I SA/Ke 471/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.F. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej "Dyrektor" "organ") postanowieniem z [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. (dalej "Naczelnik") z [...] r. znak: [...], którym oddalono skargę W.c. na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności pieniężnej z tytułu zasiłku chorobowego, dokonaną przez organ egzekucyjny - Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w O. Ś. na podstawie zawiadomienia z 4 grudnia 2015 r. znak: EA/JP/502/2015 w celu realizacji należności objętych tytułami wykonawczymi nr SM6 /2704/13 oraz nr SM 6/997/15. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec W.c. na podstawie wystawionych przez ten organ tytułów wykonawczych o numerach: SM6/2704/13, SM6/997/15 obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: październik, listopad, grudzień 2008 r., oraz grudzień 2009 r. W celu realizacji zaległości organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z 13 listopada 2015 r., dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy E.-D. SYSTEM Sp. z o.o. z siedzibą w O. Ś.. W odpowiedzi na zawiadomienie o zajęciu pracodawca poinformował organ o wysokości osiąganego przez dłużnika wynagrodzenia oraz wskazał, że przebywa on na zwolnieniu lekarskim, czego skutkiem jest nie osiągnięcie przez niego pełnego wynagrodzenia za pracę, które wynosi 1.800 zł. brutto. Zawiadomieniem z 4 grudnia 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych - zasiłku chorobowego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych O/K., Inspektorat w O. Ś.. Powyższe zawiadomienie W.c. otrzymał 23 grudnia 2015 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności zostało doręczone 7 grudnia 2015 r. Pismem z 3 lutego 2016 r., dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, że ze świadczenia przyznanego W.c., dokonał potrącenia kwoty 776,63 zł., która została przekazana na konto podane w zawiadomieniu. W.c. wniósł do Naczelnika pismo zatytułowane zażalenie na zajęcie egzekucyjne poborów wypłacanych z racji zwolnienia lekarskiego z ZUS O/Kielce Inspektorat w O. Ś., które zostało rozpoznane jako skarga na czynność egzekucyjną. Postanowieniem z 14 stycznia 2016 r., Naczelnik skargę W.c. oddalił. Na skutek złożonego przez stronę zażalenia Dyrektor, postanowieniem z 18 marca 2016 r., uchylił wskazane postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność wyjaśnienia zakresu żądania strony oraz dokonanie oceny prawidłowości czynności. Postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik oddalił skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności pieniężnej z tytułu zasiłku chorobowego, dokonaną przez organ egzekucyjny. Rozpatrując zażalenie na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołał przepis art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 599) dalej u.p.e.a., normujący m. in możliwość wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie skargi na czynności egzekucyjne, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, zatem w ramach tej skargi można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga wskazana w art. 54 § 1 u.p.e.a nie jest środkiem prawnym, który może być kierowany przeciwko czynnościom procesowym, zatem nie może być odnoszona do tych działań procesowych organu, które strona może kwestionować właściwymi środkami, choćby poprzez zarzuty o jakich stanowi art. 33 tej ustawy. W ocenie organu, przy dokonywaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie doszło do nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Organ wyjaśnił, że w oparciu o przepis art. 7 u.p.e.a został zastosowany jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a powołanej ustawy, tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych. Przywołał przepisy regulujące tryb dokonywania zajęcia innych wierzytelności pieniężnych tj. art. 89 u.p.e.a i podniósł, że stosownie do art. 89 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie z 4 grudnia 2015 r., o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej ZUS otrzymał w dniu 7 grudnia 2015 r., natomiast W.c. otrzymał je w dniu 23 grudnia 2015 r. Organ odwoławczy nie dostrzegł również uchybień formalnych w dokonanych czynnościach. Druk zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej spełnia wymogi określone w art. 67 § 1 i 2 u.p.e.a i odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r, poz. 650), który obowiązywał w dacie wystawienia zawiadomienia. Nadto organ podniósł, że wbrew twierdzeniom strony, w przedmiotowym zajęciu zawarte