I SA/Ke 521/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Ż. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności składkowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; 3. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnej I. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2012 r. nr [...] umarzającą A. Ż. należności na ubezpieczenie własne na FUZ za okres od września do listopada 2005 r. i od kwietnia 2006 r. do grudnia 2007 r., na FP za okres od maja 2006 r. do grudnia 2007 r. oraz odmówił umorzenia należności na ubezpieczenie własne na FUS za wrzesień i listopad 2005 r., od marca 2006 r. do grudnia 2007 r. oraz za pracowników w części finansowanej przez płatnika na FUS za okres od września do października 2006 r. i za październik 2007 r. oraz na FP i FGŚP za okres od września do października 2006 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. Ż. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami spożywczymi i przemysłowymi w okresie od stycznia 1999 r. do marca 2010 r. Zobowiązany nie dopełnił obowiązku opłacania składek ubezpieczeniowych, w związku z czym powstało przedmiotowe zadłużenie. Na skutek wniosku zobowiązanego o umorzenie zaległości z powodu trudnej sytuacji materialnej, Zakład wydał decyzję z dnia [...] 2012 r. Pismem z dnia 4 lipca 2012 r. zobowiązany wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakład wskazał, że zasady umarzania należności zostały uregulowane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 205 poz. 1585), dalej zwana "u.s.u.s.". Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s, podstawowym warunkiem umożliwiającym umorzenie jest całkowita nieściągalność należności z tytułu składek, która zachodzi w sytuacjach wskazanych w ustawie. Jednocześnie stosownie do art. 28 ust. 3a u.s.u.s, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umorzone, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe warunki umarzania tych należności określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141 poz. 1365), dalej zwane "rozporządzenie". Zakład ustalił, że A. Ż. obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, nie pracuje. Jest zarejestrowany w PUP w S.-K. jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną W., uzyskującą dochód z tytułu pobieranego świadczenia przedemerytalnego w wysokości 938,25 zł brutto, tj. 803,81 zł netto miesięcznie. Rodzina ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem, tj. za energię elektryczną (około 140 zł), gaz (około 150 zł), telefon (50 zł), woda (25 zł), wywóz nieczystości (około 114 zł), zakup opału (około 300 zł), Canal Plus Cyfrowy (77 zł), umowę z którym zobowiązany wypowiedział. Według informacji z CEPiK A. Ż. posiada samochód ciężarowy Nysa rok produkcji 1988 oraz samochód osobowy Opel Kadett rok produkcji 1996 z tym, że A. Ż. wyjaśnił, że pojazdy te wiele lat temu zostały zbyte. Ustalono ponadto, że w dniu 5 listopada 2010 r. zobowiązany wraz z małżonką darował nieruchomość o powierzchni 0,09 ha w B. zabudowaną budynkiem mieszkalnym, dwukondygnacyjnym o powierzchni 190 m ² córce A. P.. Dla darczyńców ustanowiono służebność w postaci prawa dożywotniego zamieszkiwania na parterze budynku. Wartość darowizny w akcie notarialnym została określona na 150 000 zł a roczna wartość służebności na 6000 zł. Zobowiązany ponosi miesięczne koszty związane z leczeniem w wysokości około 100 zł. Z powodu schorzeń kręgosłupa wymaga stosowania rehabilitacji. W. Ż. natomiast od wielu lat leczy się w poradni gastrologicznej, gdyż cierpi na schorzenia przewlekłe układu pokarmowego. Jej stan zdrowia wymaga stosowania systematycznej diety i przyjmowania lekarstw. Na dowód powyższego przedłożono zaświadczenia lekarskie z dnia 1 marca 2012 r. i 28 lutego 2012 r. Zakład ustalił także, że w dniu 4 kwietnia 2012 r. zobowiązany złożył wniosek w GOPS w B. o przyznanie zapomogi finansowej. Małżonkowie Ż. uzyskują również wsparcie od dorosłych dzieci, lecz nie określono wartości tej pomocy. Oprócz zaległości z tytułu składek A. Ż. posiada zobowiązania z tytułu nieopłaconego abonamentu telefonicznego w PTC Sp. z o.o. w wysokości około 2600 zł, które spłacane jest w ratach po około 100 zł co dwa miesiące. Zdaniem Zakładu fakt, że zobowiązany obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada majątku, z którego można egzekwować zaległości wyczerpuje przesłankę do umorzenia określoną w przepisie art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. Obecna sytuacja