I SA/Ke 538/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. P. i M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 lipca 2013 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P.z dnia 22 marca 2013 r. nr .[...] ustalającą J. P. kwotę rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej w wysokości [...] zł i kwotę zwrotu podatku wynoszącą [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 27 lutego 2013 r. J. P. złożyła wniosek o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na rok 2013 r. Podała, że jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 5 ha 52 a wykorzystywanych do produkcji rolnej, położonych w obszarze P.. Jednocześnie przedłożyła 11 faktur dotyczących zakupu 153,0430 litrów oleju napędowego. Kolegium podniosło, że warunkiem przedmiotowego zwrotu jest złożenie stosownego wniosku do właściwego wójta, burmistrza, prezydenta wraz z fakturami VAT stanowiącymi dowód zakupu oleju napędowego w okresie 6-ciu miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku (art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, 2 i 3 ustawy. z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej - Dz. U. Nr 52, poz. 379, dalej zwanej "ustawą o zwrocie akcyzy"). Zwrotu podatku dokonuje się producentowi rolnemu, którym jest posiadacz gospodarstwa rolnego (art. 3 ust.1 i 2 ustawy o zwrocie akcyzy). Uprawnienie do zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego ocenia się według stanu posiadania gospodarstwa rolnego na dzień 1 lutego danego roku. Dla każdego producenta rolnego na dany rok kalendarzowy ustalany jest limit kwoty, którą można wypłacić. Kolegium wskazało na elementy, jakie powinien zawierać wniosek o zwrot akcyzy oraz sposób ustalania tej kwoty (art. 4 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 2 ustawy o zwrocie akcyzy). W badanej sprawie wnioskodawczyni jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 5 ha 52 a. Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie akcyzy, przysługuje jej limit zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji w wysokości [...] zł. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie akcyzy, kwotę zwrotu podatku w wysokości [...] zł ustalono uwzględniając wszystkie załączone do wniosku faktury dokumentujące zakup oleju napędowego w ilości 153,0430 litrów. Z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwrocie akcyzy wynika, że wypłata zwrotu przyznanego podatku następuje w terminie od dnia 1 kwietnia do dnia 30 kwietnia, jeżeli wniosek o zwrot podatku został złożony w terminie od dnia 1 lutego do ostatniego dnia lutego. W związku z powyższym kwestia technicznego dokonania zwrotu z zaskarżonej decyzji nie może być przedmiotem odwołania, bowiem następuje po upływie terminu do jego złożenia. Odnosząc się do zarzutu odwołania braku w decyzji godła, Kolegium wskazało, że obecnie brak jest norm prawa materialnego, które uznawałyby odcisk pieczęci za obligatoryjny element decyzji. Tym samym brak zamieszczenia odcisku pieczęci na decyzji nie może rozstrzygać o jej bycie. Dodatkowo wskazano, że w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz. U. z 2011 r. Nr 14, poz. 67), zrezygnowano z obowiązku umieszczania pieczęci urzędowej na dokumentach szczególnej wagi stanowiących podstawę do podjęcia określonych czynności prawnych, np. decyzja, świadectwo. W zakresie wniosku o przeprowadzenie rozprawy Kolegium wskazało na przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej zwany "k.p.a.", w świetle których obowiązek przeprowadzenia rozprawy występuje, gdy w sposób rzeczywisty zapewni to przyspieszenie postępowania lub jego uproszczenie. W ocenie Kolegium taka okoliczność nie występuje, zaś przeprowadzenie dowodu na okoliczność niewypłacenia zwrotu podatku akcyzowego wnioskodawcy nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem kwestia dokonania zwrotu jest czynnością techniczną będącą następstwem wydanej przez organ decyzji. Organ ponadto powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, tj. gdy w sprawie biorą udział co najmniej dwie strony o sprzecznych interesach, które organ powinien uzgodnić, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. J. P. i M. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zdaniem skarżących w postępowaniu administracyjnym naruszono prawo (m.in. SKO w Kielcach nie uznało prawa do ochrony i równości). Nadto decyzja Kolegium utrzymuje w mocy fikcyjną decyzję organu I instancji wydaną w ramach zorganizowanego przestępstwa Burmistrza P.. W związku z powyższym skarżący wnieśli o "uznanie prawa w postępowaniu administracyjnym" oraz "o rozprawę ze stroną skargi (...) dla skutku konfrontacji dowodów". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako ,,ustawa p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi czy powołaną podstawą prawną. Rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, na co wskazuje art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Na wstępie zauważyć należy, że skarżący w odniesieniu do zaskarżonej decyzji w zasadzie nie sformułowali w sposób czytelny zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych czy przepisów prawa materialnego oraz wniosków co do rodzaju rozstrzygnięcia. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ zasadnie ustalił J. P. kwotę rocznego limitu zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na 2013 r. w wysokości [...] zł i kwotę zwrotu podatku wynoszącą [...] zł. W tak zarysowanym sporze stwierdzić należy, że oceniana z punktu widzenia zgodności z prawem decyzja Kolegium nie narusza prawa, a wskazane wyżej ustalenie organów jest prawidłowe. Stosownie do art. 2 ustawy o zwrocie akcyzy postępowanie o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej jest postępowaniem administracyjnym toczącym się według reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Obowiązuje w nim zatem m.in. zasada praworządności wyrażona w art. 7 k.p.a., której uszczegółowieniem jest norma art. 77 § 1 k.p.a. zawierająca zobowiązanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z uwzględnieniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ ustalił niekwestionowany w sprawie stan faktyczny sprawy w oparciu o dane wynikające ze złożonego przez J. P. w dniu 27 lutego 2013 r. wniosku do Burmistrza Miasta i Gminy P. w sprawie zwrotu podatku akcyzowego oraz faktur VAT na zakup oleju napędowego. Z ustaleń tych wynika, że J. P. jest posiadaczem użytków rolnych o powierzchni 5 ha 52 a wykorzystywanych do produkcji rolnej i zakupiła ona w 2013 roku 153,0430 litrów oleju napędowego. Zasady oraz tryb zwrotu podatku akcyzowego od paliwa wykorzystywanego do produkcji rolnej określa - prawidłowo wskazana w podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji - ustawa z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy, podmiotem uprawnionym do ubiegania się o zwrot akcyzy jest producent rolny będący posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Zwrot podatku akcyzowego dokonywany jest wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu złożony w określonym trybie i terminach, a decyzja - stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy - zawiera kwotę rocznego limitu, kwotę zwrotu podatku oraz część limitu pozostałą do wykorzystania. Stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem powyższego trybu, zawiera wszystkie wskazane wyżej elementy, nie zawiera błędów rachunkowych. Z tego też względu nie jest decyzją wadliwą. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zwrocie akcyzy, kwotę zwrotu podatku ustala się jako iloczyn ilości oleju napędowego, wynikającej z faktur VAT i stawki zwrotu, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, w ramach rocznego limitu. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie stawki zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej na 1 litr oleju w 2013 r., stawka zwrotu podatku akcyzowego w 2013 r. została ustalona w wysokości 0,95 zł na litr oleju. Skoro z załączonych do wniosku faktur VAT wynika zakup 153,0430 litrów oleju, to wyliczenie kwoty zwrotu podatku akcyzowego przedstawia się następująco: 0,95 (stawka zwrotu) x 153,0430 (ilość oleju) = 145,39 zł (kwota zwrotu). Stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy o zwrocie akcyzy, dla każdego producenta rolnego na dany rok kalendarzowy ustalany jest limit kwoty, którą można wypłacić, determinowany stawką zwrotu, określoną przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia, liczbą 86 oraz