I SA/Ke 466/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (dalej Dyrektor) postanowieniem nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. nr [...]z [...] r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku z dnia 19 lipca 2017 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor wskazał, że 31 maja 2017 r. Z.L. złożył do Biura Powiatowego w K. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2017. Następnie w dniu 17 lipca 2017 r. do Biura Powiatowego w K. wpłynęła zmiana do wniosku o przyznanie płatności wraz z prośbą o przywrócenie terminu na złożenie tej zmiany i dokumentacją medyczną. W zmianie tej strona wnioskowała po raz pierwszy o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych (PROW 2014-2020). Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu [...] postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku. Na to postanowienie Z.L. złożył zażalenie w dniu 1 sierpnia 2017 r. Po rozpoznaniu sprawy Dyrektor postanowieniem z dnia [..] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na postanowienie Dyrektora z dnia [...] r. Z.L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w wyniku czego wyrokiem z dnia 29 marca 2018 r. o sygn. akt I SA/Ke 645/17 uchylono zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] r. W związku z powyższym w dniu [....]. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu na złożenie zmiany do wniosku, na które pocztą elektroniczną w dniu 23 lipca 2018 r. Z.L. złożył zażalenie, którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, sprostowanie i uzupełnienie części orzekającej oraz przywrócenie terminu do złożenia zmiany do wniosku do płatności za rok 2017 r. zarzucając organowi pierwszej instancji, że nie wyjaśnił wiarygodności przedstawionych przez stronę zwolnień lekarskich załączonych do wniosku o przywrócenie terminu, co według strony stanowi pominięcie jej w postępowaniu. Dodatkowo podnosił kwestię siły wyższej. W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor przytoczył istotne dla sprawy przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1312) - zwanej dalej ,,ustawą" – tj.: art. 3 ust. 1, art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 968). Dyrektor przywołał także przepis art. 13 ust. 1 akapit pierwszy zawartego w rozporządzeniu Delegowanym Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48). Organ odwoławczy tak jak organ pierwszej instancji uznał, że Z.L. nie złożył w terminie zmiany do wniosku, w której m.in. po raz pierwszy wnioskował o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne na 2017 r., których to termin upłynął z dniem 26 czerwca 2017 r. Organ zauważył także, że omawiany termin do złożenia wniosku uregulowany w art. 21 ust. 1 ustawy w związku z § 13 ust. 3 rozporządzenia Nr 640/2014 jest terminem prawa materialnego, bowiem jego zachowanie lub uchybienie temu terminowi powoduje wywołanie określonych skutków w sferze uprawnień i obowiązków strony, kształtowanych materialnym stosunkiem administracyjnoprawnym. Tym samym, skoro jest to termin nieprzywracalny, nie można w ogóle zastosować instytucji przywrócenia tego terminu. Dyrektor zauważył także, że ostateczny termin na złożenie zmiany do wniosku, tj. 26 czerwca 2017 r., był jednocześnie ostatecznym terminem na złożenie lub uzupełnienie wniosku wynikający z art. 13 ust. 3 Rozporządzenia Nr 640/2014. W związku z powyższym w ocenie Dyrektora oznacza to, że pomimo złożenia prośby o przywrócenie terminu wraz ze spełnieniem pozostałych wymogów o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: k.p.a.) wyznaczony termin na usunięcie braków we wniosku z uwagi na swój materialny charakter, nie może zostać przywrócony. W związku z tym powołanie się strony na art. 47 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. wskazującego kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności nie może zostać uwzględnione w rozpatrywanej sprawie. Dyrektor następnie przytoczył treść art. 58 § 1 k.p.a., regulującego kwestię przywrócenia terminu. Jednocześnie wyjaśnił, że o charakterze terminu nie decyduje okoliczność, w jakim akcie prawnym został on umiejscowiony, a zatem nie ma znaczenia, czy jest to akt prawny obejmujący prawo postępowania cywilnego czy prawo materialne. Nie decyduje o tym także długość terminu, a decydujące znaczenie ma rodzaj uprawnienia, realizowanego w terminie wskazanym przez ustawodawcę. Do dochodzenia uprawnień składających się na określone prawo podmiotowe przewidziane są terminy materialnoprawne, natomiast dla uprawnień (obowiązków) procesowych - terminy procesowe (zob. uchwała Sądu Najwyższego z 7 października 2009 r. III CZP 71/09). W dalszej kolejności Dyrektor wskazał, że w razie uchybienia terminowi procesowemu, jednostka może się bronić przed negatywnymi skutkami uchybienia poprzez instytucję przywrócenia terminu. Inaczej jest w przypadku terminów materialnoprawnych, których co do zasady przepisy prawa nie przewidują możliwości przywrócenia. Takie terminy podlegają przywróceniu tylko wyjątkowo i jedynie wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin. Dyrektor odnosząc się do argumentów zażalenia dotyczących niewyjaśnienia przyczyny formalno-prawnej tj. wiarygodności zwolnień lekarskich dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu zauważył, że po pierwsze, w orzecznictwie sądów administracyjnych istniej utrwalony pogląd, że sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie świadczy o tym, że osoba zainteresowana dołożyła należytej staranności i nie ponosi winy za niedotrzymanie terminu. Organ odwoławczy wskazał także, że koniecznym jest wykazanie, iż rodzaj choroby uniemożliwia dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu tej czynności (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II GKS 744/10, Lex nr 1083387 i podane tam orzecznictwo). Dodatkowo Dyrektor zauważał także, że w przedstawionych przez stronę zwolnieniach lekarskich zaznaczona była kategoria 2, co oznaczało, że skarżący mógł chodzić. Po drugie, organ odwoławczy podkreślił, że termin o którego przywrócenie wnioskuje skarżący ma charakter materialnoprawny, a zatem może być on przywrócony jedynie wtedy, gdy możliwość taką przewidują przepisy szczególne, których w przedmiotowej sprawie brak. Dyrektor podkreślił także, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. zastosował się do wyroku WSA w K. z dnia 29 marca 2018 r. o sygn. akt I SA/Ke 645/17 i rozpoznał wniosek strony na właściwej podstawie prawnej tj. art. 58 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy odnosząc się do żądania sprostowania i uzupełnienia części orzekającej zaskarżonego postanowienia podkreślił, że art. 144 k.p.a., mówi że do zażaleń mają zastosowanie odpowiednie przepisy dotyczące odwołań, co oznacza, że art. 111 k.p.a. regulujący kwestię sprostowania i uzupełnienia rozstrzygnięć organów administracyjnych w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. W związku z powyższym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., w ocenie organu odwoławczego zasadnym było utrzymanie w mocy postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., ponieważ ocena Dyrektora jest, co do istoty taka sama, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, tzn. że w przedmiotowej sprawie zasadnym jest odmówienie Z. L.przywrócenia terminu do złożenia zmian do wniosku, który jest terminem materialnym. Z.L. złożył skargę na postanowienie Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. utrzymującego w mocy postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku do płatności za 2017 r. W skardze wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, uchylenie orzeczenia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z [...] r. sprostowanie i uzupełnienie części orzekającej, - przywrócenie terminu do złożenia zmiany do wniosku do płatności za rok 2017, - zwolnienie z kosztów wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu skargi Z.L. zarzucił, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. W szczególności z tego względu, że organ II instancji nie zbadał prawidłowo stanu formalno - prawnego sprawy i nie zauważył błędu organu I instancji polegający na nieprawidłowym określeniu terminu wniesienia zmiany do wniosku do płatności z 14 lipca 2017 r. Skarżący wskazał, że jego wniosek został przesłany przesyłką poleconą nadaną w polskim urzędzie pocztowym w S. 17 lipca 2017 r. w nieprzekraczalnym terminie 7 dni odkąd ustała przyczyna uchybienia, a zatem nie jak ujęte zostało w części orzekającej postanowienia kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. "Zmiany wniosku złożonej w dniu 19.07.17 r.". Dodatkowo skarżący podnosi, że organ II instancji nie odniósł się i w żaden sposób nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do terminowego wniesienia wniosku czyli przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia tj. choroby, co w ocenie skarżącego, zostało udowodnione odpisami zaświadczeniami lekarskimi. Dlatego, zdaniem skarżącego, wniosek udokumentowany odpisami zaświadczeń lekarskich podlega pozytywnej kwalifikacji, albowiem stanowi uznanie siły wyższej, przyczyny niespełnienia w części zobowiązań terminowych. Skarżący wskazał także, że powyższa regulacja do polskiego prawa znajduje odpowiednik w podstawie prawa wspólnotowego Unii Europejskiej wynikającej z art. 47 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z 15 grudnia 2006 r., który to przepis określa kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których państwa członkowskie nie będą wymagać dotrzymania terminów wykonania zobowiązań. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wyjaśnił stronie bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna, a co za tym idzie w całości podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: ,,p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny orzekając o uwzględnieniu bądź oddaleniu skargi, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzenia jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozstrzygając przedmiotową sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji w żaden sposób nie naruszają w/w przepisów uzasadniający ich eliminację z obrotu prawnego. Powyższe stanowisko Sąd oparł na fakcie, że problematykę terminu na złożenie zmiany do wniosku o płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na 2017 r. reguluje art. 21 ust. 1-3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (dalej ustawa o płatnościach bezpośrednich) w zw. z art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (dalej rozporządzenie z dnia 11 marca 2014 r. Nr 640/2014). Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja. Termin ten nie podlega przywróceniu. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich termin na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich może być przy upoważnieniu Komisji Europejskiej przedłużony. W roku 2017 z taką sytuacją mieliśmy do czynienia, bowiem rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2017 r. (Dz.U. 2017 r., poz. 968) termin na złożenie wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich został wydłużony do 31 maja 2017 r. Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że skarżący mógł złożyć wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich jak i też wniosek modyfikujący poprzedni wniosek do 31 maja 2017 r. Termin ten, co wyżej było zaznaczone, nie podlegał przywróceniu. Warto jednak zauważyć, że upływ w/w terminu nie pozbawiał skarżącego prawa do złożenia wniosku modyfikującego poprzedni wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, bowiem zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 marca 2014 r. Nr 640/2014 dopuszczalne było złożenie wniosku w ciągu 25 dni kalendarzowych po ostatecznym upływie terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. W związku z tym, że 25 dzień kalendarzowy liczony od ostatecznego upływu terminu na złożenie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich tj. od 31 maja 2017 r. wypadał w niedzielę 25 czerwca 2017 r., to zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a. upływ tego terminu następował w pierwszy dzień roboczy tj. 26 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia z dnia 11 marca 2014 r. Nr 640/2014 poprawki we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich mogły być dokonane najpóźniej w terminie wyznaczonym przez art. 13 ust. 1 w/w rozporządzenia tj. do 26 czerwca 2017 r. Po upływie tego terminu uprawnienie beneficjenta wygasało. Mając na uwadze wyżej przywołane przepisy, w ocenie Sądu, organy I i II instancji w sposób prawidłowy ustaliły, że 26 czerwca 2017 r., był ostatecznym terminem na złożenie lub uzupełnienie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Termin ten miał charakter materialnoprawny. Jednocześnie organy I i II instancji prawidłowo wskazały, że przywrócenie takiego terminu materialnoprawnego jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy istniej przepis prawny wyraźnie to wskazujący (zob. np. wyrok NSA z 24 listopada 1994 r., SA/Ka 1230/94, Lex nr 26528; wyrok NSA z 14 marca 1997 r., I SA/Kr 1231/96, Lex nr 29317; wyrok NSA z 28 maja 1997 r., I SA/Gd 2334/96, Lex nr 31560; wyrok NSA z 28 października 1998 r., SA/Rz 640/97, Lex nr 1691025; wyrok NSA z 8 kwietnia 1999 r., II SA/Gd 26/99). Takim przepisem wbrew zarzutowi skargi nie będzie art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U.UE.L.2006.368.15), bowiem ten akt prawny, a co za tym idzie i przepis wskazany przez skarżącego został z dniem 1 stycznia 2014 r. uchylony przez art. 19 rozporządzenia delegowanej Komisji (UE) Nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzające przepisy przejściowe (Dz.U.UE.L.2014.227.1), a w związku z ty przedmiotowy przepis nie obowiązywał w stanie prawnym będących podstawą wydania zaskarżonych postanowień organów I i II instancji. Sąd pragnie także zauważyć, że zgodnie z art. 13 rozporządzenia z dnia 11 marca 2014 r. Nr 640/2014 wystąpienie siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności o których mowa w art. 4 przedmiotowego rozporządzenia może jedynie uzasadniać odstąpienie od zmniejszenia o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia kwot przyznanej płatności bezpośredniej, a zatem wystąpienie siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności nie może uzasadniać przywrócenia terminu na złożenie zmian we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, bowiem zgodnie z art. 13 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia poprawki we wniosku mogły być dokonane najpóźniej w terminie wyznaczonym przez art. 13 ust. 1 w/w rozporządzenia tj. do 26 czerwca 2017 r. Po upływie tego terminu uprawnienie beneficjenta wygasało. Mając na uwadze powyższe przepisy i fakt, że skarżący złożył wniosek o zmodyfikowanie wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich z jednoczesnym złożeniem wniosku o przywrócenie terminu na dokonanie tej czynności w dniu 17 lipca 2019 r., to organy administracyjne I i II instancji w sposób prawidłowy odmówiły przywrócenia terminu i w tym względzie skarga jest niezasadna. Podobne stanowisko zajął także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 49/18, gdzie rozstrzygnięto sprawę o analogicznym stanie faktycznym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 r., VIII SA/Wa 49/18, Lex nr 2477085). Dla Sądu całkowicie chybiony jest także zarzut skargi błędnego wskazania przez organ I i II instancji terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W zaskarżonych postanowieniach organów I i II instancji wyraźnie wskazano, że skarżący przedmiotowy wniosek złożył 17 lipca 2019 r. (poprzez użycie sformułowania "data stempla pocztowego 17-07-2017 r."), a nie jak twierdzi skarżący 19 lipca 2019 r. W ocenie Sądu zarzut ten jest tym bardziej niezrozumiały, że organy I i II instancji w żaden sposób nie kwestionowały faktu, że skarżący złożył wniosek zachowaniem siedmiodniowego terminu o którym mowa art. 58 § 2 k.p.a. Sąd nie podziela także zarzutu skargi, że organy I i II instancji nie wyjaśniły istoty sprawy co do terminowego wniesienia wniosku, czyli przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia tj. choroby, co w ocenie skarżącego, zostało udowodnione odpisami zaświadczeń lekarskich. W tym względzie Sąd pragnie zauważyć, że organy I i II instancji w żaden sposób nie wskazywały, że skarżący złożył wniosek z uchybieniem siedmiodniowego terminu o którym mowa art. 58 § 2 k.p.a., bowiem z treści zaskarżonych postanowień I i II instancji jasno wynika, że organy odmówiły przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich ze względu na fakt, że wniosek ten został złożony po terminie wskazanym w art. 13 ust. 3 rozporządzenia z dnia 11 marca 2014 r. Nr 640/2014 tj. po 26 czerwca 2017 r., a termin ten miał charakter materialnoprawny jego upływ powodował wygaśnięcie uprawnienia skarżącego złożenia zmiany do wniosku. Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie Sądu, organy I i II instancji odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia zmiany do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich nie dopuściły się naruszenia prawa przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., które by skutkowały uchyleniem zaskarżonych postanowień. Sąd pragnie także zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. organy I i II instancji zastosowały się do wyroku WSA w K. z dnia 29 marca 2018 r. o sygn. Akt I SA/Ke 645/17 i rozpoznały wniosek strony o przywrócenie terminu na złożenie zmiany do wniosku o płatności rolno-środowiskowo-klimatyczną na 2017 r. na właściwej podstawie prawnej tj. art. 58 § 1 k.p.a. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości. Powyższe rozstrzygnięcie znalazło wyraz w pkt 1 wyroku. Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu, Sąd przyznał na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 18). Powyższe rozstrzygnięcie znalazło wyraz w pkt 2 wyroku.