I SA/Ke 528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi T. W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ć. z dnia 11 lutego 2013 r. znak: [...] wydaną w stosunku do M. W. i T. W. w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2013 r., pobieranego w formie łącznego zobowiązania podatkowego. W motywach decyzji wyjaśniło, że opodatkowaniem objęto grunty rolne o pow. 0,050 ha, oraz o pow. 0,080 ha - opodatkowane podatkiem rolnym, grunt o pow. 0,060 ha - opodatkowany podatkiem leśnym, 700 m ² budynków pozostałych oraz 20.600m² gruntów niesklasyfikowanych (zabudowane, niezabudowane, drogi) będące współużytkowaniu wieczystym podatników. Na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego składają się podatek rolny w wysokości 11 zł, podatek leśny w kwocie 2,00 zł oraz podatek od nieruchomości w kwocie 3.990zł od budynków oraz 3.296,00 zł w stosunku do gruntu o pow. 20.600,00 m². Z materiału dowodowego wynika, iż w związku z zaprzestaniem przez podatników prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 5 kwietnia 2012 r. została przez nich złożona korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, w której podatnicy wykazali min; 20.600 m² gruntów - pozostałych i 700 m² budynków - pozostałych. Kolegium przytoczyło zapis z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2006.136.969 ze zm.) oraz zapis art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako "u.p.o.l."), i wyjaśniło, że podatek od nieruchomości jest podatkiem związanym z samym faktem posiadania nieruchomości, niezależnym od tego, czy nieruchomość jest zagospodarowana, czy przynosi dochody. Wysokość podatku od nieruchomości, zależy od powierzchni gruntów, powierzchni użytkowej budynków oraz od uchwalonych na dany rok stawek podatkowych. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 u.p.o.l uprawnienie do uchwalania wysokości stawek podatkowych w podatku od nieruchomości na każdy rok podatkowy posiadają wyłącznie rady gmin. Wysokość uchwalanych przez rady gmin stawek, nie może przekroczyć określonych przepisami granic, wprowadzonych z dniem 1 stycznia 2013 r. obwieszczeniem Ministra Finansów z 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (M.P z 2012 poz. 587). Przyjęte w uchwale z dnia 29 listopada 2012 r. Nr XXII/182/2012 Rady Gminy w Ćmielowie w sprawie określenia wysokości stawek podatkowych obowiązujących na rok 2013, stawki nie przekraczają górnej granicy stawek określonych w obwieszczeniu i wynoszą 0,16 zł za m.² co do gruntu i 5,70 zł za m² co do pozostałych budynków. Organy podatkowe, które dokonują wymiaru podatku, nie mają żadnego wpływu na wysokość uchwalanych przez rady gmin stawek, mają natomiast obowiązek ścisłego ich stosowania przy ustalaniu podatku. Kolegium wskazało, że podstawą wymiaru podatków i świadczeń stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2010 r. Dz.U. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako "p.g.k.") są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostów. Ewidencja gruntów ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.). O wysokości podatku stosownie do przepisów art. 4 i art. 5 u.p.o.l decyduje powierzchnia, przeznaczenie (mieszkalne, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy pozostałe) oraz wysokość stawek uchwalonych przez radę gminy. Wskazując na powyższe organ stwierdził, iż decyzja organu podatkowego jest prawidłowa. Grunt, którego użytkownikiem wieczystym są odwołujący o ogólnej pow. 2,250 ha, na który składają się działki oznaczone jako RIVb, RV, LsVI oraz działki oznaczone jako Ba oraz dr - opodatkowany został zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że podejmowane przez rady gmin uchwały, w tym o wysokości stawek podatku od nieruchomości, nie podlegają ocenie przez samorządowe kolegia odwoławcze. Przepisy ustawy nie przewidują ponadto uprawnień dla organów podatkowych do obniżania należnego podatku w zależności od poziomu inflacji, wzrostu emerytur i rent, a także od sytuacji materialnej podatników, czy też sposobu faktycznego korzystania z nieruchomości. Na powyższą decyzję T. W. i M. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej zarzucili naruszenie prawa materialnego : -art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku rolnym, art. 2 ust. 1, art. 4, art. 5 u.p.o.l., art. 21 p.g.k, obwieszczenia Ministra Finansów z 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. przez niewłaściwą wykładnię, zastosowanie i przyjęcie za bezwzględnie obowiązujące z powołaniem się na uchwałę Rady Miejskiej w Ćmielowie z dnia 29 listopada 2012 r Nr XXII/182/2012, -błędne ustalenie stanu faktycznego przez pominięcie faktycznego użytkowania gruntów i obiektów związanych z gruntem w związku z zaprzestaniem przez podatników działalności (od 6 kwietnia 2012 r.), co narusza zasadę wyrażoną w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej k.p.a. -naruszenie uzasadnionego interesu prawnego przez przyjęcie, że uchwała Rady Gminy w Ćmielowie z dnia 29 listopada 2012 r. Nr XXII/182/2012 jest arbitralna i nie podlega kontroli w postępowaniu dotyczącym daniny obciążającej podatników. Uzasadniając zarzuty podnieśli, że jakkolwiek nie kwestionują, że są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości oraz budynków, to organy były zobligowane uwzględnić rzeczywisty stan użytkowania. Podnieśli, że od 2012 r. nie prowadzą na gruncie i w budynkach działalności gospodarczej. Wskazali, że podnoszony już w odwołaniu problem z ewentualną sprzedażą nieruchomości z uwagi na kryzys, stanowi - w ich ocenie - sytuację niezależną od podatników. Nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że decydujące znaczenie dla wymiaru podatku ma ewidencja gruntów. Zarzucili, że poza kontrolą pozostaje uchwała Rady Miejskiej w Ćmielowie z dnia 29 listopada 2012r Nr XXII/182/2012. Skarżący zostali wyłączeni z postępowania dotyczącego stanowienia podatku przez radę, mimo, że skutki tego postępowania dotyczą ich bezpośrednio. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2013 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania podatkowego nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, a Sąd ustalenia te w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Spór pomiędzy stronami, (jakkolwiek skarżący wskazali także na naruszenie przepisów art. 1 art. 3 ust 1 pkt 3 ustawy o podatku rolnym), dotyczy w zasadzie wymiaru podatku od nieruchomości. Przystępując do rozpoznania sporu należy wskazać na treść art. 21 p.g.k. Przepis ten wskazuje, że podstawę [...] wymiaru podatków i świadczeń [...] stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ prawidłowo zatem oparł swoje rozstrzygnięcie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowym argumentem za uznaniem danych wynikających z w/w ewidencji za bazę rozstrzygnięcia w przedmiocie opodatkowania jest okoliczność, że ewidencja ta stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i jest dowodem tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Organy nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji. Należy zauważyć, że skarżący danych wynikających z ewidencji, przyjętych jako podstawa do wyliczenia zobowiązania podatkowego nie kwestionują. Art. 2 ust. 1 pkt 1 – 3 u.p.o.l. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). Przepis art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przewiduje się, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które w sposób zupełny zostały podzielone na trzy rodzaje: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe. Przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości budynków i ich części ustawodawca zróżnicował stawki w zależności od ich przeznaczenia, wyodrębniając w art. 5 ust. 2 u.p.o.l. stawki dla budynków: mieszkalnych, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, oraz pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego Od wskazanego zaklasyfikowania gruntu i budynku zależy wysokość stawki zastosowanej do obliczenia podatku, do której określenia – w granicach wyznaczonych przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. - ma kompetencje rada gminy. Na tej podstawie Rada Miejska w Ćmielowie podjęła uchwałę z dnia 29 listopada 2012 r. Nr XXII/182/2012 w sprawie określenia wysokości stawek podatkowych obowiązujących na rok 2013, w której określiła stawki podatku dla poszczególnych rodzajów gruntów i budynków (dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – 0,81 zł od 1 m2 powierzchni; dla gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych - 4,40 zł od 1 ha powierzchni oraz dla gruntów pozostałych – 0,16 zł od 1 m2 powierzchni, dla budynków