I SA/Ke 552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku pełnomocnika spadkobiercy skarżącego J.L – A.L o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w sprawach ze skarg J.L na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 maja 2012 r.: nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2007 r. z nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. postanawia: oddalić wniosek. J.L złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 7 maja 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2007 r. Po śmierci skarżącego postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się z udziałem jego spadkobierców: A.L i O.L. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r. referendarz sądowy zwolnił A.L od kosztów sądowych i ustanowił dla niej doradcę podatkowego. W dniu 16 czerwca 2015 r. doradca podatkowy P. Z. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnioski o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W treści wniosku wskazał, że w sprawie ze skargi kasacyjnej A. L wnosi o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonywanej z urzędu na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) dalej zwane "Rozporządzenie", według stawek określonych w § 3 tego aktu. We wniosku pełnomocnik zawarł ponadto oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączyć do wspólnego rozpoznania sprawy o sygn. akt od I SA/Ke 552/14 do 560/14 i od I SA/Ke 563/14 do 574/14 oraz do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Ke 552/14 do 560/14, które prowadzić i rozstrzygnąć pod wspólną sygn. akt I SA/Ke 552/14, natomiast sprawy o sygn. akt od I SA/Ke 563/14 do 574/14 prowadzić i rozstrzygnąć pod wspólną sygn. akt I SA/Ke 563/14. Pełnomocnik A. L. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu prostując w tym zakresie wniosek zgłoszony w piśmie z dnia 16 czerwca 2015 r., że dotyczy spraw ze skarg A.L, a nie skarg kasacyjnych. W tym samym dniu w sprawie I SA/Ke 552/14 Sąd wydał wyrok, którym oddalił skargę, nie orzekając o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi. W dniu 25 czerwca 2015 r. doradca podatkowy P.Z złożył pismo: "Sprostowanie wniosku o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej", w którym nawiązując do wniosku z dnia 16 czerwca 2015 r., sprostowanego na rozprawie w części dotyczącej wskazania niewłaściwie "skargi kasacyjnej A.i L" w miejsce "skargi w niniejszej sprawie", wniosek ten sprostował także w zakresie adresata, którym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwana "ustawa p.p.s.a." - doradca podatkowy, wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zostały uregulowane w przepisach Rozporządzenia. Stosownie do treści § 4 ust. 2 Rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści tej regulacji wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że oświadczenie, o którym mowa § 4 ust. 2 Rozporządzenia jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje zaś skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 17/15, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 442/11, lex nr 1333769; z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1821/10, lex nr 742308). Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie w trybie art. 49 ustawy p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika, o przyznanie wynagrodzenia, który pełnomocnik, co istotne, dwukrotnie prostował, zawiera oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości. Zdaniem Sądu oświadczenie o takiej treści jest niepełne i nie spełnia wymogu oświadczenia z § 4 ust. 2 Rozporządzenia. Konsekwencją takiego niepełnego oświadczenia jest to, że niemożliwe jest przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia, ponieważ zakres w jakim to wynagrodzenie ma zostać pokryte przez Skarb Państwa jest nieokreślony. Wobec powyższego, skoro rozpatrywany wniosek nie zawierał oświadczenia o treści wskazanej w § 4 ust. 2 Rozporządzenia, będącego warunkiem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, to mając na uwadze wyżej powołane przepisy, należało odmówić przyznania wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi. W związku z powyższym, na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia