożoną przez Kolegium odpowiedź na skargę. Zaznaczyła, że ani z ewidencji gruntów, ani z aktu notarialnego sprzedaży Repertorium [...] nie wynika przyjęta do opodatkowania, a wskazana w odpowiedzi na skargę, powierzchnia 58,10 m2. Nie jest też prawdą, że w ewidencji gruntów i budynków figuruje osoba o dwóch nazwiskach: B.K.. Osoba taka nie istnieje, więc jest tzw. "słupem". Tymczasem w odpowiedzi na skargę wskazano, że ustalono podatek od nieruchomości dla w/w osoby. Skarżąca dodatkowo podniosła, że nie zna aktu notarialnego Rep. [...], na który organ powołuje się w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja ustalająca skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2013 r. nie narusza prawa. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd ustalenia te w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Na tle niniejszej sprawy między stronami zarysował się spór sprowadzający się do odpowiedzi na pytanie czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącej podatek od nieruchomości na 2013 r. i czy rozstrzygniecie to znalazło wyraz w prawidłowej pod względem formalnym decyzji. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać przede wszystkim należy na treść art. 21 p.g.k. Przepis ten wskazuje, że podstawę [...] wymiaru podatków i świadczeń [...] stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ prawidłowo zatem oparł swoje rozstrzygnięcie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowym argumentem za uznaniem danych wynikających z w/w ewidencji za bazę rozstrzygnięcia w przedmiocie opodatkowania nieruchomości jest okoliczność, że ewidencja ta stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i jest dowodem tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Z wypisu z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S. wynika, że przy ul. R. w S.-K. położona jest działka o pow. 4133 m2, zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym wielokondygnacyjnym. Właścicielem znajdującego się w w/w budynku lokalu mieszkalnego nr 21 o pow. 56 m2 jest H. D. B. – K.. Do lokalu tego przynależy piwnica o pow. 4,20 m2. Z ewidencji wynika również, że skarżąca jest współwłaścicielką w 602/45313 części wskazanego wyżej gruntu o pow. 4133 m2. Podstawą ujawnienia powyższych danych w ewidencji gruntów i budynków był akt notarialny Rep. A nr [...] z dnia 25 sierpnia 1998 r., na podstawie którego skarżąca nabyła od Gminy Miasta S.-K. wyżej wskazany lokal wraz z przynależną piwnicą i udziałem w nieruchomości wspólnej. Powyższe dane organ przyjął za podstawę ustalenia podatku od nieruchomości dla skarżącej. W złożonej skardze skarżąca wniosła, by Sąd zbadał m.in. prawidłowość skarżonej decyzji podatkowej pod względem ustalenia podmiotu opodatkowania. Sąd nie dopatrzył się we wskazanym zakresie uchybień ze strony organu, gdyż ten prawidłowo ustalił podatnika, powołując się na brzmienie art. 3 ust. 1 u.p.o.l., z którego wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jak wyżej wskazano właścicielem opodatkowanego lokalu nr 21 znajdującego się w budynku przy ul. R. 26 jest H. D. B. – K.. Skoro zaś samodzielny lokal – zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 80, poz. 903) jest odrębną nieruchomością, to organ zasadnie skierował decyzję ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od w/w lokalu do skarżącej. Warto również zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Oznacza to, że każdy z właścicieli lokali jest podatnikiem podatku od nieruchomości wspólnej w zakresie odpowiadającym jego udziałowi w tej nieruchomości. W niniejszej sprawie bezsporne jest (a potwierdza to również zgromadzony materiał dowodowy), że w budynku znajdującym się w S.-K. przy ul.R. wyodrębniono własność lokali. Prawidłowo zatem zostało przyjęte, że H. B.