pozostałych - po zróżnicowaniu stawki w zależności od przeznaczenia budynku - stawkę 5,70 zł. od 1 m² powierzchni użytkowej budynku). Zauważyć należy, że przyjęte w uchwale Rady Miejskiej w Ćmielowie stawki 5,70 zł za 1 m² powierzchni użytkowej budynku – dla pozostałych, oraz 0,16 zł za 1 m² dla gruntów pozostałych, nie przekraczają wyznaczonych granic w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2013 r. (odpowiednio 7,66 zł dla pozostałych budynków oraz 0,45 zł dla pozostałych gruntów). Organy podatkowe prawidłowo przyporządkowały wynikający z ewidencji gruntów i budynków rodzaj gruntu i budynku do klasyfikacji przewidzianej w u.p.o.l. oraz zastosowały stawkę podatku właściwą dla danego rodzaju gruntu oraz budynku (0,16 zł za 1 m2 powierzchni gruntu i 5,70 zł za 1 m² powierzchni użytkowej budynku). Podnieść należy, że skarżący, składając w dniu 24 kwietnia 2012 r. informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, podali powierzchnię gruntów i budynków w wysokości przyjętej przez organ, klasyfikując zarówno grunt jak i budynek do pozostałych. Organy, ustalając wysokość podatku od nieruchomości na 2013 r. uwzględniły zatem fakt, wynikający ze złożonej w dniu 24 kwietnia 2012 r. informacji o zmianie przeznaczenia gruntu i budynku w związku z zaprzestaniem prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej. Z tego powodu nie zostały zastosowane stawki dotyczące budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lecz stawki właściwe dla pozostałych. Zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego nie uzasadnia też pominięcie przez organy faktycznego wykorzystywania nieruchomości, trudności z jej sprzedażą. Podatek od nieruchomości, jak zasadnie podnosi organ, jest podatkiem majątkowym, obowiązek jego zapłaty wynika z samego faktu posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy nieruchomość przynosi dochody i jak jest użytkowana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. należy wyjaśnić, że przepis ten nie mógł zostać przez organy naruszony. Postępowanie podatkowe nie jest prowadzone według zasad określonych w tej ustawie lecz w ustawie Ordynacja podatkowa (art. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej) zaś odpowiednikiem przepisu art. 7 jest przepis art. 122 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, jak wykazano wyżej, prowadząc postępowanie organy nie naruszyły zasad określonych w art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia interesu prawnego skarżących przez uznanie, że uchwała Rady Miejskiej w Ćmielowie z dnia 29 listopada 2012 r. Nr XXII/182/2012 nie podlega kontroli w postępowaniu dotyczącym daniny obciążającej podatników. Zgodnie z art. 217 Konstytucji R.P. nakładanie podatków następuje w drodze ustawy. Jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie (art. 168 Konstytucji RP). Takim przepisem określającym zasady ustalania stawek oraz zakres uprawnień rady gminy jest przepis art. 5 u.p.o.l., nakładający na rady gmin obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem, że nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych przez Ministra Finansów na podstawie art. 20 u.p.o.l. i ogłaszanych w drodze obwieszczenia. Nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem przez organy nadzoru, którymi są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa.(art. 85 i art. 86 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2013.594.j.t. ze zm.). Uchwały, co do których nie zgłoszą zastrzeżeń organy nadzoru są obowiązującym prawem. Organy w postępowaniu dotyczącym ustalenia zobowiązania podatkowego nie są uprawnione do badania ich legalności lecz są zobowiązane do ich stosowania. Podsumowując, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do zakwestionowania przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania. Nie dopatrzył się także żadnych uchybień w zakresie stosowania przez te organy prawa materialnego. Zarówno podmiot jak i przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone prawidłowo. Organ zastosował także właściwe stawki podatkowe i przyjął poprawną wielkość podstawy opodatkowania. Spowodowało to ustalenie wobec skarżących prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym , leśnym i od nieruchomości na 2013 r. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.