majątkowa i rodzinna również spełnia przesłanki określone w przepisie § 3 pkt 1 rozporządzenia. Jednak zarówno przepis art. 28 jak i art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i rozporządzenie dają organowi rozpoznającemu sprawę możliwość umorzenia całości lub części zaległości, a nie obowiązek ich umorzenia. W związku z tym ZUS umorzył część zaległości w kwocie 8236,97 zł. Zakład wskazał na wyjątkowy charakter instytucji umorzenie należności i podniósł, że zobowiązanego nie dotknęły żadne straty materialne spowodowane klęską żywiołową lub innym nadzwyczajnym zdarzeniem. Nie posiada on innych zobowiązań publicznoprawnych. Wprawdzie obecnie A. Ż. nie uzyskuje żadnych dochodów jednak jest w wieku pełnej aktywności zawodowej a problemy zdrowotne nie uniemożliwiają zarobkowania, gdyż zobowiązany nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności. Na decyzję ZUS A. Ż. złożył skargę w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że aż do dnia 19 lutego 2009 r. skarżący otrzymywał zaświadczenia potwierdzające o niezaleganiu przez niego w opłacie składek w ZUS. Nigdy natomiast nie otrzymywał pisemnych upomnień lub wezwań do zapłaty jakichkolwiek należności. Zdaniem skarżącego decyzje ZUS nakładające na A.Ż. obowiązek spłaty zaległych składek są bezpodstawne i niesłuszne, a obciążenie skarżącego kwotami za niewysłane nigdy upomnienia są jawnym łamaniem prawa. Zdaniem skarżącego zaległości nie powstałyby, gdyby ZUS odpowiedział w terminie na pismo-oświadczenie skarżącego z dnia 24 czerwca 2005 r. lub wysłał jakiekolwiek pismo wzywające do zapłaty składek. O tak wysokich zaległościach skarżący dowiedział się natomiast dopiero z decyzji z dnia 15 maja 2008 r. Skarżący ponadto otrzymywał należności za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim i ZUS nie wzywał do zapłacenia zaległości w składkach. Skarżący wskazał końcowo, że do powstania tak drastycznej sytuacji przyczyniła się tragedia losowa, kiedy to pożar strawił część domu łącznie z dachem, co pociągnęło za sobą ogromne koszty i upadek jego działalności. Upadek przyspieszyła coraz trudniejsza sytuacja na rynku handlowym, która zmusiła skarżącego w 2010 r. do zawieszenia działalności, a w 2011 r. do jej wykreślenia. W odpowiedzi na skargę ZUS podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie jakkolwiek nie z przyczyn w niej podniesionych. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ZUS umarzająca skarżącemu należności własne na ubezpieczenia zdrowotne i Fundusz Pracy i odmawiająca umorzenia należności na ubezpieczenia własne z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz składek za ubezpieczonych nie będących płatnikami w części finansowanej przez płatnika na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych. Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 28 ust 2, 3 i 3a u.s.u.s. oraz rozporządzenia pozwalające na umorzenie należności z uwagi na sytuację materialną zobowiązanego (§ 3 rozporządzenia). Przepisy te mają zastosowanie stosownie do unormowania art. 32 u.s.u.s. do składek na ubezpieczenia zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych. Należy zaznaczyć, że rozstrzyganie kwestii umorzenia - w zakresie należności składek za ubezpieczonych niebędących płatnikami składek w części finansowanej przez płatnika możliwe jest w oparciu o treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Przepis art. 28 ust. 3 a u.s.u.s ma zastosowanie jedynie w sprawach dotyczących umorzenia składek osobistych płatnika. Dotyczy bowiem tylko i wyłącznie należności ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek, którymi zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 lit. d u.s.u.s. jest ubezpieczony zobowiązany do opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011r. II GSK 791/10. dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sformułowany w przepisie § 3 rozporządzenia katalog (niezamknięty) sytuacji pozwalających na umorzenie należności ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną wskazuje, że powinno mieć ono zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, takich jak groźba pozbawienia zobowiązanego i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienie strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia; przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny. Przy rozpatrywaniu wniosku o umorzenie należności z tytułu składek obowiązkiem organu jest ocenić, czy pomiędzy obowiązkiem zapłaty