zostały numery tytułów wykonawczych stanowiących podstawę do zajęcia. Zawiadomienie zawierało również pouczenie dłużnika zajętej wierzytelności, do którego zastosował się ZUS O/Kielce Inspektorat w O. Ś., udzielając odpowiedzi na zajęcie i przekazując środki pieniężne na pokrycie należności podlegających egzekucji, jak również zawarte zostało pouczenie dla zobowiązanego. Organ nie zgodził się z argumentem strony, dotyczącym bezzasadnego ujęcia w zawiadomieniu okresu zaległości w podatku VAT za miesiąc wrzesień 2008, bowiem zapis dotyczący tego okresu, został anulowany poprzez przekreślenie z pieczątką i podpisem osoby dokonującej zmiany. Dodatkowo Dyrektor wyjaśnił, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie można kwestionować wysokości należności objętych postępowaniem egzekucyjnym w toku, którego dokonano zaskarżonej czynności jak również kosztów egzekucyjnych, których wysokość, w przypadku należności pieniężnych została określona przez ustawodawcę w art. 64 § 1 u.p.e.a. kwotowo lub procentowo. Dyrektor nie podzielił stanowiska strony, że nie mogło dojść do skutecznej egzekucji zasiłku chorobowego z uwagi na kwotę wolną, która w przypadku zajęcia komorniczego z tego zasiłku powinna być realizowana według tych samych reguł, które działają przy wynagrodzeniu za pracę. Organ wyjaśnił, że w odniesieniu do egzekucji zasiłku chorobowego, nie będą miały zastosowania zasady dotyczące egzekucji z wynagrodzenia za pracę, lecz w oparciu o art. 10 § 3 u.p.e.a, będą miały zastosowanie zasady określone w art. 139 - 141 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2015, poz. 748 ze zm.). Jako błędne uznał stanowisko strony, że w związku z uchyleniem przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w całości zaskarżonego postanowienia Naczelnika z 14 stycznia 2016 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, wszystkie dokonane czynności są nieważne. Organ wskazał, że postanowienie to zostało wydane z uwagi na naruszenie przepisów postępowania które skutkowały wyeliminowaniem rozstrzygnięcia z obrotu prawnego przez organ nadzoru. Odnosząc się do pozostałych kwestii podnoszonych w zażaleniu, dotyczących przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi będącymi podstawą zajęcia wierzytelności, kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, wad tytułów wykonawczych, kwoty należności i odsetek, braku informowania ze strony organu egzekucyjnego o okolicznościach faktycznych i prawnych Dyrektor stwierdził, że wszystkie one były przedmiotem odrębnych postępowań przed organem nadzoru, jak również postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w K.. W kwestii natomiast złożonego w zażaleniu ponownego żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowych sprawach, organ wskazał, że umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a, a organem właściwym do rozpatrzenia takiego żądania jest Naczelnik, do którego należy złożyć odrębny wniosek w tej sprawie. Na przedmiotowe postanowienie, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył W.c.. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz umorzenie postepowania egzekucyjnego w sprawie. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że ZUS w sposób bezprawny potrącił z zasiłku chorobowego kwoty pieniężne i przekazał Urzędowi Skarbowemu. Przytoczył przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 139-141) i wskazał, że z przepisów tych nie można wyprowadzić tezy o możliwości zajęcia zasiłku chorobowego, co oznacza brak podstawy prawnej prowadzenia egzekucji z zasiłku chorobowego. Zdaniem skarżącego, dokonując czynności należało uwzględnić kwotę wolną od egzekucji stosownie do przepisów art. 87 kodeksu pracy. W jego ocenie zajęcie komornicze powinno być realizowane według tych samych reguł, co zajęcie wynagrodzenia za pracę, a zatem winno się zastosować kwotę wolną od egzekucji proporcjonalnie do wymiaru etatu. Zaznaczył, że nie przekroczył dochodów poza minimalne wynagrodzenie. Podkreślił, że organy nie są uprawnione do stosowania rozszerzającej wykładni przepisów. W ocenie skarżącego, skoro Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z 18 marca 2016 r. uchylił poprzednie postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś., to wszystkie działania jakie zostały podjęte w toku postepowania utraciły ważność. Dotyczy to zarówno zajęcia wynagrodzenia u pracodawcy jak również zajęcia zasiłku w ZUS. Zarzucił, że zaległości objęte tytułami egzekucyjnymi nie istnieją, zarówno zaległość za 2008 r. jak i 2009 r. uległy przedawnieniu. Wskazał, że powołane w zaskarżonym