– K. jest podatnikiem w zakresie opodatkowania gruntu objętego współwłasnością właścicieli lokali. Jest ona bowiem właścicielką lokalu nr 21 znajdującego się w budynku posadowionym na w/w gruncie i z tego względu w nieruchomości wspólnej posiada udział w wysokości wynikającej z ewidencji, tj. 602/45313. W złożonej skardze skarżąca zawnioskowała również o skontrolowanie ustalonego przez organ przedmiotu opodatkowania. Również i w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień. Art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowany lokal stanowi część budynku mieszkalnego, natomiast nieruchomość wspólna, na której posadowiony jest w/w budynek to grunt poddany opodatkowaniu zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Skarżąca zakwestionowała też wysokość przyjętej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania. Podniosła, że ani z ewidencji gruntów i budynków, ani z aktu notarialnego sprzedaży Repertorium A nr [...] nie wynika przyjęta do opodatkowania powierzchnia budynku mieszkalnego wynosząca 58,10 m2. Z tak sformułowanym zarzutem nie można się jednak zgodzić. Należy bowiem zauważyć, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wskazuje, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wyjaśnia, że jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację – w myśl w/w przepisu – uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Powierzchnię użytkową dla pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji o wysokości w świetle powyżej 2,20 m przyjmuje się zgodnie z powierzchnią mierzoną po wewnętrznej długości ścian (a zatem w proporcji 1:1). W przypadku pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m powierzchnię użytkową stanowi 50% ich faktycznej powierzchni. Podczas ustalania podstawy opodatkowania pomija się natomiast powierzchnię pomieszczenia lub jego części albo części kondygnacji o wysokości mniejszej niż 1,40 m (art. 4 ust. 2 u.p.o.l.). W oparciu o powyższe, organ prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania i w zaskarżonym rozstrzygnięciu wyjaśnił sposób jej wyznaczenia. Wskazał bowiem, że do opodatkowania przyjęto m.in. budynek mieszkalny o powierzchni 58,1 m2, zaznaczając, że liczba ta wynika z sumowania powierzchni użytkowej zarówno lokalu jak i pomieszczenia przynależnego – piwnicy. Przedmiotowy lokal ma wysokość przekraczającą 2,20 m, zatem do podstawy opodatkowania przyjęto jego powierzchnię użytkową wynoszącą 56 m2. Natomiast przynależna do lokalu piwnica (4,2 m2) ma wysokość mieszczącą się w granicach od 1,40 m do 2,20 m. W jej przypadku (zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.). do podstawy opodatkowania przyjęto jedynie połowę faktycznej powierzchni, czyli 2,1 m2. Po zsumowaniu powyższych pozycji (2,1 m2 i 56 m2) organ otrzymał prawidłowo przyjętą do opodatkowania powierzchnię. Należy również zaznaczyć, że oprócz opodatkowania budynku mieszkalnego o powierzchni 58,1 m2 organ objął podatkiem od nieruchomości także grunty pozostałe o powierzchni 55 m2. Wyjaśnić przy tym należy – choć skarżąca nie podnosi w tym zakresie żadnych zarzutów - że powierzchnia ta wynika z przemnożenia powierzchni nieruchomości gruntowej, na której posadowiony jest budynek zawierający należący do skarżącej lokal (4133 m2) i przysługującego jej udziału w nieruchomości wspólnej, a wynikającego z ewidencji gruntów i budynków (602/45313). Działanie takie było prawidłowe, co wynika z treści przytoczonego już przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l. Powyższe wskazuje zatem, że organ prawidłowo ustalił wysokość podstawy opodatkowania. Skarżąca kwestionuje również ustalenia organu związane ze stawką podatkową. Zarzuca bowiem, że wymierzając podatek organ bezpodstawnie przyjął do opodatkowania "grunty pozostałe", choć z ewidencji gruntów i budynków wynika, że grunty te są opisane symbolem "B", który oznacza "tereny zabudowane". Odnosząc się do tego zarzutu, wskazać w pierwszej kolejności należy, że używany w ewidencji gruntów i budynków symbol "B" oznacza tereny mieszkaniowe będące rodzajem gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, co wynika z § 67 pkt 3 w związku z § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. nr 38, poz. 454). Załącznik nr 6 do tego rozporządzenia do terenów mieszkaniowych zalicza grunty, niewykorzystywane do produkcji rolniczej i leśnej, zajęte pod budynki mieszkalne, urządzenia funkcjonalnie związane z budynkami mieszkalnymi (podwórza, dojazdy, przejścia, przydomowe place gier i zabaw itp.), a także ogródki przydomowe. Zastosowany w ewidencji gruntów i budynków podział nakłada się na przewidzianą w u.p.o.l. klasyfikację gruntów, od której uzależniona jest wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości. Należy w tym miejscu zauważyć, iż w art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przewiduje się, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, które w sposób zupełny zostały podzielone na trzy rodzaje: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe. Od wskazanej klasyfikacji zależy wysokość stawki zastosowanej do obliczenia podatku, do której określenia – w granicach wyznaczonych przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. - ma kompetencje rada gminy. Na tej podstawie uchwałą nr XXIX/82/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz.Urz. Województwa Świętokrzyskiego z dnia 7 listopada 2012 r., poz. 3022) Rada Miasta Skarżysko-Kamiennej wskazała stawki podatku dla poszczególnych rodzajów gruntów (dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 0,80 zł od 1 m2 powierzchni; dla gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 4,51 zł od 1 ha powierzchni oraz dla gruntów pozostałych – 0,40 zł od 1 m2 powierzchni). Należy uznać, że tereny mieszkaniowe (symbol "B" w ewidencji gruntów i budynków) - do jakich został zaklasyfikowany opodatkowany grunt, w którym skarżąca ma udział w 602/45313 części - mieści się w ramach "gruntów pozostałych". Nie jest to bowiem ani grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, ani też grunt pod jeziorem, zajęty na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Organy podatkowe nie naruszyły więc przepisu art. 21 p.g.k., gdyż prawidłowo przyporządkowały wynikający z ewidencji gruntów i budynków rodzaj gruntu do klasyfikacji gruntów przewidzianej w u.p.o.l. oraz zastosowały stawkę podatku właściwą dla danego rodzaju gruntu (0,40 zł za 1 m2 powierzchni). Na marginesie zaznaczyć należy (choć skarżąca nie stawia w tym zakresie zarzutu), że prawidłowa stawka – wynosząca 0,65 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej – została zastosowana również do przyjętego przez organ do opodatkowania lokalu. Skarżąca podniosła również, że w ewidencji gruntów i budynków nie figuruje osoba o dwóch nazwiskach: B. K., bo taki podmiot w ogóle nie istnieje. Należy zauważyć, że pełne nazwisko skarżącej brzmi: B. – K.. Takie nazwisko wynika też z ewidencji gruntów i budynków. Pomyłka (brak łącznika między dwoma członami nazwiska skarżącej) w treści uzasadnienia decyzji i w odpowiedzi na skargę jest rodzajem oczywistej omyłki pisarskiej, która nie może spowodować uchylenia rozstrzygnięcia organu podatkowego. Omyłka taka nie wpływa na ważność decyzji, gdyż z aktu administracyjnego wynika zamiar ustalenia przez organ podatkowy sytuacji prawnej konkretnej osoby, będącej stroną postępowania (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 września 2010 r. sygn. akt 486/10 LEX nr 748511). Strona ta jest łatwo identyfikowalna: w kilku miejscach zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza w jej sentencji, adresat decyzji został jednakowo oznaczony (poprzez zastosowanie poprawnie napisanego nazwiska). Jest zatem oczywiste, że decyzja została skierowana do H. B.-K., a więc osoby istniejącej, która złożyła na w/w decyzję skargę do WSA w Kielcach. Podobnie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia pomyłka, która zaistniała zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę w numerze aktu notarialnego. Ma ona również charakter oczywistej omyłki, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy właściwy akt notarialny (repertorium A nr [...]). Akt notarialny – jako dowód – ma w niniejszej sprawie znaczenie drugorzędne, jedynie potwierdzające ustalenia wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 p.g.k., to dane zawarte w w/w ewidencji są podstawą wymiaru podatku od nieruchomości. Organ nie może – nawet gdy stwierdzi sprzeczność danych wynikających z ewidencji z innymi dowodami, np. z aktem notarialnym – opierać rozstrzygnięcia o inne dowody. Byłoby to sprzeczne z art. 21 p.g.k. (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1369/12 Lex nr 1273950, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1019/12, Lex nr 1332925). Okoliczność ta dodatkowo umniejsza znaczenie popełnionej przez organ omyłki. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania uznać należy, że – rozpatrując odwołanie skarżącej – Kolegium dokonało prawidłowych ustaleń i w sposób poprawny zastosowało art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest zatem zasadny zasadniczy zarzut skarżącej, że organ uchylił się od merytorycznego rozpoznania odwołania. Organ ten nie dokonał bowiem jedynie kontroli decyzji organu I instancji, lecz ponownie przeanalizował sytuację prawną skarżącej w kwestii ustalenia dla niej podatku od nieruchomości. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej, zgodnie z którym – rozpatrując odwołanie - Kolegium nie dostrzegło, iż wydane jej zaświadczenia ZAS-W 1/2008 i ZAS-W 5/2008 są dokumentami fałszywymi i wygenerowanymi w oparciu o NIP do niej nienależący, stwierdzić należy, że złożone do SKO odwołanie skarżącej dotyczyło decyzji Prezydenta Miasta S.-K. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2013 r. Zatem obowiązkiem Kolegium było rozstrzygnięcie odwołania w granicach sprawy, a więc ustalenie czy na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, a jeśli tak, to jakiej wysokości jest wynikające z tego obowiązku zobowiązanie podatkowe. Kolegium nie mogło natomiast oceniać prawidłowości wydanych skarżącej zaświadczeń, gdyż nie były one objęte zakresem przedmiotowym sprawy. Z podobnych względów również Sąd nie mógł orzekać co do legalności wydanych skarżącej zaświadczeń ZAS-W 1/2008 i ZAS-W 5/2008. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie była bowiem wydana przez Kolegium decyzja w sprawie podatku od nieruchomości. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy. Niniejsza sprawa nie obejmowała natomiast swym przedmiotem wspomnianych przez skarżącą zaświadczeń, gdyż dotyczyły one innej kwestii – potwierdzenia przez organ określonego stanu faktycznego istniejącego na dzień wydania zaświadczenia (a zatem w 2008 r.), a wynikającego ze zgromadzonych przez organ zbiorów dokumentów, rejestrów czy ewidencji, itp. Należy również dodać, że Sąd badając określoną czynność organu podatkowego nie może pobocznie rozstrzygać o legalności innych czynności tego organu podjętych poza granicami danej sprawy, nawet gdyby czynności te były obciążone wadami widocznymi na pierwszy rzut oka. Natomiast w kwestii zarzutu dotyczącego zamieszczenia w decyzji pouczenia o treści przepisu art. 300 § 2 k.k. należy wskazać, że konieczność zawarcia w decyzji nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym pouczenia o odpowiedzialności karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremnienie egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji – wypływa z przepisu art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej. Należy zatem uznać, że organ, zawierając pouczenie o powyższej treści, wykonał swój ustawowy obowiązek. To niezamieszczenie w decyzji formuły wskazanej w art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej byłoby naruszeniem prawa. Z tego powodu nie może zostać uznany za zasadny zarzut, że organ nie powinien z urzędu dokonywać w/w pouczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej podstaw do stawiania takiego zarzutu nie można wywodzić z treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt I KZP 22/12. W orzeczeniu tym Sąd nie zakwestionował konieczności wykonywania przez organy podatkowe obowiązku wynikającego z art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej. Wręcz przeciwnie - choć odmówił podjęcia uchwały w kwestii tego czy przepis art. 300 § 2 k.k. obejmuje swoją ochroną wyłącznie wierzytelności wynikające z obrotu gospodarczego, czy też udziela ochrony również wierzytelnościom powstałym w obrocie pozagospodarczym, zabezpieczającym interes fiskalny Państwa, w szczególności daninom publicznym i podatkom, to – zauważając pewne rozbieżności w doktrynie – ustosunkował się do w/w kwestii, wyrażając pogląd, że "przepis art. 300 § 2 k.k. udziela ochrony również wierzytelnościom niezwiązanym z obrotem gospodarczym, w tym wynikającym z zobowiązań podatkowych". Takie rozumienie art. 300 § 2 k.k. jest zgodne z wykładnią art. 210 § 2a Ordynacji podatkowej i dodatkowo uzasadnia zamieszczanie w wydawanych przez organy podatkowe decyzjach nakładających obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym pouczeń o konsekwencjach wynikających z treści przepisu art. 300 § 2 k.k. Podsumowując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie został ustalony prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżącej prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.