składek i możliwościami egzystencyjnymi zobowiązanego istnieje związek tego rodzaju, że zapłata składek spowoduje zagrożenie możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych dłużnika i jego rodziny, w tym możliwości uzyskiwania dochodu, prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odmawiając zastosowania instytucji umorzenia jest zobowiązany wykazać, że okoliczności konkretnej sprawy nie uzasadniają potraktowania jej w sposób szczególny. Jakkolwiek przy rozpatrywaniu spraw o umorzenie należności organ korzysta ze swobody uznania administracyjnego, to rozstrzygniecie nie może mieć charakteru dowolnego, musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - j. t. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071, dalej zwana "K.p.a."), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), zaś decyzja winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 80 K.p.a., tj. ocenić na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów organ nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny, m.in. logiki, doświadczenia życiowego, wszechstronności, z uwzględnieniem znaczenia i wartości dowodów. Zauważyć bowiem należy, że organ działa w ramach uznania dopiero na etapie, gdy uzna, że w sprawie zachodzi przesłanka umorzenia, gdyż ocena w tym przedmiocie wykracza poza zakres uznania i jest kategorią obiektywną, wynikającą z ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy w stanie faktycznym zachodzą w ogóle okoliczności będące przesłankami do zastosowania preferencji w spłacie należności (tzw. kierunkowe dyrektywy wyboru). Dopiero stwierdzenie wystąpienia określonej w powołanych wyżej przepisach prawa przesłanki skutkuje tym, że organ administracyjny w pewnym sensie przechodzi do etapu decyzyjnego, w którym to etapie ma miejsce podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że dopiero po wystąpieniu wymienionej przesłanki umorzenia składek, organ administracyjny działa w granicach uznania administracyjnego. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a. jest przedstawienie w uzasadnieniu decyzji ustaleń i oceny materiału dowodowego w przedmiocie zaistnienia przesłanek zastosowania ulgi a w przypadku stwierdzenia, że przesłanki zachodzą i odmowy zastosowania ulgi wskazania, że korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Decyzje w przedmiocie ulg jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyprowadzone wnioski dotyczące zaistnienia w stanie faktycznym okoliczności będących przesłankami do zastosowania preferencji w spłacie należności są prawidłowe. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że proces decyzyjny organu odwoławczego został przeprowadzony wadliwie. Organ zgromadził materiał dowodowy dotyczący sytuacji materialnej, rodzinnej, ale sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwalają stwierdzić, czy rozstrzygniecie w przedmiocie umorzenia części należności na ubezpieczenia własne osoby prowadzącej działalność gospodarczą odnośnie składek na ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i odmowa umorzenia należności odnośnie składek na ubezpieczenia własne osoby prowadzącej działalność gospodarczą (FUS) oraz ubezpieczonych nie będących płatnikami składek w części finansowanej przez płatnika (FUS oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) jest konsekwencją stwierdzenia braku przesłanek do zastosowania preferencji w spłacie należności czy konsekwencją korzystania z uprawnienia do uznania administracyjnego. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zachodzi przesłanka określona w art. 28 ust 3 pkt 3 u.s.u.s. bowiem skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada majątku, z którego należność może być egzekwowana jak również sytuacja majątkowa i rodzinna spełnia przesłanki określone w § 3 pkt 1 rozporządzenia. Uzasadnia to w ocenie organu umorzenie części zaległości, bowiem wskazane przepisy dają organowi prawną możliwość umorzenia zaległości w całości lub w części, nie obowiązek umorzenia. Jednocześnie organ odwoławczy odwołując się do nadzwyczajnego charakteru instytucji umorzenia należności, wskazał, że nie stwierdzono w sytuacji zobowiązanego żadnych sytuacji drastycznych, nadzwyczajnych zdarzeń, strat spowodowanych klęską żywiołową. Skarżący nie posiada innych zobowiązań publicznoprawnych i jakkolwiek nie uzyskuje dochodów to jest w pełni aktywności zawodowej, skoro nie orzeczono w stosunku do niego niepełnosprawności. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie wynika jakich ustaleń co do przesłanek umorzenia dokonał organ. Stwierdzenie, że zachodzą przesłanki tak z art. 28 ust 3 pkt 3 u.s.u.s. oraz w § 3 pkt 1 rozporządzenia wskazywać by mogło, że korzysta z instytucji uznania administracyjnego. Z kolei wskazanie na możliwość podjęcia pracy, brak nadzwyczajnych okoliczności, strat spowodowanych klęską żywiołową, innych zadłużeń sugeruje brak podstaw do zastosowania preferencji, bowiem nie zachodzą przesłanki umorzenia. Jak wyjaśniono wyżej czym innym jest dokonanie przez organ ustaleń faktycznych w przedmiocie czy zachodzą przesłanki przewidziane w art. 28 ust 2 i 3 u.s.u.s. oraz § 3 a rozporządzenia a czym innym możliwość odmowy preferencji z uwagi na skorzystanie przez organ z instytucji uznania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia stronie czym kierował się organ podejmując decyzję i nie poddaje się kontroli sądu i narusza wyrażoną w art. 8 K.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Podnieść należy że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązkiem organu jest ponowne rozpatrzenie sprawy, dokonanie ustaleń faktycznych i wyjaśnienie podstawy rozstrzygnięcia. Organ I instancji uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 28 ust 2 i 3 u.s.u.s. ponieważ źródłem utrzymania rodziny jest stały dochód ze świadczenia emerytalnego małżonki skarżącego. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku z którego egzekucja może być prowadzona, co wyczerpuje przesłankę z art. 28 ust 3 pkt 3 u.s.u.s. Dokonując odmiennej oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą wyjaśniania zasadności przesłanek (art. 11 K.p.a ) organ winien wyjaśnić motywy jakimi się kierował. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy w odpowiedzi na skargę organ prezentuje pogląd, że nie zachodzi całkowita nieściągalność, bowiem żona skarżącego dysponuje świadczeniem przedemerytalnym. Jakkolwiek odpowiedź na skargę nie jest rozstrzygnięciem, lecz pismem procesowym w sprawie, to wyraża stanowisko organu a sprzeczność z ustaleniami zawartymi w decyzji podważa zasadę pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.). Przedmiotem postępowania były należności z tytułu składek z tytułu należności na ubezpieczenie własne A. Ż. oraz - należności za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika. Jak wyjaśniono wyżej przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. nie może stanowić materialno-prawnej podstawy umorzenia składek za zatrudnionych pracowników w części finansowanej przez płatnika. Umorzenie tych należności może być rozważane tylko w aspekcie przesłanek opisanych w art. 28 ust. 3 pkt 1 - 6 u.s.u.s. Nieprawidłowe jest zatem prowadzenie postępowania dotyczącego różnych rodzajowo należności składkowych, w oparciu o treść art. 28 ust. 3a u.s.u.s. i § 3 rozporządzenia. Twierdzenie takie jest uprawnione jedynie wobec składek na ubezpieczenie własne zobowiązanego. Rozstrzyganie natomiast kwestii umorzenia - w zakresie należności składek za ubezpieczonych niebędących płatnikami składek w części finansowanej przez płatnika prowadzone mogło być tylko w oparciu o treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Sąd kontroluje decyzję opierając się na aktach sprawy. Oceniając stan zdrowia skarżącego oraz żony w uzasadnieniu decyzji organ odwołuje się do zaświadczeń lekarskich, których w aktach brak. Brak jest także dokumentów, na które organ się powołuje a dotyczących przekazania nieruchomości na rzecz córki. Taka sytuacja nie pozwala na zweryfikowanie ustaleń. Rozstrzygając ponownie sprawę, organ (po uzupełnieniu akt sprawy) przeanalizuje aktualną sytuację materialną, zdrowotną, rodzinną skarżącego zestawieniu z przesłankami określonymi w art. 28 ust 2 i 3 u.s.u..s oraz § 3 rozporządzenia w stosunku do jego składek. W przypadku stwierdzenia przesłanek podejmie decyzję w ramach uznania administracyjnego. Kwestie umorzenia należności z tytułu składek za ubezpieczonych niebędących płatnikami składek w części finansowanej przez płatnika rozpatrzy w oparciu o treść art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Wynik postępowania przedstawi w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi art. 107 § 3 K.p.a Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz 152 ustawy p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku. Wynagrodzenie radcy prawnemu ustanowionemu w ramach prawa pomocy Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349).