powierzchnią użytków rolnych będących w posiadaniu lub współposiadaniu producenta rolnego, według stanu na dzień 1 lutego danego roku. Wyliczenie kwoty limitu przedstawia się zatem następująco: 0,95 (stawka zwrotu) x 86 (liczba) x 5,52 (pow. użytków) = 450,98 zł (kwota limitu). Wydając decyzję w sprawie zwrotu podatku, organ prawidłowo ustalił w wyniku przeprowadzonego postępowania po pierwsze kwotę rocznego limitu w wysokości 450,98 zł oraz kwotę zwrotu podatku wynoszącą 145,39 zł. Przedstawione wyżej wyliczenia kwoty rocznego limitu oraz kwoty zwrotu podatku są potwierdzeniem prawidłowego zastosowania przez organ przepisu art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z uwzględnieniem ustalonych w sprawie danych dotyczących wielkości posiadanego gospodarstwa rolnego oraz ilości zakupionego oleju napędowego przez J. P.. Podkreślić należy, że skarżąca sama dostarczyła te dane, a organ nie miał podstaw ich kwestionować. Podsumowując powyższe rozważania dotyczące prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie stwierdzić należy, że J. P. jako producent rolny nie może otrzymać większego zwrotu podatku akcyzowego niż kwota 145,39 zł. Została ona wyliczona i przyjęta w decyzji jako maksymalna w ramach przysługującego skarżącej rocznego limitu z uwzględnieniem wszystkich załączonych do wniosku faktur VAT dokumentujących zakup oleju napędowego w ilości 153,0430 litrów. Nie zasługuje na uwzględnienie skarga M. P.. M. P., jako współposiadający z J. P. przedmiotowe gospodarstwo rolne w prowadzeniu którego jest wykorzystywany olej napędowy, stosownie do art. 3 ust 4 ustawy o zwrocie akcyzy wyraził zgodę na zwrot podatku dla J. P.. Wniosek o zwrot akcyzy złożyła J. P., przedkładając dowody – faktury VAT na zakup oleju napędowego. Prawidłowo zatem organ uznał, że uprawnienie do zwrotu podatku przysługuje J. P.. Nie jest uzasadniony zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy w postępowaniu administracyjnym. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał na wynikające z art. 89 k.p.a. przypadki, w których istnieje możliwość lub obowiązek prowadzenia rozprawy. Wyjaśnił jednocześnie wyczerpująco, że żadna z sytuacji wskazanych w w/w przepisie nie występuje w niniejszej sprawie. Prowadzenie rozprawy jest obligatoryjne, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W przedmiocie, którego dotyczy niniejsze postępowanie żaden przepis nie nakazuje prowadzenia rozprawy. Natomiast ocena czy rzeczywiście w danej sprawie rozprawa przyczyni się do uproszczenia lub przyspieszenia postępowania należy - poza wypadkami, gdy jej przeprowadzenia wymagają przepisy prawa - do prowadzącego to postępowanie organu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3717/02, LEX nr 156948). Kolegium nie doszło do przekonania, że w niniejszej sprawie prowadzenie rozprawy administracyjnej spowodować może wskazany wyżej skutek i zasadnie umotywowało swoje stanowisko w tej kwestii. Sąd podziela pogląd Kolegium. Niniejsze sprawa nie należy bowiem do spraw o złożonym charakterze ani nie wiąże się z wielością stron w postępowaniu. Zgodzić należy się również z organem w kwestii tego, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden przypadek fakultatywnego prowadzenia rozprawy, wskazany w art. 89 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Podkreślenia zwłaszcza wymaga to, że potrzeba uzgodnienia interesów stron, o jakiej mowa we wskazanym przepisie pojawia się jedynie w sytuacji, gdy w sprawie występuje kilka stron o przeciwstawnych interesach. Natomiast w niniejszej sprawie okoliczność taka nie ma miejsca, skoro skarżący wspólnie złożyli zarówno odwołanie jak i skargę, powołując się na te same argumenty. Sąd nie stwierdził też, aby decyzja organu I instancji była fikcyjna (jest skierowana do określonego podmiotu, konkretyzuje uprawnienie J. P., została wydana przez właściwy organ i spełnia inne wymogi wskazane w art. 107 § 1 k.p.a.). W związku z tym, nie można podzielić zarzutu skarżących, że decyzja Kolegium narusza prawo utrzymujac w mocy fikcyjną decyzję wydaną w następstwie przestępstwa. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 151 ustawy p.p.s.a. jako nie znajdującą uzasadnionych podstaw w materiale procesowym sprawy.