I SA/Ke 505/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 24 listopada 2025 r. nr SKO PO 41/3460/825/2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2021 oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (kolegium) decyzją z 24 listopada 2025 r. nr SKO PO 41/3460/825/2025 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kielce (prezydent) z 29 lipca 2025 r. nr [...] ustalającą A. G. (strona, skarżąca) podatek od nieruchomości na rok 2021 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wskazano, że prezydent ustalając stronie wymiar podatku od nieruchomości na rok 2021 za podstawę opodatkowania przyjął 3 nieruchomości stanowiące własność strony, które w sposób szczegółowy wymienił oraz przedstawił sposób wyliczenia podatku. Rozpoznając odwołanie, kolegium powołało się na przepis art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2021 r. (dalej: "u.p.o.l."). Z przepisu wynika, że to na podatniku (osobie fizycznej będącej właścicielem lub posiadaczem samoistnym nieruchomości, użytkownikiem wieczystym gruntu) z mocy ustawy spoczywa obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jak też zgłoszenia wszelkich informacji o zmianach skutkujących wygaśnięciem obowiązku podatkowego bądź mających wpływ na wymiar zobowiązania podatkowego. Podkreśliło, że wypełnienie tego obowiązku nie zostało uzależnione od wcześniejszych działań (wezwań) organu podatkowego. Następnie kolegium ustaliło, że na podstawie aktu notarialnego z 17 lipca 2020 r. strona stała się wyłącznym właścicielem opodatkowanych nieruchomości. Natomiast 3 lipca 2025 r. organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2021-2025, wskazując na zmianę w stanie faktycznym i obowiązku podatkowym ciążącym wyłącznie na skarżącej. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania za rok 2021, kolegium wskazało na treść przepisu art. 68 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2025 r., poz. 111: dalej: "Ordynacja podatkowa"). Wyjaśniło, że strona jako właścicielka nieruchomości położonych w K. przy ul. [...], nie złożyła informacji o nieruchomościach i nie zadeklarowała powierzchni użytkowej budynków i gruntów oraz sposobu z nich korzystania, również po wszczęciu postępowania w sprawie. Kolegium podkreśliło, że prezydent nie miał obowiązku wzywać podatnika do złożenia informacji o nieruchomościach, bowiem obowiązek złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości wynikał wprost z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Natomiast treść art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej przewiduje wydłużenie terminu przedawnienia w przypadku, gdy podatnik nie złożył deklaracji. Zdaniem kolegium bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest wskazywana przez stronę okoliczność, że kilkanaście lat wstecz złożyła w Urzędzie Miasta K. informacje o nieruchomościach. W kontekście powyższego organ ten wskazał na treść przepisu art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który zawiera definicję pojęcia deklaracja i wyjaśniając, że przez deklaracje rozumie się również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z powyższej definicji wynika, że "informacja o nieruchomościach", o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jest deklaracją w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, w ocenie kolegium, zasadny jest wniosek, że niezłożenie przez stronę informacji w sprawie podatku od nieruchomości (w której byłyby ujawnione kompletne i prawidłowe dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego) powoduje, że zobowiązanie podatkowe nie powstanie dopiero wówczas, gdy decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem uznać należało, że strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i w sprawie nie znajdował zastosowania art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że stosownie do art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy miał 5 lat na wydanie i doręczenie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2021, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym obowiązek podatkowy postał, tj. do 31 grudnia 2026 r. Końcowo kolegium podkreśliło, że podatnik jest zobowiązany do złożenia organowi podatkowemu informacji o przedmiotach opodatkowania, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Tym samym złożenie informacji w tym względzie po upływie terminu nie może zwolnić podatnika od uregulowania tej należności. Nadto kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, kolegium stwierdziło, że w sprawie nie doszło do naruszenia postępowania, które miałoby wpływ na zmianę rozstrzygnięcia. Organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dowodem, którym organ podatkowy w K. dysponował i który posłużył organowi do wymiaru zobowiązania za rok 2021 była wprowadzona do rejestru informacja złożona przez współwłaścicieli nieruchomości oraz rejestr gruntów i budynków. Natomiast prezydent, wobec braku złożenia przez podatników informacji o nieruchomości, jako dowód przesądzający o powierzchni użytkowej opodatkowanych nieruchomości oraz sposobie wykorzystywania nieruchomości w roku 2021, wskazał na informację uzyskaną od współwłaścicieli nieruchomości wprowadzonej do rejestru podatkowego oraz na wypis z rejestru gruntów i lokali. Powyższe ustalenia organu nie spotkały się z zarzutem strony. Na powyższą decyzję A. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją organu I instancji. Zarzuciła, że decyzja pomija brzmienie art. 3 ust. 4 u.p.o.l. oraz art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l., których treść przywołała. Wywiodła, że z powyższej regulacji wynika, że na współwłaścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie całej nieruchomości, a nie udziału we współwłasności. Nadto nabycie na skutek dziedziczenia przez dotychczasowego współwłaściciela (w sprawie przez skarżącą) udziału we współwłasności zmarłego męża (S. G.) nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego skarżącej ani nie ma wpływu na wysokość jej opodatkowania. Następnie wskazała, że skoro złożyła w przeszłości informację podatkową i przez wiele lat przed 2021 r. otrzymywała decyzje na każdy kolejny rok w podatku od nieruchomości z tytułu nieruchomości położonych przy ul. [...] w K., a śmierć jej męża (współwłaściciela) nie miała żadnego wpływu na jej obowiązek podatkowy, to złożenie przez nią informacji podatkowej w terminie 14 dni od dnia śmierci męża (spadek nabywa się w chwili otwarcia spadku, art. 925 k.c.) nie było wymagane przez art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l. W konsekwencji niezłożenie niewymaganej przez prawo informacji podatkowej w terminie 14 dni od otwarcia spadku, nie uzasadniało zastosowania art. 68 § 2 u.p.o.l. Skarżąca podkreśliła ponownie, że organ przez wiele lat wydawał decyzje w podatku od nieruchomości położonych przy ul. [...] w K. na skarżącą, w szczególności wydał taką decyzję za 2020 rok. Organ mógł wydać taką decyzję także za rok 2021 r., skoro śmierć męża nie miała żadnego wpływu na jej obowiązek podatkowy, czyli nie skutkowa powstaniem obowiązku podatkowego ani jego zwiększeniem czy zmniejszeniem, w szczególności przedmiot opodatkowania ani sposób użytkowania lokali nie uległy zmianie. Podniosła, że żaden przepis prawa nie nakłada na współwłaściciela obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia spadku, czy uzyskania notarialnego poświadczenia dziedziczenia po zmarłym innym współwłaścicielu, a już tym bardziej w terminie 14 dni od otwarcia spadku. Stwierdziła, że z przepisów art. 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 i art. 3 ust. 4 u.p.o.l. można wnioskować, że skarżąca nie miała obowiązku złożenia informacji podatkowej ani za 2020 r., ani za 2021 r. i kolejne lata, skoro nie zaistniała żadna zmiana w jej obowiązku podatkowym: od wielu lat była podatnikiem tego podatku, otrzymywała decyzje podatkowe, w szczególności za rok 2020 r. i nabycie przez dziedziczenie udziału jej męża nie spowodowało zmiany w jej obowiązku podatkowym. Otóż gdyby wymagać od współwłaściciela złożenia informacji o dziedziczeniu udziału innego współwłaściciela, to praktycznie nigdy nie będzie on w stanie dochować terminu 14 dni od dnia nabycia spadku (otwarcia spadku - art. 925 k.c.). Zmiana wysokości udziałów we współwłasności albo nabycie własności nieruchomości w całości przez dotychczasowego współwłaściciela następuje bowiem w dniu otwarcia spadku, a nie w dniu załatwienia formalności spadkowych. Wskazany wymóg dochowania terminu 14 byłby zatem niewykonalny. Ale tak nie jest, gdyż na podstawie art. 6 ust. 3 i 6 u.p.o.l. współwłaściciel nie ma obowiązku złożenia informacji o nabyciu udziału we współwłasności innego współwłaściciela, skoro nie następuje tu żadne zdarzenie mające wpływ na wysokość jego opodatkowania. Końcowo skarżąca podniosła, że w sprawie doszło do przedawnienia prawa do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2021 r., co powoduje, że nie może powstać zobowiązanie podatkowe. Wyjaśniła, że decyzję doręczono po upływie 3 lat od końca roku płatności podatku, czyli w niniejszej sprawie po 31 grudnia 2024 r. Prezydent wydał decyzję 29 lipca 2025 r., a zatem już po upływie przedawnienia. W odpowiedzi na skargę kolegium podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie wiąże się z rozstrzygnięciem, czy w realiach sprawy skarżąca miała obowiązek złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, stosownie do treści art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 707; dalej: "u.p.o.l.") i w związku z tym zastosowanie znajdzie przewidziany w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej 3 – letni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej (stanowisko skarżącej), czy też termin 5 – letni, o jakim mowa w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej (pogląd kolegium). Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11 (niemającym zastosowania w niniejszej sprawie), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3). Z powyższych przepisów nie wynika zatem obowiązek corocznego składania przez osoby fizyczne informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a jedynie w przypadku wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Stosownie zaś do treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Zgodnie natomiast z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z kolei w myśl art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Przy czym zgodnie z treścią art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez deklaracje rozumie się również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Co do zasady zatem doręczenie podatnikowi decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej, a więc 3 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy, jest bezskuteczne. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe nie powstaje. Okres przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości może jednak ulec przedłużeniu do 5 lat, w wypadku wystąpienia określonych uchybień realizacji obowiązków dokumentacyjnych podatnika, o których mowa w art. 68 § 2 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej. Należy do nich niezłożenie deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, co wynika z art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jednak zastosowanie tego przepisu i tym samym wydłużenie prawa do dokonania wymiaru podatku poprzez doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, uzależnione jest ustalenia przez organy podatkowe wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 11 grudnia 2025 r. (I SA/Po 541/25; ten i przywołane w dalszej części uzasadnienia orzeczenia dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym z treści art. 6 ust. 6 u.p.o.l. wynika obowiązek zawiadomienia organu podatkowego o powstaniu lub wygaśnięciu obowiązku podatkowego w stosunku do nieruchomości, zatem obowiązek ten dotyczy zarówno osoby fizycznej, która właścicielem być przestała (jej obowiązek podatkowy wygasł), jak i osoby fizycznej, która właścicielem nieruchomości została (jej obowiązek podatkowy powstał). Należy również przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 1 grudnia 2009 r. (II GSK 998/09) z którego wynika, że obowiązek podatkowy uzależniony jest od zaistnienia prawnopodatkowego stanu faktycznego, na który składają się – element podmiotowy (kto musi zapłacić) oraz element przedmiotowy (od czego musi zapłacić). Dodatkowo, mając na uwadze treść art. 4 i 5 Ordynacji podatkowej definiujących odpowiednio obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe, trzeba zwrócić uwagę na związek obowiązku podatkowego z zobowiązaniem podatkowym. Obowiązek podatkowy zawsze poprzedza powstanie zobowiązania podatkowego. Wynikanie zobowiązania z obowiązku, o którym mowa w art. 5 Ordynacji podatkowej świadczy bowiem o tym, że treść zobowiązania jest zdeterminowana przez zaistnienie obowiązku podatkowego. Okoliczności sprawy wskazują, że skarżąca była podatnikiem podatku od nieruchomości jako współwłaściciel nieruchomości położonych w K. przy ul. [...], natomiast na podstawie aktu notarialnego z 17 lipca 2020 r. (wskutek dziedziczenia udziału w nieruchomościach po mężu S. G.) stała się wyłącznym właścicielem opodatkowanych nieruchomości. Obowiązek podatkowy męża skarżącej wygasł wskutek śmierci i to skarżąca, w ocenie sądu, miała na gruncie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. obowiązek złożenia organowi podatkowemu stosownej informacji w tym zakresie – informacji o zmianie skutkującej wygaśnięciem obowiązku podatkowego męża. Co istotne, wypełnienie tego obowiązku nie jest uzależnione od wcześniejszych działań (wezwań) organu podatkowego. Ponadto podkreślić należy, że pomimo możliwości zweryfikowania przez organ niewykazanych przez skarżącą w ww. informacji danych, skarżąca miała obowiązek złożyć organowi podatkowemu wymaganą przepisami prawa informację, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Zauważyć także trzeba, że niewykazane przez skarżącą dane związane ze zmianami właścicielskimi są doniosłe dla prawidłowego ustalenia kręgu podatników i prawidłowego przebiegu postępowania podatkowego. W sytuacji gdy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby będące współwłaścicielami nieruchomości, organ podatkowy wydaje bowiem jedną decyzję skierowaną do współwłaścicieli, ustalając im zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, a następnie każdemu z nich tę decyzję doręcza. W konsekwencji wszyscy współwłaściciele zostają objęci jednym postępowaniem podatkowym, które kończy się wydaniem jednej decyzji. W jednobrzmiących egzemplarzach, powinni być zatem wykazani wszyscy współwłaściciele jako podatnicy oraz podatek w jednej kwocie (bez podziału). Natomiast w przypadku jedynego właściciela, tylko on jest stroną postępowania wymiarowego i tylko jemu doręcza się decyzję podatkową. Czym innym jest zatem status podatnika jako współwłaściciela, odpowiedzialnego solidarnie z innymi współwłaścicielami na mocy art. 3 ust. 4 u.p.o.l., a czym innym jest status podatnika jako wyłącznego właściciela odpowiadającego samodzielnie z tytułu ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Brak realizacji obowiązku skarżącej w zakresie złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowalnych stanowił argument za przedłużeniem terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe – wymiar podatku od nieruchomości na rok 2021 (art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Prawidłowo zatem przyjęły orzekające w sprawie organy podatkowe, że termin wydania i doręczenia decyzji ustalającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2021 r. uległ przedłużeniu do lat 5, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. do dnia 31 grudnia 2026 r. W rozpoznawanej sprawie decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej 12 sierpnia 2025 r., a więc przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia. Tym samym nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że w sprawie doszło do naruszenia art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania zarzutu skarżącej co do naruszenia art. 6 ust. 6 w zw. z ust. 3 i art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Z treści art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika zasada, wedle której nieruchomości określone w tym przepisie stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Oznacza to, ni mniej, ni więcej, że są one wykazywane w odrębnej deklaracji bądź ustala się od nich podatek w odrębnej decyzji. Nie można ich opodatkować z innymi nieruchomościami stanowiącymi wyłączną własność. Podatnik musi składać dokumenty oddzielnie dla każdego przedmiotu współwłasności lub współposiadania, a dodatkowo także dla tych nieruchomości, które stanowią jego wyłączną własność. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. Wobec tego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.