postanowieniu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej są nadal przedmiotem rozpoznania przez WSA, przez co nie są prawomocne. Strona zarzuciła również, że druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 67 § 2 u.p.e.a., bowiem błędnie określono w nim kwoty należności podstawowych, odsetek, kosztów egzekucyjnych, brak jest pouczenia zobowiązanego i dłużnika o skutkach zajęcia. Podniósł zarzuty w stosunku do tytułów wykonawczych polegające na wskazaniu niewłaściwej kwoty należności głównej i odsetek, nie zastosowanie przerw przy rozliczaniu odsetek. Zdaniem strony wskazane uchybienia wykluczają, stosownie do art. 33 u.p.e.a., tytuły z obrotu prawnego. W przypadku zajętych należności zachodzą wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Postępowanie prowadzone jest z naruszeniem art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 i 10 oraz § 2 u.p.e.a., ponadto postępowanie egzekucyjne za miesiące grudzień 2009 r. zostało umorzone, zatem prowadzenie postępowania egzekucyjnego narusza zasadę zaufania do organów podatkowych tj. art. 120, 122, 123 i 124 jak i również art. 2 i 7 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty okazały się skuteczne. Przedmiotem rozpoznania jest postanowienie oddalające skargę na czynność egzekucyjną – zajęcie wierzytelności pieniężnej z tytułu zasiłku chorobowego celem realizacji należności objętych tytułami wykonawczymi SM6 2704/13 oraz SM6/997/15. Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skoro czynnościami takimi są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z: 6 listopada 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1433/07, z 3 grudnia 2007r. sygn. akt III SA/Wa 1580/07, dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Natomiast w świetle art. 1a pkt 12 u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Zasiłek chorobowy jest świadczeniem przysługującym na podstawie przepisów ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 2015. Poz. 121 ze zm.) oraz ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. 2016. 372.j.t). Zgodnie z art. 10 § 3 u.p.e.a. do egzekucji (...) ze świadczeń pieniężnych przysługujących z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stosuje się przepisy o egzekucji ze świadczeń przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (obecnie przepisy o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), a zatem stosuje się zasady określone w art. 139-141. Stosownie do art. 139 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ze świadczeń pieniężnych określonych w ustawie, a zatem także z ubezpieczenia społecznego, podlegają potrąceniu sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie innych należności niż świadczenia alimentacyjne (art. 139 ust.1 pkt 5) z ograniczeniami określonymi w art. 140 -141 ustawy. Przepis art. 140 wprowadza ograniczenia dokonywanych potrąceń, określając, że potrącenia innych egzekwowanych należności mogą być dokonywane do wysokości 25% świadczenia (art. 140 ust. 1 pkt 3). W związku z powyższym zarzut skarżącego, że przy egzekucji świadczeń z zasiłku chorobowego winny być stosowane reguły określone dla egzekucji wynagrodzenia za pracę nie jest zasadny. Przepis art. 67 u.p.e.a. stanowi, że podstawę zastosowania środków egzekucyjnych o których mowa w art. 1a pkt 12 lit a stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (...) określone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Warunkiem skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej (zajęcia egzekucyjnego) zmierzającej do zastosowania egzekucji należności pieniężnych jest dopełnienie przez organ egzekucyjny obowiązków wynikających z art. 67 § 1 u.p.e.a. tj. wystawienie zawiadomienia o zajęciu, zawierającego elementy wyszczególnione w tym przepisie. Zasady egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej reguluje przepis art. 79 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego przez przesłanie do organu rentowego zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, wzywając organ by nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu. Zapis ten znajduje odzwierciedlenie w przywołanym przez organ rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 650) - wzór nr 2. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organ egzekucyjny dokonując czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności w postaci zasiłku chorobowego skierował do ZUS O/Kielce Inspektorat Ostrowiec Św. w oparciu o przepis art. 89 § 1 u.p.e.a. zawiadomienie z 4 grudnia 2015 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, które doręczone w dniu 7 grudnia 2015 r. i na podstawie tej czynności ZUS dokonał potrącenia z przyznanego W.c. świadczenia z ubezpieczenia społecznego – zasiłku chorobowego. Podkreślenia wymaga to, że przepis art. 89 § 1 u.p.e.a. ma zastosowanie do zajęcia wierzytelności innej niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., Jak wskazano wyżej warunkiem skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej (zajęcia egzekucyjnego) zmierzającej do zastosowania egzekucji należności pieniężnych jest dopełnienie przez organ egzekucyjny obowiązków wynikających z art. 67 § 1 u.p.e.a. tj. wystawienie właściwego zawiadomienia o zajęciu. Dokonanie zajęcia z naruszeniem wymogów określonych w art. 79 u.p.e.a., w ocenie Sądu, może mieć istotny wpływ na wynik zaskarżonej czynności egzekucyjnej i czyni skargę wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. uzasadnioną. Dla oceny legalności czynności dokonanie prawidłowego zajęcia wierzytelności ma istotne znaczenie. Przepis art. 79 u.p.e.a., co znajduje też wyraz w druku zajęcia, nakazuje uwzględnić ograniczenia wysokości zajęcia zasiłku chorobowego wynikające z przepisów ustawy o emeryturach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wezwanie, by organ rentowy nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu dotyczy tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji. Przepis art. 89 u.p.e.a., będący podstawą dokonanego zajęcia nie zawiera ograniczenia co do wysokości zajęcia. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dłużnik zajętej wierzytelności odpowiada za prawidłową realizację zajęcia, ale zauważyć należy, że czyni to w granicach wyznaczonych zakresem dokonanego zajęcia, o czym jest powiadamiany (pouczenie dla organu rentowego wzór 2). Nie są natomiast zasadne zarzuty skargi, których przedmiotem jest przedawnienie zaległości objętych tytułami wykonawczymi, błędne określenie kwoty należności podatkowych i odsetek z powodu nieuwzględnienia przerw w naliczaniu odsetek, wpisanie horrendalnie wysokiej kwoty kosztów egzekucyjnych, brak pouczenia zobowiązanego i o skutkach zajęcia dłużnika, prowadzenie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania zaległości objętej tytułem wykonawczym nr SM6/997/15 obejmującym zaległość za grudzień 2009, mimo wcześniejszego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano wyżej skarga o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. nie jest środkiem prawnym, który może być odnoszony do tych działań, które mogą być kwestionowane właściwymi środkami. Skarżący zgłaszał zarzuty w stosunku do zaległości za grudzień 2009 r., objętej tytułem wykonawczym nr SM6/997/15, w trybie art. 33 u.p.e.a podnosząc brak wymagalności i przedawnienie obowiązków, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, niespełnienia w tytule egzekucyjnym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Stanowisko organu, który uznał zarzuty za niezasadne było przedmiotem oceny WSA w K., który oddalił skargę wyrokiem z 25 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 816/15. Z kolei kwestia umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie należności za październik, listopad, grudzień 2008 r., objętych tytułem wykonawczym SM6/2704/13, była przedmiotem oceny przez WSA w K., który wyrokiem z 25 maja 2016 r. w sprawie I SA/Ke 30/16 oddalił skargę. W postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną podlegają ocenie wyłącznie kwestie formalnoprawne w związku z dokonywaną czynnością egzekucyjną, czyli które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga ta nie może dublować odrębnego trybu zaskarżania przewidzianego w u.p.e.a. Skoro podnoszone zarzuty mogły być i były rozpoznawane jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jak również badana była kwestia umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie należności, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną – zajęcie wierzytelności. Jako zasadne należy ocenić też stanowisko organu, że uchylenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. w całości postanowienia Naczelnika z 14 stycznia 2016 r. z przyczyn procesowych, nie skutkuje nieważnością dokonanych czynności przez organ. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie zobowiązany uwzględnić przedstawiona ocenę. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 135 ustawy p.p.s.a orzekł jak w sentencji. Wynagrodzenie pełnomocnikowi, ustanowionemu w ramach pomocy prawnej, Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związkuz § 4 ust. 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801).